Angin Papat kang Ditahan
Sadurunge cilaka saya ngambra, malaekat papat nyegah angin-angin nalika para abdine Rama kita disegel. Banjur ana wong akeh banget kang ora kena dietung, saka saben basa, metu saka kasangsaran gedhe. Ana pinituwa kang nerangake bab wong-wong iku: ora bakal kaluwen maneh, lan saben luh bakal kausapan.
7 1Sawise iku aku weruh malaekat papat padha ngadeg ing pojok bumi papat, padha nyekel angin papat ing bumi, supaya ora ana angin kang midid ing dharatan, ing sagara, utawa ing wit-witan. 2Banjur aku weruh malaekat liyane sumengka saka arah wetan, nggawa segele Rama kita kang gesang. Malaekat mau nguwuh kanthi swara seru marang malaekat papat kang wis padha diparingi panguwasa kanggo gawe rusaking bumi lan sagara, 3pangandikane: “Aja padha gawe rusaking bumi, sagara, utawa wit-witan, nganti para abdine Rama kita wis padha dicap ing bathuke.” 4Aku krungu cacahe wong kang padha dicap, yaiku 144.000, kang padha dicap saka saben taler turune Israel. a a v4 Cacah 144.000 — rolas ewu saka saben-saben taler rolas iku — minangka pralambang kasampurnan, kang nggambarake sakabehe umate Rama kita, dudu petungan cacah wong kang satemene. 5Saka taler Yehuda 12.000 kang padha dicap, saka taler Ruben 12.000, saka taler Gad 12.000, 6saka taler Asyer 12.000, saka taler Naftali 12.000, saka taler Manasye 12.000, 7saka taler Simeon 12.000, saka taler Lewi 12.000, saka taler Isakhar 12.000, 8saka taler Zebulon 12.000, saka taler Yusuf 12.000, saka taler Benyamin 12.000 kang padha dicap.
Wong Akeh Banget kang Ora Bisa Diitung
9Sawise iku aku weruh wong akeh banget kang ora ana wong siji bae bisa ngitung, saka saben bangsa, taler, umat, lan basa, padha ngadeg ing ngarsaning dhampar lan ing ngarsane Sang Cempe, nganggo jubah putih, karo nyekel pang-pang palma ing tangane. 10Wong-wong mau padha nguwuh kanthi swara seru: “Karahayon iku kagungane Rama kita, kang lenggah ing dhampar, lan kagungane Sang Cempe!”
11Para malaekat kabeh padha ngadeg ngubengi dhampar, uga para pinituwa lan makhluk urip papat mau, banjur padha sumungkem sujud ing ngarsaning dhampar, sarta padha nyembah marang Rama kita, 12ature: “Amin! Berkah, kamulyan, kawicaksanan, panuwun, kaurmatan, panguwasa, lan kakiyatan konjuka dhumateng Rama kita salami-laminipun! Amin.”
13Banjur ana salah sawijining pinituwa kang takon marang aku: “Wong-wong kang padha nganggo jubah putih iki sapa, lan saka ngendi tekane?”
14Aku matur: “Dhuh gusti, panjenengan piyambak ingkang pirsa.” Wangsulane: “Wong-wong iki yaiku kang padha teka saka kasangsaran gedhe; padha ngumbah jubahe lan nggawe putih jubah mau ana ing getihe Sang Cempe.”
15Mulane wong-wong mau padha ana ing ngarsaning dhampare Rama kita, sarta padha ngabekti marang Panjenengane rina lan wengi ing Padalemane; dene Panjenengane kang lenggah ing dhampar bakal ngayomi wong-wong mau. 16Wong-wong mau ora bakal luwe maneh lan ora bakal ngelak maneh; srengenge ora bakal manasi wong-wong mau, lan ora ana hawa panas kang mbrangangang. 17Awit Sang Cempe kang ana ing satengahe dhampar bakal ngengon wong-wong mau, sarta bakal nuntun menyang tuk-tuk banyu panguripan; lan Rama kita bakal ngusapi sakabehe luh saka mripate wong-wong mau. b b v17 Rama kita piyambak — dudu malaekat, dudu abdi — kang ngusapi luh saka mripate para putrane.