ସ୍ଵର୍ଗରେ ଗୋଟିଏ ଦ୍ଵାର ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହୋଇ ରହିଥିଲା
ଯୋହନଙ୍କୁ ଏକ ଖୋଲା ଦ୍ୱାର ଦେଇ ଉପରକୁ ଡକାଯାଏ ଏବଂ ସେ ଦେଖନ୍ତି ଏକ ସିଂହାସନ, ଯାହା ଉପରେ ପୂର୍ବରୁ ଜଣେ ଉପବିଷ୍ଟ। ବିଜୁଳି, କାଚର ଏକ ସମୁଦ୍ର, ଏପରି ପ୍ରାଣୀ ଯେଉଁମାନେ ପବିତ୍ର କହିବା କେବେ ବନ୍ଦ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଚବିଶ ପ୍ରାଚୀନ ସେମାନଙ୍କ ମୁକୁଟ ତଳେ ପକାଇ ଦିଅନ୍ତି, ଆମର ପିତାଙ୍କୁ କହନ୍ତି ଯେ ସେ ଯୋଗ୍ୟ, କାରଣ ସମସ୍ତ ବିଷୟ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଅଛି।
4 1ଏହା ପରେ ମୁଁ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କଲି: ସ୍ଵର୍ଗରେ ଗୋଟିଏ ଦ୍ଵାର ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହୋଇ ରହିଥିଲା। ତୂରୀ ପରି ମୋʼ ସହିତ କଥା କହୁଥିବା ଯେଉଁ ପ୍ରଥମ ସ୍ଵର ମୁଁ ଶୁଣିଥିଲି, ତାହା କହିଲା, “ଏଠାକୁ ଉଠି ଆସ, ଆଉ ଏହା ପରେ ଯାହା ଘଟିବା ଆବଶ୍ୟକ, ତାହା ମୁଁ ତୁମ୍ଭକୁ ଦେଖାଇବି।”
2ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ମୁଁ ଆତ୍ମାରେ ଆବିଷ୍ଟ ହେଲି, ଆଉ ସ୍ଵର୍ଗରେ ଗୋଟିଏ ସିଂହାସନ ରହିଥିଲା, ପୁଣି ସେଥିରେ ଜଣେ ଉପବିଷ୍ଟ ଥିଲେ। a a v2 ସିଂହାସନରେ ଉପବିଷ୍ଟ ଯେ, ସେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ୫:୭ — ମେଷଶାବକ ସିଂହାସନରେ ଉପବିଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ହସ୍ତରୁ ନଳାକାର ପୁସ୍ତକ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି — ଏହା ଦୃଢ଼ କରେ ଯେ ଏଠାରେ ପିତା ଓ ପୁତ୍ର ପୃଥକ୍। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ୨୨:୧ ଅନୁସାରେ, ସେମାନେ ସିଂହାସନ ଏକତ୍ର ଅଧିକାର କରନ୍ତି। 3ଉପବିଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତି ସୂର୍ଯ୍ୟକାନ୍ତ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ମଣି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଆଉ ମରକତ ମଣି ପରି ଗୋଟିଏ ମେଘଧନୁ ସିଂହାସନକୁ ବେଷ୍ଟନ କରିଥିଲା। 4ସିଂହାସନ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଚବିଶ ସିଂହାସନ ଥିଲା; ସେଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଶୁକ୍ଲବସ୍ତ୍ର ପରିହିତ ଚବିଶ ପ୍ରାଚୀନ ଉପବିଷ୍ଟ ଥିଲେ, ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ମସ୍ତକରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁକୁଟ ଥିଲା।
5ସିଂହାସନରୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍, ଗର୍ଜ୍ଜନ ଓ ମେଘଧ୍ଵନି ନିର୍ଗତ ହେଉଥିଲା। ତାହା ସମ୍ମୁଖରେ ସପ୍ତ ଅଗ୍ନିମୟ ପ୍ରଦୀପ ଜ୍ଵଳୁଥିଲା—ତାହା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସପ୍ତବିଧ ଆତ୍ମା। b b v5 ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସପ୍ତ ଆତ୍ମା ତାହାଙ୍କ ସପ୍ତବିଧ ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ନାମିତ କରେ — ଯିଶାଇୟ ୧୧:୨ର ପ୍ରତିଧ୍ଵନି, ଯେଉଁଠାରେ ଆତ୍ମା ଜ୍ଞାନ, ବୁଦ୍ଧି, ମନ୍ତ୍ରଣା, ପରାକ୍ରମ, ବିଦ୍ୟା ଓ ଭକ୍ତିର ସପ୍ତ ପରିମାଣରେ ମସୀହଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ ହୁଅନ୍ତି। 6ସିଂହାସନ ସମ୍ମୁଖରେ ସ୍ଫଟିକ ପରି ନିର୍ମଳ କାଚମୟ ସମୁଦ୍ର ସଦୃଶ କିଛି ଥିଲା। ସିଂହାସନ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାର୍ଶ୍ଵରେ, ଆଗରେ ଓ ପଛରେ ଚକ୍ଷୁରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଚାରି ପ୍ରାଣୀ ଥିଲେ। 7ପ୍ରଥମ ପ୍ରାଣୀ ସିଂହ ପରି, ଦ୍ଵିତୀୟ ପ୍ରାଣୀ ବୃଷ ପରି, ତୃତୀୟ ପ୍ରାଣୀ ମନୁଷ୍ୟ ମୁଖ ବିଶିଷ୍ଟ, ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରାଣୀ ଉଡ଼ନ୍ତା ଉତ୍କ୍ରୋଶ ପକ୍ଷୀ ପରି। 8ସେହି ଚାରି ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକର ଛଅ ଛଅ ପକ୍ଷ ଥିଲା, ଆଉ ସେମାନେ ଚାରିଆଡ଼େ ଓ ଭିତରେ ଚକ୍ଷୁରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ବିଶ୍ରାମ ନ ନେଇ, ଦିବାରାତ୍ର ସେମାନେ କହନ୍ତି: “ପବିତ୍ର, ପବିତ୍ର, ପବିତ୍ର ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ଅଧିପତି ପିତା, ଯେ ଥିଲେ, ଅଛନ୍ତି ଓ ଆଗମନ କରିବେ!” c c v8 ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ପରମ୍ପରା ଦୀର୍ଘ କାଳ ଧରି ତ୍ରିବିଧ “ପବିତ୍ର”କୁ ତିନି ବ୍ୟକ୍ତି — ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା, ପୁତ୍ର ଓ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଆରାଧନା ବୋଲି ଶୁଣିଅଛି। ଏଠାରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ସିଂହାସନରେ ଅଛନ୍ତି; ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ ପୁତ୍ର ମେଷଶାବକ ରୂପେ ଆରାଧନାରେ ଯୋଗ ଦିଅନ୍ତି; ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ହେଉଛନ୍ତି ୫ ପଦରେ ନାମିତ ସପ୍ତବିଧ ଆତ୍ମା।
9ଯେତେବେଳେ ସେହି ପ୍ରାଣୀମାନେ ସିଂହାସନରେ ଉପବିଷ୍ଟ ଓ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଜୀବିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ମହିମା, ସମ୍ଭ୍ରମ ଓ ଧନ୍ୟବାଦ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, 10ସେତେବେଳେ ସେହି ଚବିଶ ପ୍ରାଚୀନ ସିଂହାସନରେ ଉପବିଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରଣିପାତ କରନ୍ତି, ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଜୀବିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଆରାଧନା କରନ୍ତି, ଆଉ ଆପଣା ଆପଣା ମୁକୁଟ ସିଂହାସନ ସମ୍ମୁଖରେ ନିକ୍ଷେପ କରି କହନ୍ତି, 11“ହେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା, ତୁମ୍ଭେ ମହିମା, ସମ୍ଭ୍ରମ ଓ ପରାକ୍ରମ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ ଅଟ, କାରଣ ତୁମ୍ଭେ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ସୃଷ୍ଟି କଲ, ଆଉ ତୁମ୍ଭ ଇଚ୍ଛା ଦ୍ଵାରା ସେହିସବୁ ଅସ୍ତିତ୍ଵ ପାଇଲା ଓ ସୃଷ୍ଟ ହେଲା।”
