Dicaosake marang Rama kita

Sawisé sewelas bab bantahan, wangsulan sing dijaluk yaiku badan — urip saben dina sing dipasrahaké marang Rama kita, pikiran sing dilatih anyar tinimbang dipenyet manut cithakan jaman. Banjur prekara-prekara cetha: gunakna peparingmu sing sabeneré, tresnaa tanpa ethok-ethok, berkahana wong sing nganiaya, tampika males, kalahna piala nganggo kabecikan.

Pasal 12.

Mulane, para sadulur, awit saka sih-rahmate Rama kita, aku ngatur-atur marang kowe kabeh: caosna awakmu minangka kurban kang urip, kang suci sarta ndadekake keparenge Panjenengane—yaiku pangibadahmu kang sejati lan samesthine. Aja padha niru cara-carane jaman iki, nanging padha salina kanthi dianyarake pikiranmu, supaya kowe bisa mbedakake apa kang dadi karsane Rama kita—yaiku kang becik, kang ndadekake keparenge, lan kang sampurna.

Adhedhasar sih-rahmat kang kaparingake marang aku, aku pitutur marang kowe siji-sijine: aja ngira awakmu dhewe luwih dhuwur katimbang samesthine, nanging padha mikira kanthi pikiran kang waras, saben wong miturut ukuran pracaya kang kaparingake dening Rama kita. Kaya dene badan siji kang duwe perangan akeh, lan ora kabeh perangan iku padha gaweyane, mangkono uga kita, sanadyan akeh, iku dadi badan siji ana ing Kristus, lan saben wong siji-sijine dadi perangane liyane. Peparing kita beda-beda miturut sih-rahmat kang kaparingake marang kita: manawa paring pameca, iku tindakna miturut ukuran pracaya kita; manawa leladi, iku ana ing anggon kita ngladeni; sing mulang, ana ing anggone mulang; sing paring panglipur, ana ing panglipur; sing paweweh, kanthi loma; sing mimpin, kanthi tumemen; sing nindakake kawelasan, kanthi bungah.

Katresnan iku kareben temenan. Sengitana apa kang ala; cekelana kenceng apa kang becik. Padha tresna-tinresnanana kanthi katresnaning sadulur. Padha dhisik-dhisikana anggone ngajeni marang liyan. Aja padha kendho ing kasregepan, nanging padha makantar ing roh, kanthi ngladeni Gusti. Padha bungaha ing pangarep-arep, sabara ing sangsara, lan tlatena ing pandonga. Padha nyukupana kabutuhane umate Rama kita; padha gumregeta ing bab mbage katresnan marang wong liya.

Padha mberkahana marang wong-wong kang nguya-uya kowe; padha mberkahana, lan aja padha nyupatani. Padha bungaha karo wong kang lagi bungah; padha nangisa karo wong kang lagi nangis. Padha uripa kanthi rukun siji lan sijine. Aja padha kumalungkung, nanging padha srawunga karo wong kang asor. Aja padha rumangsa pinter dhewe. Aja males piala marang sapa wae kanthi piala; padha mikira luwih dhisik supaya nindakake apa kang kajen ana ing ngarepe wong kabeh. Manawa bisa, sauger iku gumantung marang kowe, padha uripa rukun karo wong kabeh.

He para kinasih, aja padha males ukum dhewe; wenehana papan kanggo bebendune Rama kita. Awit ana tulisan mangkene: Males ukum iku wewenangKu, Aku kang bakal males, mangkono pangandikane Rama kita.

Nanging kosok-baline: “Manawa mungsuhmu luwe, wenehana mangan; manawa ngelak, wenehana ngombe; sarana nindakake iku, kowe numpuk mawa kang murub ana ing sirahe.” ^a

Aja gelem dikalahake dening piala, nanging padha ngalahna piala kanthi kabecikan.