Ezra Şerîetê bi Dengê Bilind Dixwîne

Gel bi xwe Şerîeta Bavê me dixwaze û radiwestin dema ku Ezra ji berbangê heta nîvro dixwîne, bi Lêwiyên ku wateyê şirove dikin. Ew li ber tiştê dibihîzin digirîn, lê ji wan re tê gotin ku li şûna wê ziyafetê bikin, xwarinê parve bikin û şa bibin, paşê cejnê di holikên bi pelan de bikin.

Beş 8.

Gava meha heftan hat, hemû gel wekî yek li meydana ber Deriyê Avê civiyan û ji Ezrayê feqî xwestin ku Pirtûka Şerîeta Mûsa, ya ku Bavê me ji bo Îsraêl emir kiribû, bîne. Di roja yekem a meha heftan de, Ezrayê kahîn Şerîet anî ber civata mêran, jinan û hemû kesên ku dikarîn tiştê dibihîstin fêm bikin. Berê xwe da meydana ber Deriyê Avê, ji berbanga sibehê heta nîvro, li ber mêran, jinan û hemû kesên ku dikarîn fêm bikin, ew xwend. Hemû gel bi baldarî li Pirtûka Şerîetê guhdarî kir. Ezrayê feqî li ser kursiyeke bilind a darîn a ku ji bo vê yekê hatibû çêkirin, rawesta. Li milê wî yê rastê Metîtya, Şema, Enaya, Ûrîya, Hîlkîya û Maseya rawestan; û li milê wî yê çepê Pedaya, Mîşael, Malkîya, Haşûm, Haşbedana, Zekerya û Meşûlam rawestan. Ezra li ber çavên hemû gel pirtûk vekir, çimkî ew li jor hemû gel rawestabû; gava wî ew vekir, hemû rabûn ser xwe. Ezra pesnê Bavê me, Xwedayê mezin, da, û hemû gel destên xwe rakirin û bersiv dan: “Amîn! Amîn!” Paşê deverû li erdê serî dan û ji Bavê me re secde kirin.

Lêwî —Yêşûa, Banî, Şerebya, Yamîn, Akûb, Şabetay, Hodîya, Maseya, Kelîta, Ezarya, Yozabad, Hanan û Pelaya— dema ku gel li cihên xwe rawestabû, Şerîet ji gel re şirove kirin. Wan pirtûk, Şerîeta Bavê me, bi zelalî xwendin û wateya wê dan, da ku gel xwendinê fêm bike.

Paşê Nehemyayê walî, Ezrayê kahîn û feqî, û Lêwiyên ku gel hîn dikirin, ji hemûyan re gotin: “Ev roj ji bo Bavê we pîroz e. Şîn negirin û negirîn.” Çimkî gava hemû gel peyvên Şerîetê bihîstin, giriyan. Nehemya ji wan re got: “Herin xwarina çê bixwin, tiştekî şîrîn vexwin û ji wan kesên ku tiştek amade tuneye re par bişînin, çimkî ev roj ji bo Bavê me yê Serwer pîroz e. Xemgîn nebin; şahiya Bavê me hêza we ye.”

Lêwiyan hemû gel aram kirin û gotin: “Bêdeng bin, çimkî ev roj pîroz e. Xemgîn nebin.”

Hemû gel çûn ku bixwin, vexwin, par par bikin û bi şahiyeke mezin cejnê bikin, çimkî wan peyvên ku ji wan re hatibûn ragihandin fêm kiribûn.

Pîrozkirina Cejna Konan

Di roja duyem de, serokên malbatên hemû gel, bi kahîn û Lêwiyan re, li ba Ezrayê feqî civiyan ku peyvên Şerîetê fêr bibin. Di Şerîetê de ya ku Bavê me bi destê Mûsa emir kiribû, nivîsandî dîtin: divê Îsraêlî di cejna meha heftan de di konan de bijîn. Divê wan di hemû bajarên xwe de û li Orşelîmê vê ragihîne û belav bike: “Herin çiyayan û çiqilên zeytûnê, zeytûna kovî, mêrsînê, darê xurmê û darên din ên pirpel bînin, da ku ji wan konan çêbikin, wekî ku nivîsandî ye.”

Gel derket, çiqil anîn û konan ava kirin —her yek li ser banê xwe, di hewşan de, di hewşên Mala Bavê me de, û li meydanên ber Deriyê Avê û Deriyê Efrayîm. Hemû civata sirgûniyên vegeriyayî konan ava kirin û di wan de jiyan; ji rojên Yêşûayê kurê Nûn heta wê rojê Îsraêliyan wiha nekiribû, û şahiya wan pir mezin bû. Her roj, ji roja yekem heta ya dawî, Ezra Pirtûka Şerîeta Bavê me xwend. Wan heft rojan cejn kir, û di roja heştan de, wekî ku Şerîet emir dikir, civîneke pîroz li dar xistin.