اشعیا 16

16 ¹بره‌ها را برای فرمانروای آن سرزمین بفرستید، از سالَع از راه بیابان، به کوه دختر صهیون. ²همچون پرندگانی پرزنان، همچون آشیانه‌ای پراکنده، چنین‌اند دختران موآب نزد گذرگاه‌های اَرنون. ³مشورت ده؛ انصاف روا دار؛ سایه‌ات را در نیمروزِ گرم همچون شب بگردان. رانده‌شدگان را پنهان کن؛ فراری را وامگذار. ⁴بگذار رانده‌شدگانِ من در میان تو ساکن شوند، ای موآب؛ در برابر ویرانگر پناهگاهی برایشان باش. آنگاه که ستمگر دیگر نباشد، و نابودی پایان یابد، و پایمال‌کنندگان از آن سرزمین ناپدید شوند، ⁵آنگاه تختی در محبتِ پایدارِ عهد استوار خواهد شد، و بر آن کسی به وفاداری خواهد نشست، در خیمهٔ داوود، کسی که داوری می‌کند و در پی عدالت است و در انجام کار درست شتابان است. ⁶دربارهٔ غرور موآب شنیده‌ایم—که چه بسیار مغرور است—از تکبّرش، غرورش و خشمش؛ اما لاف‌زنی‌اش پوچ است. ⁷پس بگذار موآب برای موآب شیون کند؛ بگذار همه شیون کنند. برای نان‌های کشمشیِ قیرحارِسِت، سخت داغدیده، ماتم بگیرید. ⁸زیرا کشتزارهای حِشبون پژمرده می‌شوند، و تاکِ سِبمَه؛ فرمانروایان قوم‌ها شاخه‌های برگزیده‌اش را که تا یَعزیر می‌رسید فرو کوفته‌اند، شاخه‌هایی که به بیابان سر زده بود؛ نهال‌هایش پهن شد و از دریا گذشت. ⁹پس با گریهٔ یَعزیر برای تاکِ سِبمَه می‌گریم؛ ای حِشبون و اِلعالَه، تو را با اشک‌هایم سیراب می‌کنم، زیرا بر میوهٔ تابستانی و بر خرمنت بانگِ نبرد فرود آمده است. ¹⁰شادی و سرور از کشتزار بارور برداشته شده است، و در تاکستان‌ها هیچ سرودی خوانده نمی‌شود و هیچ فریادِ شادی برنمی‌خیزد. کسی در چرخُشت‌ها شراب نمی‌فشارد؛ من به آن هلهله پایان داده‌ام. ¹¹پس دلم برای موآب همچون بربط می‌نالد، و جانِ درونم برای قیرحارِس. ^a a v11 دلِ پدر آسمانی ما حتی بر موآب نیز می‌نالد — اندوه او به هر قومی که داوری‌اش را لمس می‌کند، می‌رسد. ¹²و چون موآب خود را نمایان سازد، چون بر آن بلندی خویشتن را فرسوده کند و به معبد خود بیاید تا دعا کند، پیروز نخواهد شد. ^b b v12 «بلندی» عبارت بود از عبادتگاهی بر فراز تپه که برای پرستش و قربانیِ بت‌پرستانه به کار می‌رفت.

¹³این است کلامی که پدر ما در گذشته دربارهٔ موآب گفت.

¹⁴اما اکنون پدر ما چنین گفته است: «تا سه سالِ دیگر، همچون سال‌های کارگرِ مزدور، شکوهِ موآب با همهٔ جمعیتِ بسیارش خوار خواهد شد؛ و بازماندگان بسیار اندک و ناتوان خواهند بود.»