Księga Kapłańska 5

5 ¹„Jeśli ktoś zgrzeszy, słysząc publiczne wezwanie do złożenia świadectwa, a będąc świadkiem, który widział lub wiedział, mimo to milczy, poniesie swoją winę.

²„Albo jeśli ktoś nieświadomie dotknie czegoś nieczystego lub padliny — nieczystego dzikiego zwierzęcia, nieczystego bydła lub nieczystego pełzającego stworzenia — staje się nieczysty i winny.

³„Albo jeśli dotknie ludzkiej nieczystości — jakiejkolwiek nieczystości, która czyni nieczystym — nie wiedząc o tym, a potem się o tym dowie, jest winny.

⁴„Albo jeśli ktoś pochopnie przysięgnie, że uczyni zło lub dobro — cokolwiek ludzie pochopnie przysięgają — a jest to przed nim ukryte, gdy to sobie uświadomi, jest winny w którejkolwiek z tych rzeczy. ⁵Gdy ktoś jest winny w którejkolwiek z tych spraw, musi wyznać grzech, który popełnił. ⁶Musi przynieść naszemu Ojcu ofiarę pokutną za grzech, który popełnił — samicę z trzody, owcę lub kozę — jako ofiarę za grzech; kapłan dokona przebłagania za jego grzech.

⁷„Jeśli nie stać go na owcę, musi przynieść naszemu Ojcu dwie synogarlice lub dwa młode gołębie jako pokutę za swój grzech — jedno na ofiarę za grzech, drugie na ofiarę całopalną. ⁸Przynosi je kapłanowi, który najpierw składa ofiarę za grzech, ukręcając jej głowę przy karku, lecz nie oddzielając jej. ⁹Pokropi trochę krwi z ofiary za grzech na bok ołtarza; reszta spłynie u jego podstawy. Jest to ofiara za grzech. ¹⁰Drugiego ptaka złoży jako ofiarę całopalną, zgodnie z przepisem. Kapłan dokona przebłagania za jego grzech i będzie mu odpuszczone.

¹¹„Lecz jeśli nie stać go na dwie synogarlice lub dwa młode gołębie, musi przynieść jako swoją ofiarę za grzech dwie kwarty przedniej mąki — bez oliwy i kadzidła, bo jest to ofiara za grzech. ¹²Musi ją przynieść kapłanowi, który weźmie z niej pełną garść jako część pamiątkową i spali ją na ołtarzu na ofiarach ogniowych naszego Ojca. Jest to ofiara za grzech. ¹³Kapłan dokona za niego przebłagania za którykolwiek z tych grzechów, które popełnił, i będzie mu odpuszczone; reszta należy do kapłana, jak przy ofierze z pokarmów.”

Nasz Ojciec przywraca niewiernych

¹⁴Potem nasz Ojciec powiedział do Mojżesza:

¹⁵„Jeśli ktoś postąpi niewiernie i nieumyślnie zgrzeszy przeciwko którejkolwiek ze świętych rzeczy naszego Ojca, musi przynieść naszemu Ojcu barana bez skazy z trzody jako swoją ofiarę za przewinienie, oszacowanego w srebrze według wagi, według miary świątynnej — jako ofiarę za przewinienie. ^a a v15 Ofiara za przewinienie wymagała nie tylko złożenia ofiary, lecz także wynagrodzenia wyrządzonej krzywdy. Izajasz nazywa później samego cierpiącego sługę ofiarą za przewinienie (Izajasz 53:10) — Jezus jest tym, który zarazem spłaca nasz dług i sam siebie za niego wydaje. ¹⁶Musi wynagrodzić za świętą rzecz, przeciwko której zgrzeszył, dodając piątą część, i dać to kapłanowi. Kapłan dokona za niego przebłagania przez barana ofiary za przewinienie i będzie mu odpuszczone.

¹⁷„Jeśli ktoś zgrzeszy, czyniąc to, czego nasz Ojciec zakazał czynić, nawet nieświadomie, jest winny i ponosi swoje przewinienie. ¹⁸Musi przynieść kapłanowi barana bez skazy z trzody, według oszacowanej wartości, jako ofiarę za przewinienie; kapłan dokona przebłagania za jego nieumyślny grzech i będzie mu odpuszczone. ¹⁹Jest to ofiara za przewinienie; był on z pewnością winny przed naszym Ojcem.”