رومیان 14

14 ¹کسی را که در ایمان ضعیف است بپذیرید، اما نه برای مجادله دربارهٔ عقایدش. ²یکی ایمان دارد که هر چیزی بخورد، اما آن که ضعیف است تنها سبزیجات می‌خورد. ³آن که می‌خورد نباید به آن که نمی‌خورد به دیدهٔ حقارت بنگرد، و آن که نمی‌خورد نباید بر آن که می‌خورد داوری کند، زیرا پدر ما او را پذیرفته است. ⁴تو کیستی که بر خادمِ دیگری داوری کنی؟ او در برابر سرور خویش می‌ایستد یا می‌افتد؛ و او خواهد ایستاد، زیرا خداوند قادر است او را استوار سازد.

⁵یکی روزی را برتر از روز دیگر می‌شمارد؛ دیگری همهٔ روزها را یکسان می‌داند. هر کس باید در ذهن خود کاملاً یقین داشته باشد. ⁶هر که آن روز را نگاه می‌دارد، برای خداوند نگاه می‌دارد. هر که می‌خورد، برای خداوند می‌خورد، زیرا پدر ما را شکر می‌گوید؛ و هر که نمی‌خورد، برای خداوند نمی‌خورد و پدر ما را شکر می‌گوید. ⁷زیرا هیچ‌یک از ما برای خود زندگی نمی‌کند، و هیچ‌یک از ما برای خود نمی‌میرد. ⁸اگر زندگی می‌کنیم، برای خداوند زندگی می‌کنیم؛ و اگر می‌میریم، برای خداوند می‌میریم. پس چه زنده باشیم و چه بمیریم، از آنِ خداوندیم. ⁹مسیح به همین سبب مرد و باز زنده شد، تا خداوندِ مردگان و زندگان باشد.

¹⁰اما تو، چرا بر برادر خود داوری می‌کنی؟ و تو، چرا برادر خود را خوار می‌شماری؟ زیرا همهٔ ما در برابر مسندِ داوریِ پدر ما خواهیم ایستاد.

¹¹زیرا نوشته شده است: «به حیاتِ خود سوگند، پدر ما می‌گوید، هر زانویی در برابر من خم خواهد شد، و هر زبانی نزد من اقرار خواهد کرد.»

¹²پس هر یک از ما حسابِ خود را به پدر ما خواهد داد.

¹³پس دیگر بر یکدیگر داوری نکنیم. بلکه بر این تصمیم باشید که هرگز سنگِ لغزش یا دامی بر سر راه برادر خود ننهید. ¹⁴می‌دانم و در خداوند عیسی یقین دارم که هیچ چیز در ذاتِ خود ناپاک نیست؛ اما برای کسی که آن را ناپاک می‌پندارد، ناپاک است. ¹⁵اگر خوراکِ تو برادرت را برنجاند، دیگر بر طریقِ محبت رفتار نمی‌کنی. با خوراک خود کسی را که مسیح برایش مرد، هلاک مکن. ¹⁶پس نگذارید آنچه را که نیکو می‌شمارید، بد گفته شود. ¹⁷زیرا پادشاهی پدر ما خوردن و نوشیدن نیست، بلکه عدالت و آرامش و شادی در روح‌القدس است. ^a a v17 پولس پادشاهی را از نو تعریف می‌کند: نه مجموعه‌ای از قواعد دربارهٔ خوردن و نوشیدن، بلکه مقبولیت نزد خدا، آرامشی ژرف، و شادی‌ای که روحِ او پدید می‌آورد. ¹⁸هر که به این طریق مسیح را خدمت کند، مورد پسندِ پدر ما و مقبولِ مردم است. ¹⁹پس بیایید در پیِ آنچه باشیم که آرامش می‌آورد و موجب بنای یکدیگر می‌شود. ²⁰به‌خاطر خوراک، کارِ پدر ما را ویران مکن. همه چیز پاک است، اما خوردنی که موجب لغزش کسی شود، ناپسند است. ²¹نیکو آن است که گوشت نخوری، شراب ننوشی، و کاری نکنی که برادرت را بلغزاند.

²²ایمانی را که داری، در حضور پدر ما نزد خود نگاه دار. خوشا به حال کسی که خود را در آنچه می‌پسندد، محکوم نمی‌کند. ²³اما کسی که شک دارد، اگر بخورد محکوم می‌شود، زیرا از روی ایمان نیست؛ و هر چه از ایمان نباشد، گناه است.