ڇپيل
ڪتاب

چارئي واءُ روڪيا ويا

نقصان اڳتي وڌڻ کان اڳ، چار ملائڪ هوائون روڪين ٿا جڏهن اسان جي پيءُ جي ٻانهن تي مهر لڳائي وڃي ٿي. پوءِ ڳڻڻ کان ٻاهر ميڙ، هر ٻولي مان، وڏي مصيبت مان آيل. هڪ بزرگ انهن جي وضاحت ڪري ٿو: وري ڪڏهن بکايل نه ٿيندا، ۽ هر ڳوڙهو اگھيو ويندو.

باب 7.

هن کان پوءِ مون چار ملائڪ ڏٺا، جيڪي زمين جي چئني ڪنڊن تي بيٺا هئا ۽ زمين جي چارئي واين کي جهليو بيٺا هئا، تہ جيئن زمين، سمنڊ يا ڪنهن بہ وڻ تي ڪو واءُ نہ لڳي. پوءِ مون هڪ ٻيو ملائڪ اوڀر کان اڀرندي ڏٺو، جنهن وٽ جيئري اسان جي پيءُ جي مهر هئي. هن انهن چئني ملائڪن کي، جن کي زمين ۽ سمنڊ کي نقصان رسائڻ جو اختيار ڏنل هو، وڏي آواز سان سڏ ڪيو، چيائين تہ ”جيستائين اسين اسان جي پيءُ جي ٻانهن جي پيشانين تي مهر نہ هڻون، تيستائين زمين، سمنڊ يا وڻن کي نقصان نہ رسايو.“ مون مهر لڳلن جو تعداد ٻڌو: بني اسرائيل جي هر قبيلي مان ۱۴۴٬۰۰۰ تي مهر لڳائي وئي. a a v4 ۱۴۴٬۰۰۰ جو عدد — ٻارهن قبيلن مان هر هڪ مان ٻارهن هزار — مڪمليت جي علامت آهي، جيڪو اسان جي پيءُ جي پوريءَ قوم جي تصوير پيش ڪري ٿو، لفظي ڳڻپ ناهي. يهوداه جي قبيلي مان ۱۲٬۰۰۰ تي مهر لڳائي وئي، روبن جي قبيلي مان ۱۲٬۰۰۰، جاد جي قبيلي مان ۱۲٬۰۰۰، آشر جي قبيلي مان ۱۲٬۰۰۰، نفتالي جي قبيلي مان ۱۲٬۰۰۰، منسي جي قبيلي مان ۱۲٬۰۰۰، شمعون جي قبيلي مان ۱۲٬۰۰۰، لاوي جي قبيلي مان ۱۲٬۰۰۰، اشڪار جي قبيلي مان ۱۲٬۰۰۰، زبولون جي قبيلي مان ۱۲٬۰۰۰، يوسف جي قبيلي مان ۱۲٬۰۰۰، بنيامين جي قبيلي مان ۱۲٬۰۰۰ تي مهر لڳائي وئي.

هڪ اهڙو وڏو ميڙ جنهن کي ڪو ڳڻي نہ سگهيو

هن کان پوءِ مون هڪ اهڙو وڏو ميڙ ڏٺو جنهن کي ڪو بہ ڳڻي نہ سگهيو پيو، جيڪو هر قوم، قبيلي، اُمت ۽ ٻوليءَ مان هو، ۽ تخت ۽ ٻڪريءَ جي ٻچي جي اڳيان اڇا ڪپڙا پهري، هٿن ۾ کجيءَ جون ٽاريون کڻي بيٺو هو. هنن وڏي آواز سان پڪاريو تہ ”نجات اسان جي پيءُ جي آهي، جيڪو تخت تي ويٺل آهي، ۽ ٻڪريءَ جي ٻچي جي!“

سڀئي ملائڪ تخت، بزرگن ۽ چئن جيئرن جاندارن جي چوڌاري بيٺا هئا، پوءِ تخت جي اڳيان منهن ڀر ڪري اسان جي پيءُ جي عبادت ڪيائون، چيائون تہ ”آمين! حمد، جلوو، حڪمت، شڪرانو، عزت، قدرت ۽ طاقت اسان جي پيءُ لاءِ هجن هميشه هميشه تائين! آمين.“

پوءِ بزرگن مان هڪڙي مون کان پڇيو تہ ”اهي اڇا ڪپڙا پهريل ڪير آهن، ۽ ڪٿان آيا آهن؟“

مون چيو تہ ”اي منهنجا صاحب، اوهين ئي ڄاڻو ٿا.“ هن چيو تہ ”اهي وڏي مصيبت مان آيا آهن؛ هنن پنهنجا ڪپڙا ڌوتا ۽ ٻڪريءَ جي ٻچي جي رت ۾ اڇا ڪيا.“

انهيءَ ڪري اهي اسان جي پيءُ جي تخت جي اڳيان آهن ۽ سندس هيڪل ۾ ڏينهن رات سندس خدمت ڪن ٿا؛ تخت تي ويٺل پاڻ کين پنهنجي ڇانوَ هيٺ رکندو. هو وري بکيا نہ ٿيندا ۽ نہ اڃايل ٿيندا؛ نہ سج کين ساڙيندو، نہ ڪا سخت گرمي. ڇاڪاڻ تہ تخت جي وچ ۾ جيڪو ٻڪريءَ جو ٻچو آهي، سو ريڍار ٿي کين سنڀاليندو ۽ جيئري پاڻيءَ جي چشمن ڏانهن وٺي ويندو؛ ۽ اسان جو پيءُ سندن اکين مان هر ڳوڙهو اگهندو. b b v17 اسان جو پيءُ پاڻ — نہ ڪو ملائڪ، نہ ڪو ٻانهو — پنهنجن ٻارن جي اکين مان ڳوڙها اگهي ٿو.