اِبراهيم په جرار کښې

ابراهیم بیا ساره خپله خور بولي، او ابی‌مَلِک هغه اخلي. زموږ پلار پاچا ته په خوب کې خبرداری ورکوي مخکې له دې چې هغې ته لاس وروړي، او ابی‌مَلِک د خپلې بې‌ګناهۍ ادعا کوي. ابراهیم مني چې هغه په ساده ډول ګومان کړی و چې دلته هېڅوک له زموږ پلار نه نه وېرېږي.

څپرکی 20.

اِبراهيم هغه ځائ نه نجب ته لاړو، د قادِس او سُور په مينځ کښې مېشت شو، او په جرار کښې يې د پردى په حېث ژوند وکړو. اِبراهيم د خپلې ښځې سارا په حقله ووئيل چې، ”دا زما خور ده.“ نو د جرار بادشاه اَبى مَلِک هغه راوغوښته او سارا يې يوړه.

خو زمونږ پلار په هغه شپه اَبى مَلِک ته په خوب کښې راغلو او ورته يې وفرمائيل چې، ”د هغې ښځې په سبب چې تا نيولې ده تۀ خو مُړ کس يې، ځکه چې هغه واده کړې ښځه ده.“

اَبى مَلِک لا تر اوسه هغې ته نژدے شوے نۀ وو. هغۀ ووئيل چې، ”اے مالِکه خُدايه، آيا تۀ به يو بې‌ګناه قوم هم هلاک کړې؟ آيا هغۀ په خپله ما ته ونۀ وئيل چې، ’دا زما خور ده‘؟ او هغې هم په خپله ووئيل چې، ’دا زما ورور دے.‘ ما دا کار په صاف زړۀ او پاکو لاسونو سره وکړو.“

بيا زمونږ پلار هغۀ ته په خوب کښې وفرمائيل چې، ”هو، زۀ پوهېږم چې تا دا کار په صاف زړۀ سره کړے دے، او ما تۀ د دې نه ساتلے يې چې زما خلاف ګناه وکړې — ځکه خو ما تا ته اِجازت درنۀ کړو چې هغې ته لاس ورکړې. نو اوس د دغه سړى ښځه ورواپس کړه، ځکه چې هغه يو نبى دے او ستا دپاره به دُعا وکړى، نو تۀ به ژوندے پاتې شې. خو کۀ تۀ هغه واپس نۀ کړې، نو پوه شه چې تۀ به خامخا مُړ شې، تۀ او هر هغه څوک چې ستا دى.“

اَبى مَلِک سحر وختى پاڅېدو، خپل ټول نوکران يې راوغوښتل، او ټول هغه څۀ يې ورته ووئيل چې پېښ شوى وُو؛ نو هغه سړى سخت ووېرېدل. اَبى مَلِک اِبراهيم راوغوښتو او ترې يې تپوس وکړو چې، ”تا مونږ سره دا څۀ وکړل؟ ما ستا خلاف څۀ ګناه کړې وه چې تا په ما او زما په بادشاهۍ باندې دومره لويه ګناه راوسته؟ تا ما سره هغه کار وکړو چې هيچرې نۀ ښائى کېدل.“ اَبى مَلِک اِبراهيم ته دا هم ووئيل چې، ”تا په زړۀ کښې څۀ لرل چې داسې کار دې وکړو؟“

اِبراهيم ووئيل چې، ”ما فکر وکړو چې يقيناً دلته د زمونږ پلار هيڅ وېره نشته، نو دوى به زما د ښځې په خاطر ما ووژنى.“ سربېره پر دې، هغه په رښتيا زما خور ده، زما د پلار لور ده خو زما د مور نۀ، او هغه زما ښځه شوه.

کله چې زمونږ پلار زۀ د خپل پلار د کور نه آواره کړم، نو ما هغې ته ووئيل چې، دا مهربانى ما سره وکړه — چې هر چرته چې ځو، زما په حقله ووايه چې، ”دا زما ورور دے.“

اَبى مَلِک ګډې، غواګانې، او نوکران او نوکرانې راواخستل، اِبراهيم ته يې ورکړل، او سارا يې د هغۀ ښځه ورته واپس کړه. اَبى مَلِک ووئيل چې، ”زما ملک ستا دپاره کُهلا دے؛ چرته چې دې خوښه وى هلته مېشت شه.“ او سارا ته يې ووئيل چې، ”وګوره، زۀ ستا ورور ته د چاندۍ ۱۰۰۰ ټُکړې درکوم. دا د هغه غلطۍ د پټولو دپاره دى چې ستا سره شوې ده، د هغه ټولو په نظر کښې چې ستا سره دى؛ نو د هر چا په مخکښې تۀ پوره صافه يې.“

اِبراهيم زمونږ پلار ته دُعا وکړه، نو هغۀ اَبى مَلِک، د هغۀ ښځه، او د هغۀ نوکرانې روغې کړې، نو هغوئ بيا بچى زېږولے شول، ځکه چې زمونږ پلار د اِبراهيم د ښځې سارا په سبب د اَبى مَلِک د کور هر رحم پوره بند کړے وو.