بوڪيم ۾ پيءُ جو قاصد

اسان جي پيءُ جو قاصد بوڪيم ۾ اسرائيل کي ملامت ڪري ٿو ته انهن ملڪ جي قومن سان صلح ڪيو، ۽ اهي روئن ٿا. يشوع جي نسل جا ماڻهو مري وڃن ٿا، ۽ هڪ اهڙو نسل اڀري ٿو جيڪو اسان جي پيءُ کي نٿو سڃاڻي. ڪتاب جو نمونو ٺهي وڃي ٿو: ڇڏڻ، حملاور، رحم سان اٿاريل هڪ قاضي، پوءِ وڌيڪ بگاڙ.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 1–3, 20–22

باب 2.

اسان جي پيءُ جو قاصد گلجال کان بوڪيم ڏانهن چڙهي اچي چيائين تہ ”مون اوهان کي مصر مان ڪڍي انهيءَ ملڪ ۾ آندو جنهن جو مون اوهان جي ابن ڏاڏن سان قسم کنيو هو. مون چيو هو تہ ’مان اوهان سان پنهنجو عهد ڪڏهن بہ نہ ڀڃيندس. اوهان هن ملڪ جي ماڻهن سان ڪو عهد نہ ڪجو؛ سندن قربانگاهون ڊاهي ڇڏجو.‘ پر اوهان منهنجي ڳالهه نہ مڃي. اوهان هي ڇا ڪيو آهي؟ تنهنڪري هاڻي آءٌ چوان ٿو تہ مان انهن کي اوهان جي اڳيان ڪڍي نہ ڇڏيندس؛ اهي اوهان جي پاسن ۾ ڪنڊا ٿيندا ۽ سندن معبود اوهان لاءِ ڦندو ثابت ٿيندا.“

جڏهن اسان جي پيءُ جي قاصد اهي ڳالهيون سڀني بني اسرائيل کي ٻڌايون، تڏهن ماڻهو وڏي آواز سان روئڻ لڳا. تنهنڪري انهيءَ جڳهه جو نالو بوڪيم رکيائون ۽ اتي اسان جي پيءُ لاءِ قرباني ڏنائون. ^a

يشوع جي نسل جو گذري وڃڻ

جڏهن يشوع ماڻهن کي موڪلايو، تڏهن بني اسرائيل هر هڪ پنهنجي ورثي واري زمين تي قبضو ڪرڻ لاءِ هليا ويا. جيستائين يشوع جا ڏينهن هئا ۽ انهن بزرگن جا بہ جيڪي يشوع کان پوءِ جيئرا رهيا، ماڻهن اسان جي پيءُ جي خدمت ڪئي؛ ڇاڪاڻ تہ هنن اسان جي پيءُ جا اسرائيل لاءِ ڪيل سڀ وڏا ڪم ڏٺا هئا. يشوع بن نون، اسان جي پيءُ جو ٻانهو، هڪ سئو ڏهه ورهين جي عمر ۾ مري ويو. کيس تمنت حارس ۾ سندس ورثي واري زمين ۾، افرائيم جي جبلن ۾، گعس جبل جي اتر ۾ دفن ڪيائون.

هڪ نسل پيءُ کي وساري ڇڏي ٿو

اهو سڄو نسل بہ پنهنجن ابن ڏاڏن سان وڃي مليو. پوءِ سندن پويان ٻيو نسل اُٿيو، جنهن نہ اسان جي پيءُ کي ڄاتو ۽ نہ سندس اهي ڪم جيڪي هن اسرائيل لاءِ ڪيا هئا. بني اسرائيل اسان جي پيءُ جي نظر ۾ بڇڙو ڪم ڪيائون ۽ بعلن جي پوڄا ڪيائون. اسان جي پيءُ کي، جيڪو سندن ابن ڏاڏن جو خدا هو ۽ جنهن کين مصر جي ملڪ مان ڪڍيو هو، ڇڏي ڏنائون. چوڌاري جي قومن جي ٻين معبودن جي پويان لڳي، انهن آڏو جھڪي، اسان جي پيءُ کي ڏمرائي ڇڏيائون. اسان جي پيءُ کي ڇڏي ڏنائون ۽ بعل ۽ عستارات جي پوڄا ڪيائون. تنهنڪري اسان جي پيءُ جو غضب اسرائيل تي ڀڙڪي اُٿيو، ۽ هن کين ڦورن جي حوالي ڪيو، جن کين ڦري ورتو. کين چوڌاري جي دشمنن جي هٿ وڪڻي ڇڏيائين، تنهنڪري اهي وري سندن مقابلي ۾ بيهي نہ سگهيا. جتي بہ اهي ويا، اتي اسان جي پيءُ جو هٿ سندن خلاف بڇڙائي لاءِ اُٿيل هو، جيئن هن فرمايو هو ۽ کين قسم کڻي چيو هو. اهي ڏاڍي ڏکي حال ۾ هئا.

پوءِ اسان جي پيءُ قاضي اُٿاريا، جن کين سندن ڦورن جي هٿان بچايو. پر پنهنجن قاضين جي بہ نہ ٻڌيائون. ٻين معبودن سان زناڪاري ڪيائون ۽ انهن آڏو جھڪيا؛ جنهن واٽ تي سندن ابن ڏاڏن هلي اسان جي پيءُ جا حڪم مڃيا هئا، تنهن کان جلد ئي ڦري ويا؛ هنن ائين نہ ڪيو. جڏهن اسان جي پيءُ قاضي اُٿاريا، تڏهن هو هر قاضيءَ سان گڏ هو، ۽ ان قاضيءَ جي سڀني ڏينهن ۾ کين پنهنجن دشمنن کان ڇڏائيندو رهيو؛ ڇاڪاڻ تہ پنهنجن ستمگرن جي هٿان سندن ڪنجهڻ تي اسان جي پيءُ کي رحم آيو. پر جڏهن قاضي مري ويو، تڏهن اهي وري ڦري ويا ۽ پنهنجن ابن ڏاڏن کان بہ وڌيڪ بگڙي ويا، ٻين معبودن جي پوڄا ڪرڻ ۽ انهن آڏو جھڪڻ لاءِ انهن جي پويان لڳي ويا. پنهنجي ڪنهن بہ ڪم يا ضدي واٽ کي نہ ڇڏيائون.

تنهنڪري اسان جي پيءُ جو غضب اسرائيل تي ڀڙڪي اُٿيو ۽ هن فرمايو تہ ”ڇاڪاڻ تہ هن قوم منهنجو اهو عهد ڀڃي ڇڏيو آهي جنهن جو مون سندن ابن ڏاڏن کي حڪم ڏنو هو، ۽ منهنجي ڳالهه نہ مڃي آهي، تنهنڪري جن قومن کي يشوع پنهنجي مرڻ مهل ڇڏي ويو، تن مان ڪنهن کي بہ مان هاڻي ڪڍي نہ ڇڏيندس، تہ جيئن انهن جي وسيلي اسرائيل کي پرکيان تہ اهي اسان جي پيءُ جي واٽ تي هلي ان تي قائم رهندا، جيئن سندن ابن ڏاڏا رهيا، يا نہ.“

سو اسان جي پيءُ انهن قومن کي ڇڏي ڏنائين، جلدي ڪڍي نہ ڇڏيائين، ۽ نہ وري کين يشوع جي هٿ ۾ ڏنائين.