Ronahî li ser Celîlê Hiltê
Ronahî tê wê herêma ku pêşî hat nizimkirin, cil û çekên şer ên xwînî tên şewitandin, û zarokek tê dayîn ku jê re Bavê Herheyî tê gotin. Paşê deng dijwar dibe: Efrayîm li beramberî wêraniyê pesnê avahîsaziyeke çêtir dide, serok ji rê derdixin, bira birayê xwe dixwe, û destê dirêjkirî venagere.
9 1Lê ji bo wê ya ku di tengasiyê de bû, tarî wê tunebe. Berê wî welatê Zebûlûn û Naftalî nizim kir, lê paşê wî rêya behrê, aliyê din ê Urdunê, Celîla miletan rûmetdar kir. a a v1 Metta vê pêxemberîtiyê li xizmeta Îsa ya li Celîlê diyar dike — Metta 4:15-16. Ronahiya ku li Zebûlûn û Naftalî hiltê, bi xwe Îsa ye. 2Gelê ku di tariyê de dimeşe, ronahiyeke mezin dît; li ser wan ên ku li welatekî tariya kûr dijiyan, ronahiyek şewqdar bû. b b v2 Metta ji me re dibêje ku ev ronahî di Îsa de hilat — ew van peyvan bi xwe li destpêka xizmeta wî ya li Celîlê diyar dike (Metta 4:15-16). 3Te milet pirr kir; te şahiya wî zêde kir. Ew li ber te şa dibin, mîna şahiya li wextê dirûnê, mîna ku mirov dema talanê parve dikin kêfxweş dibin. 4Çimkî nîrê barê wî, û daregezê li ser milê wî, şivika zordarê wî, te mîna roja Midyanê şikand. 5Çimkî her sola cengawerê pêpestkar di qîreqîra şer de, û her kincê di xwînê de hatiye şilandin, wê bê şewitandin wek êzingê êr. 6Çimkî ji me re zarokek çêbûye, ji me re kurek hatiye dayîn; û hukumdarî wê li ser milê wî be. Û navê wî wê bê gotin: Şêwirmendê Ecêb, Xwedayê Hêzdar, Bavê Herheyî, Mîrê Aştiyê. 7Ji bo zêdebûna hukumdarî û aştiya wî dawî tunebe, li ser textê Dawid û li ser padîşahiya wî, da ku wê saz bike û bi dadperwerî û bi rastî wê bigire, ji niha û heta hetayê. Xîreta Bavê artêşên ezmanan wê vî tiştî pêk bîne. c c v7 Textê Dawid Padîşahê xwe yê herheyî di Îsa de dibîne — Lûqa 1:32-33. Bavê me, Xudanê hemû artêşên ezmanan, tiştekî pêk tîne ku tu padîşahê vê dinyayê nikaribû pêk bîne: padîşahiyeke dadperwerî û rastiyê ya bêdawî.
Peyvek li dijî Pozbilindiya Aqûb
8Bavê Serdest peyvek li dijî Aqûb şandiye, û ew li ser Îsraêl ketiye. 9Û hemû gel wê wê bizanibe— Efrayim û rûniştvanên Sameryayê— ên ku bi dilên pozbilind û quretî dibêjin: 10“Kerpîç ketin, lê emê bi keviran ên birîn ji nû ve ava bikin; dareçinar hatin birîn, lê emê li şûna wan dareşînkan deynin.” 11Loma Bavê me li dijî wan dijminên Rezîn radike, û neyarên wan dişewitîne. 12Aram ji rojhilat û Filîstî ji rojava bi devê vekirî Îsraêl daqurtandin. Bi vî hemûyî re hêrsa wî venegeriyaye, û destê wî hê jî dirêjkirî ye.
13Lê dîsa jî gel ber bi wî yê ku lê dabû venegeriya, ne jî lê Bavê artêşên ezmanan geriyan. 14Loma Bavê me di rojekê de hem serî hem boçik ji Îsraêl birî, hem çiqilê darxurmê hem qamîş, 15rihspî û mirovê rûmetdar serî ne, û pêxemberê ku derewan hîn dike boçik e. 16Çimkî ên ku rêberiya vî gelî dikin, wan ji rê derdixin, û ên ku ji aliyê wan ve têne rêberîkirin, têne daqurtandin. 17Loma Bavê Serdest bi xortên wan şa nabe, û li sêwiyên wan û jinebiyên wan dilrehm nabe; çimkî her kes bêxwedê û xerabkar e, û her dev bêaqilî dibêje. Bi vî hemûyî re hêrsa wî venegeriyaye, û destê wî hê jî dirêjkirî ye.
18Çimkî xerabî mîna êr dişewite; ew dirî û stiriyan dixwe; ew daristanên qalind pêdixe, û ew bi stûnekî dûmanê ber bi jor hildifirin. 19Bi hêrsa Bavê artêşên ezmanan, welat tê şewitandin, û gel mîna êzingê êr bûne; tu kes li birayê xwe nabihure. 20Ew li milê rastê dibirrin, lê dîsa jî birçî ne; ew li milê çepê dixwin, lê têr nabin; her kes goştê milê xwe dixwe. 21Menaşe Efrayim dixwe, û Efrayim Menaşe, û bi hev re ew li dijî Cihûda ne. Bi vî hemûyî re hêrsa wî venegeriyaye, û destê wî hê jî dirêjkirî ye.
