ମେଷଶାବକ ମୁଦ୍ରାସବୁ ଫିଟାନ୍ତି

ଅଶ୍ୱାରୋହୀମାନେ ଜଣ ଜଣ କରି ବାହାରନ୍ତି: ବିଜୟ, ହତ୍ୟାକାଣ୍ଡ, ଗୋଟିଏ ରୁଟି ପାଇଁ ଦିନକର ମଜୁରି, ତାʼପରେ ମୃତ୍ୟୁ। ବେଦି ତଳେ ସାକ୍ଷୀମରଣ ପ୍ରାପ୍ତ ଲୋକମାନେ ସାର୍ବଭୌମ ପିତାଙ୍କୁ ପଚାରନ୍ତି ଆଉ କେତେ କାଳ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଉ ଅଳ୍ପ ସମୟ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ କୁହାଯାଏ। ଷଷ୍ଠ ମୁଦ୍ରାରେ ପରାକ୍ରମୀମାନେ ଲୁଚନ୍ତି ଓ ଶୈଳମାନଙ୍କୁ ପଡ଼ିବାକୁ ବିନତି କରନ୍ତି।

ଅଧ୍ୟାୟ 6।

ମୁଁ ଯୀଶୁ, ମେଷଶାବକଙ୍କୁ ସାତ ମୁଦ୍ରା ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଫିଟାଇବା ଦେଖିଲି, ପୁଣି ଚାରି ଜୀବିତ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ବଜ୍ର ତୁଲ୍ୟ ସ୍ଵରରେ “ଆସ!” ବୋଲି କହିବା ଶୁଣିଲି। ମୁଁ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କଲି; ଗୋଟିଏ ଶ୍ଵେତ ଅଶ୍ଵ, ଆଉ ତହିଁର ଆରୋହୀ ଗୋଟିଏ ଧନୁ ଧରିଥିଲା। ତାହାକୁ ଗୋଟିଏ ମୁକୁଟ ଦିଆଗଲା, ପୁଣି ସେ ଜୟ କରୁ କରୁ ଜୟ କରିବା ନିମନ୍ତେ ବାହାରିଗଲା।

ମେଷଶାବକ ଦ୍ଵିତୀୟ ମୁଦ୍ରା ଫିଟାନ୍ତେ, ମୁଁ ଦ୍ଵିତୀୟ ଜୀବିତ ପ୍ରାଣୀକୁ “ଆସ!” ବୋଲି କହିବା ଶୁଣିଲି। ଆଉ ଗୋଟିଏ ଅଗ୍ନିବର୍ଣ୍ଣ ଅଶ୍ଵ ବାହାରିଆସିଲା। ତହିଁର ଆରୋହୀକୁ ପୃଥିବୀରୁ ଶାନ୍ତି ହରଣ କରିବାକୁ, ପୁଣି ଲୋକମାନେ ଯେପରି ପରସ୍ପରକୁ ବଧ କରନ୍ତି, ଏଥିପାଇଁ କ୍ଷମତା ଦିଆଗଲା, ଆଉ ତାହାକୁ ଗୋଟିଏ ବୃହତ୍ ଖଡ୍ଗ ଦିଆଗଲା।

ମେଷଶାବକ ତୃତୀୟ ମୁଦ୍ରା ଫିଟାନ୍ତେ, ମୁଁ ତୃତୀୟ ଜୀବିତ ପ୍ରାଣୀକୁ “ଆସ!” ବୋଲି କହିବା ଶୁଣିଲି। ମୁଁ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କଲି—ଗୋଟିଏ କୃଷ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ ଅଶ୍ଵ, ଆଉ ତହିଁର ଆରୋହୀ ହସ୍ତରେ ଗୋଟିଏ ତରାଜୁ ଧରିଥିଲା। ଚାରି ଜୀବିତ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ବାଣୀ ପରି କିଛି ଶୁଣିଲି, “ଏକ ଦିନର ମଜୁରିରେ ଏକ ସେର ଗହମ, ଆଉ ଏକ ଦିନର ମଜୁରିରେ ତିନି ସେର ଯଅ—ତୈଳ ଓ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସର କ୍ଷତି କର ନାହିଁ!”

ମେଷଶାବକ ଚତୁର୍ଥ ମୁଦ୍ରା ଫିଟାନ୍ତେ, ମୁଁ ଚତୁର୍ଥ ଜୀବିତ ପ୍ରାଣୀର ସ୍ଵର “ଆସ!” ବୋଲି କହିବା ଶୁଣିଲି। ମୁଁ ଗୋଟିଏ ପାଣ୍ଡୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଶ୍ଵ ଦେଖିଲି। ତହିଁର ଆରୋହୀର ନାମ ମୃତ୍ୟୁ, ପୁଣି ପାତାଳ ତାହାର ପଛେ ପଛେ ଯାଉଥିଲା। ପୃଥିବୀର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଉପରେ ଖଡ୍ଗ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ମହାମାରୀ ଓ ପୃଥିବୀର ବନ୍ୟ ପଶୁ ଦ୍ଵାରା ବଧ କରିବା ନିମନ୍ତେ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ପାତାଳକୁ କ୍ଷମତା ଦିଆଗଲା।

ସେ ପଞ୍ଚମ ମୁଦ୍ରା ଫିଟାନ୍ତେ, ମୁଁ ବେଦିମୂଳରେ ସେହିମାନଙ୍କ ଆତ୍ମାସବୁ ଦେଖିଲି, ଯେଉଁମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଧାରଣ କରିଥିବା ସାକ୍ଷ୍ୟ ସକାଶେ ବଧ ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଉଚ୍ଚସ୍ଵରରେ ଡାକି କହିଲେ, “ହେ ସର୍ବାଧିପତି ପିତଃ, ପବିତ୍ର ଓ ସତ୍ୟମୟ, ଆଉ କେତେ କାଳ? ତୁମ୍ଭେ କେବେ ବିଚାର କରି ପୃଥିବୀନିବାସୀମାନଙ୍କଠାରୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ରକ୍ତର ପରିଶୋଧ ନେବ?” ^a ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକକୁ ଏକ ଏକ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଦିଆଗଲା, ଆଉ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଉ କିଛି କାଳ ବିଶ୍ରାମ କରିବାକୁ କୁହାଗଲା, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗୀ ଦାସ ଓ ସେମାନଙ୍କ ପରି ବଧ ହେବାକୁ ଥିବା ଭାଇ ଓ ଭଗିନୀମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନ ହେଲା।

ମୁଁ ମେଷଶାବକଙ୍କୁ ଷଷ୍ଠ ମୁଦ୍ରା ଫିଟାଇବା ଦେଖିଲି; ଗୋଟିଏ ମହା ଭୂମିକମ୍ପ ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୋମନିର୍ମିତ ମୋଟା ଚଟବସ୍ତ୍ର ପରି କଳା ହୋଇଗଲା, ପୁଣି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ରକ୍ତ ପରି ହେଲା, ଆଉ ପ୍ରବଳ ବାୟୁ ଦ୍ଵାରା କମ୍ପିତ ହେଲେ ଡମ୍ବୁରୁ ବୃକ୍ଷ ଯେପରି ଆପଣା ଅପକ୍ଵ ଡମ୍ବୁରୁ ଫଳ ଝଡ଼ାଇଦିଏ, ସେହିପରି ଆକାଶର ତାରାସବୁ ପୃଥିବୀକୁ ଖସିପଡ଼ିଲା। ଆକାଶ ଗୁଡ଼ାଯାଉଥିବା ପୁସ୍ତକ ପରି ଅନ୍ତର୍ହିତ ହେଲା, ଆଉ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ବତ ଓ ଦ୍ଵୀପ ଆପଣା ଆପଣା ସ୍ଥାନରୁ ଅପସାରିତ ହେଲା। ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ, ମହାନମାନେ, ସେନାପତିମାନେ, ଧନୀମାନେ, ବଳବାନମାନେ, ପୁଣି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦାସ ଓ ସ୍ଵାଧୀନ ଲୋକ ଗୁମ୍ଫା ଓ ପର୍ବତର ଶୈଳ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣାକୁ ଲୁଚାଇଲେ। ପୁଣି ସେମାନେ ପର୍ବତ ଓ ଶୈଳମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼, ଆଉ ସିଂହାସନ ଉପରେ ଉପବିଷ୍ଟ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ମୁଖରୁ, ପୁଣି ମେଷଶାବକଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଲୁଚାଅ! କାରଣ ଈଶ୍ଵର ଓ ମେଷଶାବକଙ୍କ କ୍ରୋଧର ମହାଦିନ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଅଛି, ଆଉ କିଏ ତାହା ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହୋଇପାରିବ?”