Padha Nampanana Wong kang Ringkih Pracayane

Wong pitados siji mangan apa waé, liyané mung mangan janganan, lan saben wong padha ngremehaké sijiné kanthi meneng-meneng. Paulus ora gelem netepaké menuné. Saben wong tanggung jawab marang bendarané dhéwé lan Rama kita wis nampa wong loro-loroné, mula dosa sing sabeneré yaiku nyelehaké sandhungan ing dalan sing diliwati sadulur.

Pasal 14.

Mulane, tampanana wong kang ringkih pracayane, nanging aja nganti padha padudon bab panemune. Ana wong kang pracaya yen kena mangan apa wae, nanging wong kang ringkih mung mangan jejanganan. Wong kang mangan aja ngremehake wong kang ora mangan, lan wong kang ora mangan aja ngadili wong kang mangan, awit Rama kita wis nampa wong iku. Kowe iki sapa, dene wani ngadili abdine wong liya? Ngadeg utawa tibane iku gumantung marang bendarane dhewe. Lan wong iku bakal ngadeg, awit Gusti kuwasa njejegake wong iku.

Ana wong kang nganggep sawijining dina luwih mulya tinimbang dina liyane; ana maneh kang nganggep saben dina padha wae. Saben wong kudu mantep ing pikirane dhewe-dhewe. Sing sapa ngluhurake sawijining dina, anggone nindakake iku kanggo Gusti. Sing sapa mangan, anggone mangan iku kanggo Gusti, awit saos sukur marang Rama kita; lan sing sapa ora mangan, anggone ora mangan iku kanggo Gusti, sarta uga saos sukur marang Rama kita. Awit ora ana wong siji-sijia ing antara kita kang urip kanggo awake dhewe, lan ora ana kang mati kanggo awake dhewe. Yen kita urip, kita urip kanggo Gusti; yen kita mati, kita mati kanggo Gusti. Dadi, urip utawa mati, kita iki kagungane Gusti. Sabab, Sang Kristus wis seda lan gesang maneh iku kanggo prelu iki: supaya jumeneng Gusti tumrap wong kang mati lan kang urip.

Nanging kowe, yagene kowe ngadili sadulurmu? Utawa kowe, yagene kowe ngremehake sadulurmu? Kita kabeh bakal padha ngadhep ing ngarsaning dhampar pangadilane Rama kita.

Awit ana tulisan mangkene: “Kaya anggonKu gesang, mangkono pangandikane Rama kita, saben dhengkul bakal sumungkem marang Aku, lan saben ilat bakal ngakoni marang Aku.”

Dadi, saben wong ing antara kita bakal padha ngaturake tanggung jawab bab awake dhewe marang Rama kita.

Mulane, ayo padha mandhega anggone ngadili siji lan sijine. Nanging luwih becik padha nemtokake supaya ora tau masang sandhungan utawa jiret ing ngarepe sadulurmu. Aku ngerti, lan yakin ana ing patunggilane Gusti Yesus, yen ora ana barang siji wae kang najis sacara dhewe; nanging tumrap wong kang nganggep barang iku najis, barang iku pancen najis. Yen panganmu nggawe sedhihe sadulurmu, kowe wis ora lumaku ing katresnan maneh. Aja ngrusak wong kang Sang Kristus wis seda kanggo wong mau, mung marga saka panganmu. Mulane, aja nganti apa kang koanggep becik iku malah dicacad minangka ala. Awit Kratone Rama kita iku dudu bab mangan lan ngombe, nanging bab kabeneran, katentreman lan kabungahan ana ing Sang Roh Suci. ^a Sing sapa ngabekti marang Sang Kristus kanthi cara kang mangkono iku ndadekake rena ing panggalihe Rama kita, lan ditampa dening manungsa. Mulane, ayo kita padha ngudi samubarang kang njalari katentreman lan kang mbangun siji lan sijine. Aja ngrusak pakaryane Rama kita mung marga saka pangan. Sakabehing barang iku pancen resik, nanging mangan kang njalari wong liya kesandhung iku ala. Luwih becik ora mangan daging, ora ngombe anggur, utawa ora nindakake apa wae kang njalari sadulurmu kesandhung.

Pracaya kang kokgadhahi iku kekenen kanggo awakmu dhewe ing ngarsane Rama kita. Rahayu wong kang ora ngadili awake dhewe tumrap apa kang dianggep becik. Nanging sing sapa mangu-mangu, iku bakal kaukum yen mangan, awit anggone mangan iku ora adhedhasar pracaya; lan samubarang kang ora adhedhasar pracaya iku dosa.