Schronienie dla wygnańców
Uchodźcy Moabu trzepoczą jak rozproszone gniazdo i słyszą, by schronili się w cieniu Syjonu, gdzie czeka tron przymierzowej miłości. Lecz pycha Moabu to puste przechwałki, a jego modlitwy na wyżynie nic nie wskórają. Nasz Ojciec przemówił; prorok i tak płacze.
16 1Wyślijcie jagnięta władcy ziemi, z Seli przez pustynię, do góry córki Syjonu. 2Jak trzepoczące ptaki, jak rozproszone gniazdo, takie są córki Moabu u brodów Arnonu. 3Udziel rady; wymierz sprawiedliwość; uczyń swój cień jak noc w pełni południa. Ukryj wygnańców; nie zdradzaj zbiega. 4Niech moi wygnańcy zamieszkają u ciebie, Moabie; bądź im schronieniem przed niszczycielem. Gdy nie będzie już ciemięzcy, a zniszczenie ustanie, i znikną z ziemi ci, którzy depczą, 5wtedy tron zostanie utwierdzony w wiernej miłości, a na nim zasiądzie w wierności, w namiocie Dawida, ten, kto sądzi i szuka prawa, i skory jest czynić sprawiedliwość. 6Słyszeliśmy o pysze Moabu — jak bardzo jest pyszny — o jego wyniosłości, jego pysze i jego gniewie; jego przechwałki są puste. 7Dlatego niech Moab zawodzi nad Moabem; niech wszyscy zawodzą. Rozpaczajcie, całkiem zdruzgotani, nad plackami z rodzynek z Kir-Chareset. 8Bo usychają pola Cheszbonu i winorośl Sibmy; władcy narodów powalili jej wyborne gałęzie, które sięgały aż do Jazer i błądziły po pustyni; jej pędy rozrastały się i przekroczyły morze. 9Dlatego płaczę płaczem Jazer nad winoroślą Sibmy; zraszam cię moimi łzami, Cheszbonie i Eleale, bo nad twoje letnie owoce i twoje żniwo spadł okrzyk bojowy. 10Radość i wesele zniknęły z urodzajnego pola, a w winnicach nie śpiewa się pieśni, nie wznosi okrzyków. Nikt nie tłoczy wina w tłoczniach; położyłem kres wrzawie. 11Dlatego moje serce jęczy jak lira nad Moabem, a moje wnętrze nad Kir-Chares. a a v11 Serce naszego Ojca jęczy nawet nad Moabem — jego żal sięga każdego ludu, którego dotyka jego sąd. 12A gdy Moab się stawi, gdy umęczy się na wyżynie i przyjdzie do swojej świątyni, by się modlić, nic nie wskóra. b b v12 „Wyżyna” to świątynka na szczycie wzgórza, używana do pogańskiego kultu i składania ofiar.
13To jest słowo, które nasz Ojciec wypowiedział o Moabie w przeszłości.
14A teraz nasz Ojciec przemówił: „W ciągu trzech lat, jak lata najemnika, chwała Moabu zostanie wzgardzona, mimo całej jego wielkiej liczebności; a resztka będzie bardzo nieliczna i słaba.”
