ଶାସନ କର୍ତ୍ତୃତ୍ଵ ବିଷୟରେ ପିତାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା

ଶାସନ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷ ଆମ ପିତାଙ୍କ ଅଧୀନରେ ସ୍ଥାପିତ। ତେଣୁ କର ଓ ସମ୍ମାନ ଅସନ୍ତୋଷରେ ନୁହେଁ, ପ୍ରାପ୍ୟ ଭାବେ ଦିଆଯାଏ। ତାʼପରେ ଏକମାତ୍ର ଋଣ ଯାହା ସର୍ବଦା ବାକି ରହେ, ତାହା ହେଉଛି ପ୍ରେମ। ପ୍ରେମ ସ୍ୱଭାବତଃ ପଡ଼ୋଶୀର କୌଣସି କ୍ଷତି କରେ ନାହିଁ, ଏବଂ ତେଣୁ ଆଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ। ସମୟ ଅଧିକ ବିତିଗଲାଣି; ଦିନର ଆଲୋକ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଅ।

ଅଧ୍ୟାୟ 13।

ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ଶାସନକର୍ତ୍ତା କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷଙ୍କ ବଶୀଭୂତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ, କାରଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ଭିନ୍ନ କୌଣସି କର୍ତ୍ତୃତ୍ଵ ନାହିଁ, ଆଉ ଯେଉଁ କର୍ତ୍ତୃତ୍ଵସବୁ ଅଛି, ସେସବୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ସ୍ଥାପିତ। ଅତଏବ ଯେ କର୍ତ୍ତୃତ୍ଵର ବିରୋଧ କରେ, ସେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଯାହା ସ୍ଥାପନ କରିଅଛନ୍ତି ତାହାର ବିରୋଧ କରେ, ପୁଣି ବିରୋଧକାରୀମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଦଣ୍ଡ ଆଣନ୍ତି। ଶାସନକର୍ତ୍ତାମାନେ ସତ୍କର୍ମ ପ୍ରତି ଭୟର କାରଣ ନୁହନ୍ତି, କେବଳ ଦୁଷ୍କର୍ମ ପ୍ରତି ଅଟନ୍ତି। କର୍ତ୍ତୃତ୍ଵକୁ ଭୟ ନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଅଛ କି? ସତ୍କର୍ମ କର, ତେବେ ତାହାର ପ୍ରଶଂସା ପାଇବ। ସେ ତୁମ୍ଭ ମଙ୍ଗଳ ନିମନ୍ତେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସେବକ ଅଟେ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ମନ୍ଦ କର୍ମ କର, ତେବେ ଭୟ କର—କାରଣ ସେ ବୃଥାରେ ଖଡ୍ଗ ଧାରଣ କରେ ନାହିଁ। ସେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସେବକ, ଦୁଷ୍କର୍ମକାରୀ ଉପରେ କ୍ରୋଧ ଆଣିବା ନିମନ୍ତେ ଜଣେ ପ୍ରତିଶୋଧକାରୀ। ଏଣୁ ତୁମ୍ଭେମାନେ ବଶୀଭୂତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ, କେବଳ ଦଣ୍ଡରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବା ନିମନ୍ତେ ନୁହେଁ, ମାତ୍ର ବିବେକ ସକାଶେ ମଧ୍ୟ। ସେଥିପାଇଁ ତୁମ୍ଭେମାନେ କର ମଧ୍ୟ ଦେଉଅଛ, କାରଣ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସେବକ, ପୁଣି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିବିଷ୍ଟ ଅଟନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ତାହାଙ୍କ ପ୍ରାପ୍ୟ ଦିଅ: ଯାହାକୁ କର, ତାହାକୁ କର; ଯାହାକୁ ଶୁଳ୍କ, ତାହାକୁ ଶୁଳ୍କ; ଯାହାକୁ ସମ୍ଭ୍ରମ, ତାହାକୁ ସମ୍ଭ୍ରମ; ଯାହାକୁ ସମ୍ମାନ, ତାହାକୁ ସମ୍ମାନ ଦିଅ।

ପ୍ରେମ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ସଫଳ କରେ

ପରସ୍ପରକୁ ପ୍ରେମ କରିବା ବିନା କାହାରି ନିକଟରେ କୌଣସି ବିଷୟରେ ଋଣୀ ହୁଅ ନାହିଁ, କାରଣ ଯେ ଅନ୍ୟକୁ ପ୍ରେମ କରେ, ସେ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସଫଳ କରେ।

କାରଣ ଏହି ଆଜ୍ଞାସବୁ—“ବ୍ୟଭିଚାର କର ନାହିଁ, ନରହତ୍ୟା କର ନାହିଁ, ଚୋରି କର ନାହିଁ, ଲୋଭ କର ନାହିଁ”—ଆଉ ଅନ୍ୟ ଯେକୌଣସି ଆଜ୍ଞା, ଏକ ବାକ୍ୟରେ ସଙ୍ଗୃହୀତ, ଅର୍ଥାତ୍‍, “ତୁମ୍ଭେ ଆପଣା ପ୍ରତିବାସୀକୁ ଆତ୍ମତୁଲ୍ୟ ପ୍ରେମ କର।”

ପ୍ରେମ ପ୍ରତିବାସୀର କୌଣସି ଅନିଷ୍ଟ କରେ ନାହିଁ; ଅତଏବ ପ୍ରେମ ହିଁ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ସଫଳତା ଅଟେ।

ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟ ଜାଣି ଏହା କର: ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗ୍ରତ ହେବାର ବେଳ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇସାରିଅଛି—ଯେତେବେଳେ ଆମ୍ଭେମାନେ ପ୍ରଥମେ ବିଶ୍ଵାସ କରିଥିଲୁ, ସେତେବେଳ ଅପେକ୍ଷା ପରିତ୍ରାଣ ଏବେ ଆହୁରି ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ। ରାତ୍ରି ପ୍ରାୟ ଗତ ହୋଇଅଛି, ଦିନ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ। ଅତଏବ ଆସ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଅନ୍ଧକାରର କର୍ମସବୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଜ୍ୟୋତିର ସଜ୍ଜା ଧାରଣ କରୁ। ଆସ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଦିବାଲୋକରେ ଥିବା ପରି ସୁଶୀଳ ଭାବରେ ବାସ କରୁ: ରଙ୍ଗରସ ଓ ମଦ୍ୟପାନରେ ନୁହେଁ, ବ୍ୟଭିଚାର ଓ ନିର୍ଲଜ୍ଜତାରେ ନୁହେଁ, କଳହ ଓ ଈର୍ଷାରେ ନୁହେଁ। ବରଞ୍ଚ ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ପରିଧାନ କର; ପାପମୟ ସ୍ଵଭାବର ଅଭିଳାଷ ପରିତୃପ୍ତ କରିବା ନିମନ୍ତେ କୌଣସି ଯୋଜନା କର ନାହିଁ।