ڇپيل
ڪتاب

آسمان ۾ کليل دروازو

يوحنا کي کليل دروازي مان مٿي سڏيو وڃي ٿو ۽ هڪ تخت ملي ٿو جيڪو اڳ ئي ڀريل آهي. بجلي، شيشي جو سمنڊ، مخلوق جيڪي ڪڏهن به پاڪ پاڪ چوڻ بند نٿا ڪن. چوويهه بزرگ پنهنجا تاج ڪيرائين ٿا، اسان جي پيءُ کي چون ٿا ته هو لائق آهي ڇاڪاڻ ته هر شيءِ سندس مرضي سان قائم آهي.

باب 4.

ان کان پوءِ مون نظر ڪئي تہ ڏٺم، آسمان ۾ هڪ دروازو کليل بيٺو هو. جيڪو پهريون آواز مون ٻڌو هو، جيڪو مون سان ڳالهائيندڙ توتاريءَ جهڙو هو، تنهن چيو تہ ”هتي مٿي اچ، ۽ جيڪي ان کان پوءِ ٿيڻو آهي سو آءٌ توکي ڏيکاريندس.“

جھٽ ۾ آءٌ روح ۾ هوس، ۽ آسمان ۾ هڪ تخت رکيل هو، جنهن تي ڪو ويٺل هو. a a v2 تخت تي ويٺل اسان جو پيءُ آهي. ڪشف 5:7 — جتي ليلو تخت واري جي ساڄي هٿ مان طومار وٺي ٿو — ان ڳالهہ جي تصديق ڪري ٿو تہ هتي پيءُ ۽ فرزند الڳ الڳ آهن. ڪشف 22:1 تائين اهي تخت ۾ شريڪ آهن. جيڪو ويٺل هو سو ڏسڻ ۾ يشب ۽ عقيق جهڙو هو، ۽ تخت جي چوڌاري زمرد جهڙي هڪ قوس قزح گھيرو ڪيو بيٺي هئي. تخت جي چوڌاري چوويهہ تخت هئا؛ انهن تي چوويهہ بزرگ اڇا ڪپڙا پهريل ويٺا هئا، ۽ سندن مٿن تي سون جا تاج هئا.

تخت مان بجليون، آواز ۽ گجگوڙون نڪرنديون هيون. تخت جي اڳيان باھ جا ست مشعل ٻرندا هئا، جيڪي اسان جي پيءُ جو ست گڻو روح آهن. b b v5 اسان جي پيءُ جا ست روح پاڪ روح کي سندس ست گڻي ڀرپوري ۾ ظاهر ڪن ٿا — يسعياه 11:2 جي گونج، جتي روح مسيح تي حڪمت، سمجھہ، صلاح، قدرت، علم ۽ ادب جي ست پاسن سان ٽڪيل آهي. تخت جي اڳيان بلور جهڙو صاف، شيشي جي سمنڊ جهڙي ڪا شيءِ هئي. تخت جي هر پاسي چوڌاري چار جاندار هئا، جيڪي اڳيان ۽ پويان اکين سان ڀريل هئا. پهريون جاندار شينهن جهڙو هو، ٻيو جاندار ڍڳي جهڙو، ٽيون جاندار انساني منهن وارو، ۽ چوٿون جاندار اڏامندڙ عقاب جهڙو هو. انهن چئني جاندارن مان هر هڪ کي ڇهہ ڇهہ پر هئا، ۽ اهي چوڌاري ۽ اندر اکين سان ڀريل آهن. اهي ڏينهن رات بنا آرام چوندا رهن ٿا تہ ”پاڪ، پاڪ، پاڪ آهي مالڪ قادر مطلق پيءُ، جيڪو هو ۽ آهي ۽ ايندڙ آهي!“ c c v8 مسيحي روايت ۾ گھڻي وقت کان ٽي ڀيرا ”پاڪ“ چوڻ کي ٽنهي ڄڻن — اسان جي پيءُ، فرزند ۽ پاڪ روح — جي عبادت سمجھيو ويو آهي. هتي اسان جو پيءُ تخت تي آهي؛ فرزند ايندڙ بابت ۾ ليلي جي صورت ۾ عبادت ۾ شامل ٿئي ٿو؛ ۽ پاڪ روح اهو ست گڻو روح آهي جنهن جو ذڪر آيت 5 ۾ آيو.

جڏهن بہ اهي جاندار تخت تي ويٺل، سدا جيئرو رهندڙ کي جلوو، عزت ۽ شڪرگذاري ڏين ٿا، تڏهن چوويهہ بزرگ تخت تي ويٺل جي اڳيان ڪري پون ٿا، ازل کان ابد تائين جيئرو رهندڙ کي سجدو ڪن ٿا، ۽ پنهنجا تاج تخت جي اڳيان رکي چون ٿا تہ ”اي اسان جا بابا، تون جلوو، عزت ۽ قدرت وٺڻ جي لائق آهين، ڇاڪاڻ تہ تو سڀ شيون پيدا ڪيون، ۽ تنهنجي مرضيءَ سان اهي موجود هيون ۽ پيدا ڪيون ويون.“