ګډوړے مُهرونه کُشول کوى

سپاره یو په یو وځي: فتح، وژنه، د یوې ورځې مزد د یوې ډوډۍ لپاره، بیا مرګ. د قربانګاه لاندې شهیدان له واکمن پلار څخه پوښتي چې تر کله، او ورته ویل کېږي چې لږ نور صبر وکړي. په شپږم مهر کې زورور پټېږي او له ډبرو غواړي چې پرې ولوېږي.

څپرکی 6.

ما وليدل چې عيسىٰ، هغه ګډوړى، د اوو مُهرونو نه يو مُهر کُشول کړو، او ما د څلورو ژوندو مخلوقاتو نه د يو آواز واورېدو چې د تندر په شان يې ووئيل، ”راشه!“ ما وکتل چې يو سپين آس وو او سورلى يې په لاس کښې لِينده نيولې وه. هغۀ ته تاج ورکړے شو او هغه فتح کوونکے روان شو، دې دپاره چې فتح وکړى.

کله چې هغۀ دوېم مُهر کُشول کړو، نو ما د دوېم ژوندى مخلوق آواز واورېدو چې ووئيل، ”راشه!“ بل آس چې د اور په شان سور وو راووتو. سورلى ته يې اِختيار ورکړے شو چې د زمکې نه سلامتى واخلى، چې خلق يو بل ووژنى، او هغۀ ته يوه لويه تُوره ورکړے شوه.

کله چې هغه ګډوړى درېيم مُهر کُشول کړو، نو ما د درېيم ژوندى مخلوق آواز واورېدو چې ووئيل، ”راشه!“ ما وکتل چې يو تور آس وو او سورلى يې په لاس کښې يوه تول ترازو نيولې وه. د څلورو ژوندو مخلوقاتو په مينځ کښې ما د آواز په شان يو څۀ واورېدل، ”د يوې ورځې مزدورۍ دپاره يو څارک غنم او د يوې ورځې مزدورۍ دپاره درے څارکه وربشې، خو تېلو او مے ته نُقصان مۀ رسوئ!“

کله چې هغه ګډوړى څلورم مُهر کُشول کړو، نو ما د څلورم ژوندى مخلوق آواز واورېدو چې ووئيل، ”راشه!“ ما يو زېړ آس وليدو. د سورلى نوم يې مرګ وو او قبر د هغۀ پسې روان وو. مرګ او قبر ته د زمکې په څلورمه حِصه باندې اِختيار ورکړے شو، چې په تُوره، قحط، وبا او د زمکې ځنګلى ځناورو ووژنى.

کله چې هغۀ پينځم مُهر کُشول کړو، نو ما د قربان‌ګاه لاندې د هغه کسانو روحونه وليدل چې د زمونږ پلار د کلام او د هغې ګواهۍ په وجه وژلے شوى وُو چې هغوئ نيولې وه. هغوئ چغه کړله، ”اے حاکمه پلاره، چې پاک او رښتونے يې، تر کله به تۀ د زمکې په اوسېدونکو باندې فيصله نۀ کوې او زمونږ د وينو بدله نۀ اخلې؟“ ^a هر يو ته يوه سپينه جامه ورکړے شوه او ورته ووئيل شو چې لږ نور آرام وکړى، ترڅو چې د هغوئ د نورو نوکرانو، وروڼو او خويندو شمېره پوره شى چې د هغوئ په شان به وژلے شى.

ما وکتل چې هغه ګډوړى شپږم مُهر کُشول کړو، نو يو لوئ زلزله راغلو، لمر د وېښتو د کربلى په شان تور شو، پوره سپوږمۍ د وينو په شان شوه، او د آسمان ستورى زمکې ته ولوېدل، لکه چې د تيز هوا نه د ښورولو په وخت کښې يوه د اينځر ونه خپل خامه اينځر رالوېږوى. آسمان د طومار په شان راونغښتے شو، او هر غر او هر ټاپو د خپل ځائ نه وخوځول شو. د زمکې بادشاهان، اميران، سپه سالاران، دولتمند، طاقتور، هر غُلام او هر آزاد کس په غارونو او د غرونو په ډبرو کښې پټ شول. هغوئ غرونو او ډبرو ته ووئيل، ”په مونږ راولوېږئ او مونږ د هغه خُدائ پاک د مخ نه پټ کړئ چې په تخت باندې ناست دے، او د دغه ګډوړى د غضب نه، ځکه چې د هغوئ د غضب لويه ورځ راغلې ده، او څوک ورته ولاړېدلے شى؟“