Sang Cempe Mbikak Segel-segele
Para penunggang metu siji mbaka siji: panelukan, pamatenan, opah sedina kanggo roti sairis, banjur Pati. Ing sangisore misbyah para martir nyuwun pirsa marang Rama ingkang Mahakwasa nganti kapan, lan diwangsuli supaya ngenteni sedhela engkas. Nalika segel kaping enem, para panguwasa padha ndhelik lan nyuwun supaya parang-parang ambruk nibani dheweke.
6 1Aku ndeleng Gusti Yesus, yaiku Sang Cempe, mbikak salah sawijining segel saka segel pitu mau, banjur aku krungu salah sawijining makhluk urip papat mau celathu kanthi swara kaya gludhug: “Mara!” 2Aku banjur ndeleng: ana jaran putih, kang nunggang nyekel gandhewa. Dheweke kaparingan makutha, nuli budhal minangka kang ngalahake, lan arep tetep ngalahake.
3Bareng Sang Cempe mbikak segel kang kapindho, aku krungu makhluk urip kang kapindho celathu: “Mara!” 4Banjur ana jaran liyane kang metu, warnane abang mbranang. Kang nunggang kaparingan panguwasa kanggo ngilangake tentrem-rahayu saka bumi, supaya wong-wong padha pating pateni siji lan sijine, lan uga kaparingan pedhang kang gedhe.
5Bareng Sang Cempe mbikak segel kang katelu, aku krungu makhluk urip kang katelu celathu: “Mara!” Aku banjur ndeleng—ana jaran ireng, kang nunggang nyekel traju ing tangane. 6Ing antarane makhluk urip papat mau aku krungu kaya ana swara: “Gandum sagantang regane opahe wong sadina, lan jewawut telung gantang regane opahe wong sadina—nanging aja ngrusak lenga lan anggur!”
7Bareng Sang Cempe mbikak segel kang kapapat, aku krungu swarane makhluk urip kang kapapat celathu: “Mara!” 8Aku banjur ndeleng ana jaran kang pucet. Kang nunggang jenenge Pati, lan Alam Pati ngetutake dheweke. Pati lan Alam Pati mau kaparingan panguwasa marang saprapating bumi, supaya mateni kanthi pedhang, pailan, pageblug, lan sato galak ing bumi.
9Bareng Sang Cempe mbikak segel kang kalima, aku weruh ing sangisore misbyah ana nyawane wong-wong kang wis padha dipateni marga saka pangandikane Rama kita lan paseksen kang padha dicekeli. 10Wong-wong mau padha nguwuh-nguwuh kanthi swara sora: “Dhuh Rama, Pangeran ingkang mahakwasa, ingkang suci lan sanyata, ngantos pinten dangunipun malih anggen Paduka badhe ngadili lan males getih kawula dhateng para tiyang ingkang manggen ing bumi?” a a v10 Tembung “Pangeran” (Sovereign) iku sesebutan ing Prajanjian Anyar kang mung kaagem kanggo nelakake panguwasane Rama kita kang mahaluhur — para martir padha nyuwun marang Panjenengane minangka Pribadi kang kagungan sakabehing panguwasa kanggo mbenerake samubarang. 11Saben wong mau banjur kaparingan jubah putih, lan padha didhawuhi supaya ngaso sadhela maneh, nganti genep cacahe para abdi kanca-kancane lan para sadulure lanang-wadon, kang bakal padha dipateni kaya dheweke mau.
12Aku banjur weruh Sang Cempe mbikak segel kang kaenem: dumadakan ana lindhu gedhe, srengenge dadi ireng kaya mori wulu kang kasar, lan rembulan purnama dadi abang kaya getih, 13lan lintang-lintang ing langit padha runtuh menyang bumi, kaya wit anjir kang ngoncati woh anjire kang durung mateng nalika dioyag dening angin gedhe. 14Langit banjur sirna kagulung kaya gulungan kitab, lan saben gunung sarta pulo padha gingsir saka panggonane. 15Para raja ing bumi, para panggedhe, para senapati, wong-wong sugih, wong-wong kang kuwat, sarta saben batur-tukon lan wong mardika, kabeh padha ndhelik ing guwa-guwa lan ing sela-selaning watu ing gunung. 16Banjur padha celathu marang gunung-gunung lan watu-watu karang mau: “Padha nibanana aku kabeh, lan ndhelikna aku kabeh saka pasuryane Gusti Allah kang lenggah ing dhampar, lan saka bebendune Sang Cempe! 17Awit dina kang gedhe, yaiku dina bebendune Gusti Allah lan Sang Cempe, wis teka, lan sapa kang bisa tahan ngadhepi?”