Lawang kang Menga ing Swarga

Yohanes ditimbali munggah liwat lawang kang menga lan nemokake dhampar kang wis ana kang lenggah. Bledheg, segara kaca, titah-titah kang ora mandheg-mandheg ngucap suci. Para pinituwa patlikur nguncalake makuthane, matur marang Rama kita yen Panjenengane pantes, awit samubarang ana marga saka karsane.

Pasal 4.

Sawise iku aku ndeleng: ana lawang kang menga ing swarga. Swara kang sepisanan kang wis dakrungu mau, kaya swara kalasangka, ngandika marang aku: “Munggaha mrene, Aku bakal nduduhake marang kowe apa kang kudu kelakon sawise iki.”

Sanalika iku aku kalimputan ing Roh, lah ana dhampar ngadeg ing swarga, sarta ana Panjenengane kang lenggah ing dhuwure. ^a Panjenengane kang lenggah mau katone kaya watu yaspis lan sardius, sarta ana kluwung kaya jumrud ngubengi dhampar mau. Ngubengi dhampar mau ana dhampar patlikur; ing dhampar-dhampar iku padha lungguh pinituwa patlikur, padha nganggo sandhangan putih, lan ing sirahe padha ana makuthane emas.

Saka dhampar mau metu kilat, gumludhug, lan gludhug. Ing ngarepe dhampar mau ana oncor pitu kang murub—yaiku Rohe Rama kita kang rangkep pitu. ^b Ing ngarepe dhampar mau ana kaya sagara kaca, bening kaya kristal. Ngubengi dhampar mau, ing saben sisihe, ana makluk urip papat kang kebak mripat ing ngarep lan ing buri. Makluk urip kang kapisan kaya singa, makluk urip kang kapindho kaya sapi lanang, makluk urip kang katelu rupane kaya manungsa, lan makluk urip kang kapapat kaya manuk garudha kang lagi mabur. Makluk urip papat mau, siji-sijine padha duwe swiwi nem, kebak mripat ing sakubenge lan ing njerone. Awan bengi tanpa leren padha ngucap: “Suci, suci, suci, Rama kang Mahakwasa, kang jumeneng Ratu, kang wus ana, kang ana, lan kang bakal rawuh!” ^c

Saben makluk urip mau padha ngaturake kaluhuran, kaurmatan, lan panuwun marang Panjenengane kang lenggah ing dhampar, kang gesang langgeng salawas-lawase, para pinituwa patlikur mau padha sujud ing ngarsane Panjenengane kang lenggah ing dhampar, sarta padha nyembah marang Panjenengane kang gesang langgeng salawas-lawase, lan padha nyelehake makuthane ing ngarepe dhampar, kalawan matur: “Dhuh Rama kawula, Paduka sembada nampeni kamulyan, kaurmatan, lan pangwasa, awit Paduka ingkang nitahaken samukawis, lan adhedhasar karsa Paduka, samukawis punika wonten lan katitahaken.”

Cathetan sikil

^aWahyu 4:2 — Panjenengane kang lenggah ing dhampar iku Rama kita. Wahyu 5:7—Sang Cempe mundhut gulungan kitab saka asta tengene Panjenengane kang lenggah ing dhampar—negesake yen ing kene Sang Rama lan Sang Putra iku beda. Ing Wahyu 22:1, dhampare Panjenengane sakarone wis dadi siji.
^bWahyu 4:5 — Roh pitu kang asale saka Rama kita iku nyebut Sang Roh Suci ing kasampurnane kang rangkep pitu—gegandhengan karo Yesaya 11:2, ing kono Sang Roh tumedhak marang Sang Mesih ing pitung werna, yaiku kawicaksanan, pangreten, pirembagan, kakuwatan, kawruh, lan wedi-asih marang Pangeran.
^cWahyu 4:8 — Wiwit biyen tradhisi Kristen ngrungokake tembung “suci” kang kaping telu iku minangka pangibadah marang Pribadi telu—Rama kita, Sang Putra, lan Sang Roh Suci. Ing kene Rama kita lenggah ing dhampar; Sang Putra ndherek ing pangibadah ing bab candhake minangka Sang Cempe; Sang Roh Suci yaiku Roh kang rangkep pitu kang kasebut ing ayat 5.