2.تواريخ 10 FHB Father's Heart Bible™

10 ¹رحبعام سڪم ڏانهن ويو، ڇاڪاڻ تہ سڀ اسرائيلي کيس بادشاهه ڪرڻ لاءِ سڪم ۾ گڏ ٿيا هئا. ²جڏهن نباط جي پٽ يربعام اها ڳالهه ٻڌي (هو بادشاهه سليمان کان ڀڄي مصر ۾ رهيو پيو هو)، تڏهن يربعام مصر کان موٽي آيو. ³تنهنڪري هنن کيس گهرائي موڪليو، ۽ يربعام ۽ سڀ اسرائيلي اچي رحبعام کي چيائون تہ ⁴”تنهنجي پيءُ اسان جو جُوئو ڳرو ڪيو هو. هاڻي تون تنهنجي پيءُ جي ڏکي خدمت ۽ اهو ڳرو جُوئو، جيڪو هن اسان تي رکيو، هلڪو ڪر، تہ اسان تنهنجي خدمت ڪنداسين.“

⁵هن کين چيو تہ ”ٽن ڏينهن کان پوءِ مون وٽ وري اچو.“ پوءِ ماڻهو هليا ويا.

⁶پوءِ بادشاهه رحبعام انهن بزرگن کان، جن سندس پيءُ سليمان جي حياتيءَ ۾ سندس خدمت ڪئي هئي، صلاح ورتي تہ ”اوهان جي ڪهڙي صلاح آهي تہ مان انهن ماڻهن کي ڪهڙو جواب ڏيان؟“

⁷هنن وراڻيو تہ ”جيڪڏهن تون انهن ماڻهن سان ڀلائي ڪندين، کين راضي ڪندين ۽ مهربانيءَ سان ڳالهائيندين، تہ اهي سدائين تنهنجا نوڪر رهندا.“

⁸پر هن بزرگن جي صلاح ڇڏي ڏني ۽ انهن جوانن کان، جيڪي ساڻس گڏ وڏا ٿيا هئا ۽ سندس خدمت ڪندا هئا، صلاح ورتائين. ⁹هن کائن پڇيو تہ ”اوهان جي ڪهڙي صلاح آهي؟ جيڪي ماڻهو مون کان اهو جُوئو هلڪو ڪرڻ جو سوال ڪن ٿا، جيڪو منهنجي پيءُ اسان تي رکيو آهي، تن کي اسين ڪهڙو جواب ڏيون؟“

¹⁰جيڪي جوان ساڻس گڏ وڏا ٿيا هئا، تن وراڻيو تہ ”جن ماڻهن توکي چيو آهي تہ ’تنهنجي پيءُ اسان جو جُوئو ڳرو ڪيو آهي، اسان لاءِ ان کي هلڪو ڪر‘، تن کي چؤ تہ ’منهنجي ننڍي آڱر منهنجي پيءُ جي کمر کان بہ ٿلهي آهي.‘ ¹¹منهنجي پيءُ اوهان تي ڳرو جُوئو رکيو؛ مان ان کي وڌيڪ ڳرو ڪندس. منهنجي پيءُ اوهان کي چابڪن سان سزا ڏني؛ مان اوهان کي وڇن سان سزا ڏيندس.‘“ ^a a v11 وڇو: هڪ قسم جو ڪنڊن وارو يا ڌاتوءَ جي نوڪ وارو چابڪ، جيڪو عام چابڪ کان گهڻو وڌيڪ ڏکوئيندڙ هوندو آهي.

¹²تنهنڪري يربعام ۽ سڀ ماڻهو ٽئين ڏينهن رحبعام وٽ آيا، جيئن بادشاهه چيو هو تہ ”ٽئين ڏينهن مون وٽ وري اچجو.“ ¹³بادشاهه کين سختيءَ سان وراڻيو. بادشاهه رحبعام بزرگن جي صلاح رد ڪري، ¹⁴جوانن جي صلاح موجب کين چيو تہ ”منهنجي پيءُ اوهان جو جُوئو ڳرو ڪيو؛ مان ان کي وڌيڪ ڳرو ڪندس. منهنجي پيءُ اوهان کي چابڪن سان سزا ڏني؛ مان اوهان کي وڇن سان سزا ڏيندس.“

¹⁵تنهنڪري بادشاهه ماڻهن جي نہ ٻڌي، ڇاڪاڻ تہ اهو موڙ اسان جي پيءُ وٽان هو، تہ جيڪو ڪلام اسان جي پيءُ شيلوني اخياه جي وسيلي نباط جي پٽ يربعام کي فرمايو هو، سو پورو ٿئي.

¹⁶جڏهن سڀني اسرائيلين ڏٺو تہ بادشاهه انهن جي نہ ٿو ٻڌي، تڏهن ماڻهن کيس وراڻيو تہ ”دائود ۾ اسان جو ڪهڙو ڀاڱو؟ يسي جي پٽ ۾ ڪابہ ميراث ناهي! اي اسرائيل، پنهنجن خيمن ڏانهن! اي دائود، پنهنجي گهراڻي ڏانهن ڏس!“ پوءِ سڀ اسرائيلي پنهنجن خيمن ڏانهن هليا ويا. ^b b v16 ”پنهنجن خيمن ڏانهن“ هڪ قديم جنگي نعرو هو، جنهن جو مطلب هو ”گهر وڃو ۽ بادشاهه سان پنهنجي وفاداري ڇڏي ڏيو.“

¹⁷پر رحبعام اڃا بہ يهودا جي شهرن ۾ رهندڙ اسرائيلين تي بادشاهي ڪندو رهيو. ¹⁸پوءِ بادشاهه رحبعام جبري مزدوريءَ جي نگران هدورام کي موڪليو، پر اسرائيلين کيس پٿرن سان ماريائون. بادشاهه رحبعام پاڻ تڪڙ ۾ پنهنجي رٿ ۾ چڙهي يروشلم ڏانهن ڀڄي ويو. ¹⁹تنهنڪري اسرائيل اڄ ڏينهن تائين دائود جي گهراڻي جو باغي رهيو آهي.