Narima Jelema nu Lemah Imanna
Nu percaya hiji ngadahar naon waé, nu séjén ngan sayuran, sarta masing-masing cicingeun ngahina nu séjén. Paulus henteu daékeun nangtukeun menu. Masing-masing tanggung jawab ka dununganana sorangan jeung Rama urang geus narima duanana, jadi dosa nu sabenerna téh nempatkeun panghalang di jalan nu dilaluan ku dulur.
14 1Ayeuna tarimakeun jelema anu lemah imanna, tapi lain pikeun ngabantah pamanggih-pamanggihna. 2Aya jelema anu imanna ngidinan manehna dahar naon bae, ari nu lemah imanna ngan dahar sayuran bae. 3Nu daharna ulah ngahina ka nu teu dahar, jeung nu teu daharna ulah nyalahkeun ka nu dahar, sabab Rama urang geus narima manehna. 4Saha maneh, make wani nyalahkeun gandek batur? Di hareupeun dununganana sorangan manehna nangtung atawa labuh; tapi manehna bakal tetep nangtung, sabab Gusti kawasa nangtungkeun manehna.
5Aya jelema anu nganggap hiji poe leuwih ti poe sejen; aya deui anu nganggap sarua kabeh poe. Masing-masing kudu yakin sapinuhna dina pikiranana sorangan. 6Sing saha anu ngajenan hiji poe, ngajenanana teh keur Gusti. Sing saha anu dahar, daharna teh keur Gusti, sabab manehna muji sukur ka Rama urang; sing saha anu teu dahar, henteu daharna teh keur Gusti, sarta muji sukur ka Rama urang. 7Sabab di antara urang taya saurang ge anu hirup keur dirina sorangan, jeung taya saurang ge anu maot keur dirina sorangan. 8Lamun urang hirup, hirup teh keur Gusti; lamun urang maot, maot ge keur Gusti. Boh hirup boh maot, urang teh kagungan Gusti. 9Kristus pupus sarta gugah deui teh maksudna supaya Anjeunna jadi Gusti, boh pikeun nu geus maot boh pikeun nu hirup.
10Tapi maraneh — ku naon nyalahkeun dulur sorangan? Atawa maraneh — ku naon ngahina ka dulur sorangan? Urang kabeh bakal narangtung di hareupeun korsi pangadilan Rama urang.
11Sabab aya tulisan kieu: “Demi kahirupan Kami, dawuhan Rama urang, unggal tuur bakal sumujud ka Kami, unggal letah bakal ngaku ka Kami.”
12Ku kituna, urang masing-masing bakal tanggung jawab ngeunaan dirina sorangan ka Rama urang.
13Ku sabab kitu, eureun silih salahkeun. Sabalikna, sing tekad ulah pisan nunda batu nu matak titajong atawa jiret di hareupeun dulur. 14Kuring nyaho, malah yakin sabab ngahiji jeung Gusti Yesus, yen euweuh barang nu najis ku dirina sorangan; tapi pikeun jelema nu nganggap eta najis, eta jadi najis pikeun manehna. 15Lamun kadaharan maneh nyeri-nyeri hate dulur, maneh geus teu leumpang dina kanyaah deui. Ulah ngaruksak ku kadaharan maneh jelema anu Kristus geus pupus pikeun nyalametkeun manehna. 16Ku kituna, ulah nepi ka naon anu ku maraneh dianggap hade kalah diomongkeun jahat ku batur. 17Sabab Karajaan Rama urang teh lain perkara dahar jeung nginum, tapi perkara kaadilan, katengtreman, jeung kabungahan anu asalna ti Roh Suci. a a v17 Paulus nerangkeun deui harti Karajaan: lain daptar aturan ngeunaan dahar jeung nginum, tapi hubungan anu bener jeung Allah, katengtreman anu jero, jeung kabungahan anu dijadikeun ku Roh-Na. 18Sing saha anu ngawula ka Kristus ku cara kieu, bakal diperkenan ku Rama urang sarta diaku ku jalma rea. 19Ku sabab kitu, hayu urang udag sagala perkara anu ngadatangkeun katengtreman jeung anu silih kuatkeun. 20Ulah ngaruksak pagawean Rama urang ngan ku lantaran kadaharan. Sagala rupa kadaharan teh beresih, tapi salah lamun daharna matak jadi titajong pikeun batur. 21Leuwih hade henteu dahar daging, henteu nginum anggur, atawa henteu migawe naon bae anu matak nyababkeun dulur titajong.
22Iman anu dipercaya ku maneh ngeunaan hal ieu, cekel bae antara maneh jeung Rama urang. Bagja jelema anu henteu nyalahkeun dirina sorangan ku perkara anu ku manehna dianggap bener. 23Tapi sing saha anu asa-asa, lamun manehna dahar, manehna geus disalahkeun, sabab daharna lain tina iman; sarta sagala rupa anu lain tina iman, eta teh dosa.