Pranatane Sang Rama ing Panguwasa Pamarentahan

Panguwasa pamaréntahan dipapanaké ana ing sangisoré Rama kita, mula pajeg lan pakurmatan dibayar, ora dianggep abot. Banjur siji-sijiné utang sing tetep kabuka yaiku katresnan, sing mesthiné ora gawé piala marang pepadha, saéngga netepi pepakon. Wis wayah bengi banget; padha nganggoa kaya ing wayah awan.

Pasal 13.

Saben wong kudu sumuyud marang panguwasa kang mrentah, awit ora ana panguwasa kajaba saka Rama kita, lan panguwasa kang ana iku kabeh wis katetepake dening Rama kita. Mulane sing sapa nglawan marang panguwasa, iku nglawan apa kang wis katetepake dening Rama kita, lan wong kang padha nglawan iku bakal nekakake paukuman marang awake dhewe. Para panguwasa iku dudu bebaya tumrap panggawe becik, nanging mung tumrap panggawe ala. Apa kowe kepengin ora wedi marang panguwasa? Tumindaka becik, temah kowe bakal oleh pangalembanane. Awit panguwasa iku abdine Rama kita, kanggo kabecikanmu. Nanging yen kowe tumindak ala, wedia—awit anggone nyekel pedhang iku ora tanpa guna. Panguwasa iku abdine Rama kita, kang males ngukum, kang nekakake bebendu marang wong kang tumindak ala. Mulane kowe kudu sumuyud, ora mung supaya ngoncati paukuman, nanging uga marga saka swaraning ati nurani. Iya iku sababe kowe uga padha mbayar pajeg, awit para panguwasa iku para abdine Rama kita, kang padha setya nindakake ayahan iki. Padha menehi marang saben wong apa kang dadi wajibe: pajeg marang kang wajib pajeg, bea marang kang wajib bea, pakurmatan marang kang wajib pakurmatan, kaluhuran marang kang wajib kaluhuran.

Katresnan Netepi Angger-angger

Aja duwe utang apa-apa marang sapa wae, kajaba utang tresna-tinresnan, awit sing sapa nresnani wong liya iku wis netepi angger-angger.

Awit sakabehe pepakon—“Aja laku jina, aja memateni, aja nyolong, aja melik marang darbeke liyan”—lan pepakon liyane apa wae, kacakup ing sakecap tembung iki: “Tresnaa marang pepadhamu kaya marang awakmu dhewe.”

Katresnan iku ora gawe piala marang pepadha; mulane katresnan iku jangkeping angger-angger.

Padha tindakna iki kanthi ngerti wektune: wis tekan wayahe kowe padha tangi saka turu—awit karahayon saiki wis luwih cedhak tinimbang nalika kita wiwit pracaya. Wengi wis meh entek, rina wis cedhak. Mulane ayo padha nyingkirake panggawe-panggawe pepeteng, lan nganggo gegamaning pepadhang. Ayo padha urip kanthi pantes, kaya ing wayah awan: ora sajroning pesta ngumbar hawa nepsu lan mendem, ora sajroning laku jina lan kanisthan, ora sajroning pasulayan lan meri. Nanging padha nganggoa Gusti Yesus Kristus; lan aja padha ngreka-reka kepriye anggonmu nuruti hawa nepsuning daging.