Gulungan Kitab kang Kasegel

Gulungan kitab kang kasegel, ora ana siji-siji kang pantes mbukak, lan Yohanes nangis banget marga saka iku. Banjur ana Cempe kang katon kaya wis disembeleh mundhut gulungan iku saka astane Ramane. Kidung anyar iku bab tebusan: manungsa saka saben basa ditebus kagem Rama kita, didadekake imam lan ratu.

Pasal 5.

Aku weruh ana gulungan kitab ing asta tengene Panjenengane kang lenggah ing dhampar, tinulis ing sisih loro-lorone, sinegel nganggo segel pitu. Aku weruh ana malaekat prakosa kang nguwuh-uwuh kanthi swara seru: “Sapa kang pantes mbukak gulungan kitab iki lan ngrusak segel-segele?” Lan ora ana siji-sijia, ing swarga, ing bumi, utawa ing sangisore bumi, kang bisa mbukak gulungan kitab mau utawa ndeleng isine. Aku nangis nggero-nggero, amarga ora ana wong kang ketemu pantes mbukak gulungan kitab mau utawa ndeleng isine. Banjur ana salah sawijining pinituwa kang kandha marang aku: “Aja nangis. Delengen—Singa saka taler Yehuda, Oyode Dawud—yaiku Gusti Yesus—wis unggul, mula Panjenengane bisa mbukak gulungan kitab iku dalah segele pitu.” ^a

Lan ing antarane dhampar karo makluk urip papat mau, sarta ing tengah-tengahe para pinituwa, aku weruh Gusti Yesus, yaiku Sang Cempe, jumeneng kaya-kaya wis disembeleh, kagungan sungu pitu lan mripat pitu, yaiku Rohe Rama kita kang rangkep pitu, kang kautus menyang salumahing bumi. ^b Panjenengane rawuh lan mundhut gulungan kitab mau saka asta tengene Panjenengane kang lenggah ing dhampar. ^c Bareng Panjenengane wis mundhut gulungan kitab mau, makluk urip papat lan pinituwa patlikur padha sumungkem ing ngarsane Sang Cempe, siji-sijine nggawa kecapi lan bokor emas kang kebak dupa—yaiku pandongane para suci kagungane Rama kita. Banjur padha ngidungake kidung anyar, pangucape: “Paduka ingkang pantes mundhut gulungan kitab saha mbikak segel-segelipun, awit Paduka sampun kasembeleh, saha kanthi rah Paduka, Paduka sampun nebus manungsa kagem Rama kita saking saben taler, basa, bangsa lan umat, saha sampun ndadosaken tiyang-tiyang punika dados karajan lan para imam kagem Rama kita, sarta badhe sami jumeneng ratu ing bumi.”

Aku banjur ndeleng, lan krungu swarane malaekat akeh ing saubenge dhampar, makluk urip mau, lan para pinituwa—cacahe mayuta-yuta, ewon-ewon, kanthi swara seru padha ngucap: “Sang Cempe kang wis kasembeleh iku pantes nampi panguwasa, kasugihan, kawicaksanan, karosan, kaurmatan, kamulyan lan berkah!”

Lan saben titah ing swarga, ing bumi, ing sangisore bumi, lan ing sagara, sarta samubarang kang ana ing kono, kabeh dakrungu padha ngucap: “Konjuk marang Panjenengane kang lenggah ing dhampar lan marang Sang Cempe, berkah, kaurmatan, kamulyan lan panguwasa ing salawas-lawase!”

Makluk urip papat mau banjur padha ngucap: “Amin!” lan para pinituwa padha sumungkem sarta sujud nyembah.

Cathetan sikil

^aWahyu 5:5 — Singa Yehuda asale saka berkahe Yakub (Purwaning Dumadi 49:9-10); Oyode Dawud asale saka pamecane Nabi Yesaya (Yesaya 11:1, 10). Sakloron sesebutan iku nuding marang Gusti Yesus, kang wis unggul lan pantes mbukak gulungan kitab iku.
^bWahyu 5:6 — Sang Cempe iku Gusti Yesus—kang disembeleh nanging jumeneng. Panjenengane beda karo Rama kita kang lenggah ing dhampar: ing ayat sabanjure Sang Cempe mundhut gulungan kitab saka asta tengene Sang Rama.
^cWahyu 5:7 — Sang Cempe mundhut gulungan kitab saka asta tengene Panjenengane kang lenggah ing dhampar—Sang Rama lan Sang Putra iku Pribadi kang beda saka Allah kang siji. Sang Cempe rawuh nampani saka astane Panjenengane kang lenggah ing dhampar; Sang Cempe ora bisa dadi Panjenengane kang lenggah ing dhampar iku dhewe.