په آسمان کښې يو خلاص دروازه
یوحنا د یوې پرانیستې دروازې له لارې پورته بلل کېږي او یو تخت ویني چې دمخه پرې څوک ناست دی. برېښنا، د شیشې سمندر، او ژوي چې هېڅکله له «سپېڅلی» ویلو نه دریږي. څلورویشت مشران خپل تاجونه ښکته غورځوي او زموږ پلار ته وايي چې هغه وړ دی، ځکه چې هر څه د هغه په اراده شتون لري.
4 1د دې نه پس ما وکتل چې، په آسمان کښې يو دروازه خلاص وو. هغه اول آواز چې ما اورېدلے وو، کوم چې د بيګل غوندې ما سره خبرې کولې، هغۀ ووئيل چې، ”دلته راختۀ، او زۀ به تا له هغه څۀ وښايم چې د دې نه پس بايد وشى.“
2سمدستى زۀ په روح کښې شوم، او په آسمان کښې يو تخت ولاړ وو، او يو څوک پرې ناست وو. a a v2 هغه څوک چې په تخت باندې ناست دے زمونږ پلار دے. مکاشفه ۵:۷ — ګډوريو د تخت د ناستۀ د ښى لاس نه طومار اخلى — دا تصديقوى چې دلته پلار او زوئ بېل بېل دى. د مکاشفه ۲۲:۱ پورې، هغوئ تخت شريکوى. 3هغه ناست کس د يشب او عقيق په شان ښکارېدو، او د تخت نه چاپېره د زمرد په شان يو زيږ وو. 4د تخت نه چاپېره څلوېښت تختونه وُو؛ په هغو باندې څلوېښت مشران په سپينو جامو کښې ناست وُو، او د سرو زرو تاجونه يې په سرونو باندې وُو.
5د تخت نه برېښنا، غړومبهار او تندرونه راوتل. د هغۀ مخکښې اوۀ د اور مشعلونه بلېدل — د زمونږ پلار اوۀ ګونے روح. b b v5 د زمونږ پلار اوۀ روحونه د روحُ القُدس نوم اخلى په خپل اوۀ ګونى بشپړتيا کښې — دا د يسعياه ۱۱:۲ بازګلوى، چرته چې روح په مسيح باندې د حکمت، پوهې، مشورې، طاقت، علم او تقوىٰ په اوو اړخونو کښې ارام کوى. 6د تخت مخکښې د ښيښې د سمندر په شان يو څۀ وو، چې د بلور په شان صاف وو. د تخت نه چاپېره، په هر اړخ کښې، څلور ژوندى مخلوقات وُو چې د مخ او شا نه په سترګو پوښلى وُو. 7اول ژوندے مخلوق د زمرى په شان وو، دوېم ژوندے مخلوق د غوايى په شان وو، درېم ژوندے مخلوق د انسان مخ لرلو، او څلورم ژوندے مخلوق د الوتونکى عقاب په شان وو. 8دغه څلور ژوندى مخلوقات، چې هر يو شپږ وزرونه لرل، چاپېره او دننه په سترګو ډک وُو. بې له ارامه، د ورځې او د شپې، هغوئ وائى چې، ”پاک، پاک، پاک دے مالِک خُدائ پلار قادرِ مطلق، هغه چې وو او شته او راتلونکے دے!“ c c v8 عيسائى روايت ډېر وخت کېږى چې درې ګونے ”پاک“ د درېواړو ذاتونو عبادت اورى — زمونږ پلار، زوئ او روحُ القُدس. زمونږ پلار دلته په تخت باندې دے؛ زوئ په راتلونکى باب کښې د ګډوريو په توګه په عبادت کښې شريکيږى؛ روحُ القُدس هغه اوۀ ګونے روح دے چې په آيت ۵ کښې نومولے شوے دے.
9هر کله چې دغه ژوندى مخلوقات هغۀ ته چې په تخت باندې ناست دے او تل تر تله ژوندے دے، لوئى، عزت او شکر وړاندې کوى، 10نو هغه څلوېښت مشران د هغۀ مخکښې چې په تخت باندې ناست دے پرېوځى، او د هغۀ عبادت کوى چې تل تر تله ژوندے دے، او خپل تاجونه د تخت مخکښې ږدى، او وائى چې، 11”اے زمونږ پلاره، تۀ لائق يې چې لوئى، عزت او قدرت ومومې، ځکه چې تا ټول شيان پېدا کړل، او ستا په رضا هغه موجود شول او پېدا شول.“
