Panggonan Siji kanggo Sowan ing Ngarsane Ramamu

Pepundhèn-pepundhèn ing pucuking tengger ingkang sumebar kedah dipunsirnakaken, lan kurban dipunklempakaken ing satunggal papan ingkang dipunpilih Rama kita kangge asmanipun. Sababipun sanès bab prihatin nanging bab kabingahan: ing ngriku brayat-brayat nedha sesarengan lan sami bingah, kalebet tiyang Lewi ingkang boten gadhah tanah. Saben tiyang nindakaken punapa ingkang leres miturut pamanggihipun piyambak, pungkas ing ngriki.

Pasal 12.

Iki pranatan lan angger-angger kang kudu koktindakake kanthi tliti ana ing tanah kang diparingake dening Rama kita, Gusti Allahe para leluhurmu, supaya dadi duwekmu, salawase kowe urip ana ing bumi. Rusaken babar pisan saben panggonan kang dienggo bangsa-bangsa kang koktundhung anggone ngabekti marang allah-allahe — ing gunung-gunung kang dhuwur, ing tetengger, lan ing sangisore saben wit-witan kang ijo-royo-royo. Bubrahna misbyah-misbyahe, remukna tugu-tugu kramate, obongen cagak-cagak Asyerahe; tegoren reca-reca tatahaning allah-allahe, lan sirnakna jenenge saka panggonan iku. ^a Kowe aja ngabekti marang Ramamu kanthi cara kang mangkono iku. Nanging padha ngupayaa panggonan kang bakal dipilih dening Ramamu saka sakehe talermu, kanggo mapanake asmane lan minangka daleme; menyang kono kowe kudu padha sowan. Menyang kono gawaa kurban obaranmu lan kurban sembelehanmu, prasapuluhanmu lan pisungsung saka tanganmu, kurban nadharmu lan kurban sukarilamu, sarta pambarep saka sapi lan wedhusmu. Ana ing kono, ing ngarsane Ramamu, kowe lan brayatmu bakal padha mangan lan bungah-bungah ing samubarang kang koktindakake, amarga Ramamu wis mberkahi kowe. Kowe aja padha tumindak kaya kang padha daklakoni ing kene saiki, saben wong nglakoni apa kang dianggep bener dening awake dhewe. Amarga kowe durung tekan ing papan katentreman lan panduman warisan kang diparingake dening Ramamu marang kowe. Nanging samangsa kowe wis padha nyabrang Kali Yarden lan manggon ing tanah kang diparingake dening Ramamu dadi warisanmu, sarta Panjenengane maringi katentreman marang kowe saka sakehe mungsuhmu ing saubengmu, satemah kowe bisa urip kanthi tentrem, ing kono, yaiku ing panggonan kang bakal dipilih dening Ramamu minangka papan asmane, gawaa samubarang kang dakprentahake marang kowe: kurban obaranmu lan kurban sembelehanmu, prasapuluhanmu lan pisungsung saka tanganmu, sarta sakehe kurban nadhar kang pinilih kang koknadharake marang Ramamu. Padha bungah-bungaha ing ngarsane Ramamu — kowe, anakmu lanang lan wadon, batur-baturmu lanang lan wadon, sarta wong Lewi kang ana ing kutha-kuthamu, amarga dheweke ora duwe panduman utawa warisan bebarengan karo kowe. Diprayitna, aja nganti kowe nyaosake kurban obaranmu ing saben panggonan kang koktemoni, nanging mung ana ing panggonan kang bakal dipilih dening Ramamu, ing salah sawijining talermu; ing kono kowe nyaosna kurban obaranmu, lan ing kono tindakna samubarang kang dakprentahake marang kowe.

Ewadene kowe kena mbeleh lan mangan daging ing sakabehing kuthamu, apa wae kang kokkarepake, miturut berkah kang wis diparingake dening Ramamu marang kowe. Wong kang najis lan wong kang suci padha kena mangan iku, kaya dene mangan daging kijang lan menjangan. Mung bae kowe aja mangan getihe; getih mau esokna ing lemah kaya banyu. Kowe ora kena mangan ing kuthamu prasapuluhan saka gandum, anggur anyar, utawa lengamu, uga pambarep saka sapi utawa wedhusmu, utawa sawijining kurban nadharmu, kurban sukarilamu, utawa pisungsung saka tanganmu. Nanging kowe kudu mangan iku ing ngarsane Ramamu, ing panggonan kang bakal dipilih dening Panjenengane — kowe, anakmu lanang lan wadon, baturmu lanang lan wadon, sarta wong Lewi kang ana ing kuthamu; lan bungah-bungaha ing ngarsane Panjenengane ing samubarang kang koktindakake. Diprayitna, aja nganti kowe nglirwakake wong Lewi sajrone kowe isih urip ana ing tanahmu.

Samangsa Ramamu wis nggedhekake tlatahmu kaya kang wis diprasetyakake marang kowe, lan kowe kandha, “Aku arep mangan daging,” amarga nyawamu kepengin mangan daging, kowe kena mangan daging sakarepe nyawamu. Manawa panggonan kang bakal dipilih dening Ramamu minangka papan asmane iku kadohan saka kowe, kowe kena mbeleh sapi lan wedhus kang wis diparingake dening Ramamu marang kowe, kaya kang wis dakprentahake marang kowe, banjur mangan ana ing kuthamu sakarepmu. Kaya anggone wong mangan daging kijang lan menjangan, mangkono uga kowe kena mangan iku; wong kang najis lan wong kang suci padha kena mangan iku. Mung bae kowe kudu teguh aja nganti mangan getih, amarga getih iku nyawa; aja mangan nyawa bebarengan karo daging. Kowe aja mangan getih mau; getih iku esokna ing lemah kaya banyu. Aja mangan getih iku, supaya kowe lan anak-putumu sawise kowe padha nemu kabegjan, nalika kowe nglakoni apa kang bener ing paningale Ramamu. Nanging barang-barangmu kang suci lan kurban nadharmu gawanen menyang panggonan kang bakal dipilih dening Ramamu. Saosna kurban obaranmu — daging lan getihe — ing misbyahe Ramamu. Getihing kurban sembelehanmu esokna ing sandhinge misbyahe Ramamu, dene dagingmu kena kokpangan. Estokna kanthi tliti sakabehing pepakon iki kang dakprentahake marang kowe, supaya kowe lan anak-putumu sawise kowe padha nemu kabegjan ing salawas-lawase, nalika kowe nglakoni apa kang becik lan bener ing paningale Ramamu.

Samangsa Ramamu wis numpes bangsa-bangsa kang bakal koktundhung iku ana ing ngarepmu, lan kowe wis nundhung bangsa-bangsa mau sarta manggon ing tanahe, diprayitna, aja nganti kowe kejiret nganti ndherek carane bangsa-bangsa mau sawise padha katumpes ana ing ngarepmu, lan aja takon bab allah-allahe, “Kepriye carane bangsa-bangsa iki anggone ngabekti marang allah-allahe? Aku iya arep nindakake mangkono.” Kowe aja ngabekti marang Ramamu kanthi cara mangkono iku, amarga tumrap allah-allahe bangsa mau padha nglakoni samubarang kang nistha kang disengiti dening Ramamu — malah anak-anake lanang lan wadon diobong ing geni minangka kurban kanggo allah-allahe. Diprayitna, tindakna samubarang kang dakprentahake marang kowe; aja nambahi apa-apa, lan aja ngurangi apa-apa.