Dipasrahkeun ka Rama urang

Sanggeus sawelas pasal alesan, nu dipénta minangka waleran téh hiji awak — kahirupan sapopoé disanggakeun ka Rama urang, pikiran dilatih deui lain dipaksa nurutkeun wangun jaman. Tuluy hal-hal husus: paké kurnia aranjeun nu sabenerna, nyaah tanpa pura-pura, berkahan nu nganiaya, tolak males dendam, éléhkeun nu jahat ku nu hadé.

Pasal 12.

Ku sabab kitu, dulur-dulur, demi piwelas Rama urang, sim kuring ngajak ka aranjeun: pasrahkeun raga aranjeun jadi kurban anu hirup, suci sarta kamanah ku Mantenna — nya eta ibadah aranjeun anu saestu tur asak ku pikiran. Ulah kabawa ku kalakuan jaman kiwari, sabalikna sing robah ku jalan ngaanyarkeun pikiran, supaya aranjeun bisa mikawanoh pangersa Rama urang — anu hade, kamanah, sarta sampurna.

Ku sih kurnia anu dipaparinkeun ka sim kuring, sim kuring ngomong ka aranjeun saurang-saurang: ulah ngarasa diri leuwih luhur ti sakuduna, sabalikna kudu mikir kalawan tetimbangan anu waras, unggal jalma luyu jeung ukuran iman anu geus ditetepkeun ku Rama urang. Lir ibarat hiji awak anu ngabogaan loba anggota, sarta eta anggota-anggota teh teu kabeh sarua pagaweanana, nya kitu deui urang, sanajan loba, tapi ngahiji jadi saawak di jero Kristus, sarta urang saurang-saurang teh jadi bagian ti nu sejen. Kurnia-kurnia urang teh beda-beda luyu jeung sih kurnia anu dipaparinkeun ka urang: lamun kurnia nubuat, pake sakadar ukuran iman urang; lamun kurnia ngalayanan, pake dina pagawean ngalayanan; anu boga kurnia ngawuruk, pake dina pangajaranana; anu bisa ngelingan, pake pikeun ngelingan; anu mere, sing berehan; anu mingpin, sing junun; anu nembongkeun piwelas, sing bungah hatena.

Sing asih kalawan iklas. Geuleuh kana nu jahat; cekel pageuh kana nu hade. Silih pikaasih saperti dulur sakandung. Silih ajenan, paheula-heula dina mere hormat. Ulah kendor sumangetna, sing ngagedur dina roh, bari ngawula ka Gusti. Sing bungah dina pangharepan, sing sabar dina kasusah, sing tigin dina neneda. Tulungan umat Rama urang dina pangabutuhna; getol narima semah.

Doakeun rahayu jalma-jalma anu nganiaya aranjeun; mangdoakeun berkah, ulah nyumpahan. Sing milu bungah jeung nu bungah; sing milu ceurik jeung nu ceurik. Sing sauyunan jeung sasama. Ulah adigung, sabalikna gaul jeung jalma anu handap. Ulah ngarasa diri pangpinterna. Ulah males jahat ku jahat ka saha bae; pikirkeun ti anggalna sangkan nyieun nu hade di hareupeun sarerea. Lamun bisa, satakerna aranjeun, sing hirup rukun jeung sarerea.

Dulur-dulur anu dipikaasih, ulah males dendam ku sorangan; sina aya tempat pikeun bebendu Rama urang. Sabab aya tulisan: Males teh hak Kami, Kami anu baris ngabales, saur Rama urang.

Sabalikna: “Lamun musuh aranjeun lapar, bere dahar; lamun hanaang, bere nginum; ku migawe kitu, aranjeun numpukkeun ruhay seuneu luhureun sirahna.” ^a

Ulah eleh ku kajahatan, tapi elehkeun kajahatan ku kahadean.