مکاشفه 5

5 ¹طوماری در دست راستِ آن که بر تخت نشسته بود دیدم، که بر هر دو رو نوشته شده و با هفت مُهر مُهر شده بود. ²و فرشته‌ای نیرومند دیدم که با صدای بلند ندا می‌داد: «کیست که شایستهٔ گشودن طومار و شکستن مُهرهای آن باشد؟» ³و هیچ‌کس در آسمان یا بر زمین یا زیر زمین نتوانست طومار را بگشاید یا در آن بنگرد. ⁴من به تلخی گریستم، زیرا کسی یافت نشد که شایستهٔ گشودن طومار یا نگریستن در آن باشد. ⁵آنگاه یکی از پیران به من گفت: «گریه مکن. بنگر—شیرِ سبطِ یهودا، ریشهٔ داوود—عیسی—پیروز شده است، پس می‌تواند طومار و هفت مُهر آن را بگشاید.» ^a a v5 شیرِ یهودا از برکتِ یعقوب برمی‌آید (پیدایش ۴۹:۹-۱۰)؛ ریشهٔ داوود از نبوّتِ اِشعیا می‌آید (اِشعیا ۱۱:۱، ۱۰). هر دو لقب به عیسی اشاره دارند که پیروز شده و شایستهٔ گشودن طومار است.

⁶و در میانِ تخت و آن چهار موجودِ زنده، و در میانِ پیران، عیسی، آن بره را دیدم که ایستاده بود، چنان‌که گویی ذبح شده باشد، با هفت شاخ و هفت چشم، که همان روحِ هفتگانهٔ پدر ما هستند که به تمامیِ زمین فرستاده شده‌اند. ^b b v6 آن بره عیسی است—ذبح‌شده و در عینِ حال ایستاده. او از پدر ما که بر تخت نشسته متمایز است: در آیهٔ بعد، بره طومار را از دستِ راستِ پدر می‌گیرد. ⁷او آمد و طومار را از دستِ راستِ آن که بر تخت نشسته بود گرفت. ^c c v7 بره طومار را از دستِ راستِ آن که بر تخت است می‌گیرد—پدر و پسر شخص‌های متمایزِ خدای واحدند. بره می‌آید تا از دستِ آن که بر تخت است بگیرد؛ بره نمی‌تواند خودِ آن که بر تخت نشسته باشد. ⁸چون طومار را گرفت، آن چهار موجودِ زنده و بیست‌وچهار پیر در برابرِ بره به رو درافتادند، هر یک با چنگی و جام‌های زرّینِ پر از بخور—که دعاهای مقدّسانِ پدر ما است. ⁹و سرودی تازه خواندند و گفتند: «تو شایسته‌ای که طومار را بگیری و مُهرهای آن را بگشایی، زیرا ذبح شدی، و با خونِ خود مردمان را برای پدر ما از هر قبیله و زبان و قوم و ملّت خریدی، ¹⁰و آنان را برای پدر ما پادشاهی و کاهنان ساختی، و بر زمین سلطنت خواهند کرد.»

¹¹نگریستم، و صدای فرشتگانِ بسیاری را گرداگردِ تخت و آن موجوداتِ زنده و پیران شنیدم—بی‌شمار بر بی‌شمار، هزاران هزار، ¹²که با صدای بلند می‌گفتند: «شایسته است آن بره که ذبح شد تا قدرت و ثروت و حکمت و توانایی و حرمت و جلال و برکت بیابد!»

¹³و هر آفریده‌ای را که در آسمان و بر زمین و زیر زمین و در دریاست، و هر آنچه در آنهاست، شنیدم که می‌گفتند: «آن را که بر تخت نشسته و بره را، برکت و حرمت و جلال و توانایی باد تا ابدالآباد!»

¹⁴و آن چهار موجودِ زنده گفتند: «آمین!» و پیران به رو درافتاده، پرستش کردند.