مکاشفه 7

7 ¹پس از این، چهار فرشته را دیدم که بر چهار گوشهٔ زمین ایستاده بودند و چهار بادِ زمین را نگاه می‌داشتند تا بر خشکی و دریا و هیچ درختی نوزد. ²آنگاه فرشتهٔ دیگری را دیدم که از مشرق برمی‌آمد و مُهرِ پدرِ زندهٔ ما را در دست داشت. او با صدای بلند به آن چهار فرشته که قدرت یافته بودند تا به زمین و دریا آسیب رسانند، ندا کرد ³و گفت: «به زمین و دریا و درختان آسیب مرسانید، تا زمانی که ما خادمانِ پدر ما را بر پیشانی‌شان مُهر کنیم.» ⁴و شمارهٔ مُهرشدگان را شنیدم: صد و چهل و چهار هزار، از هر قبیلهٔ بنی‌اسرائیل مُهر شده بودند. ^a a v4 عددِ صد و چهل و چهار هزار — دوازده هزار از هر یک از دوازده قبیله — نمادی از کمال است و تصویری از تمامیِ قومِ پدر ما را ترسیم می‌کند، نه شمارشی تحت‌اللفظی از سرها. ⁵از قبیلهٔ یهودا دوازده هزار مُهر شدند، از قبیلهٔ رئوبین دوازده هزار، از قبیلهٔ جاد دوازده هزار، ⁶از قبیلهٔ اَشیر دوازده هزار، از قبیلهٔ نفتالی دوازده هزار، از قبیلهٔ منسی دوازده هزار، ⁷از قبیلهٔ شمعون دوازده هزار، از قبیلهٔ لاوی دوازده هزار، از قبیلهٔ یِساکار دوازده هزار، ⁸از قبیلهٔ زبولون دوازده هزار، از قبیلهٔ یوسف دوازده هزار، از قبیلهٔ بنیامین دوازده هزار مُهر شدند.

جمعیتی که هیچ‌کس نمی‌توانست بشمارد

⁹پس از این نگریستم، و اینک جمعیتی بی‌شمار که هیچ‌کس نمی‌توانست بشمارد، از هر امّت و قبیله و قوم و زبان، در برابر تخت و در برابر برّه ایستاده بودند، جامه‌های سفید بر تن و شاخه‌های نخل در دست. ¹⁰و با صدای بلند ندا می‌دادند: «نجات از آنِ پدر ماست که بر تخت نشسته است، و از آنِ برّه!»

¹¹و همهٔ فرشتگان گِرداگردِ تخت و پیران و آن چهار موجودِ زنده ایستاده بودند، و در برابر تخت بر روی درافتادند و پدر ما را پرستش کردند، ¹²و گفتند: «آمین! برکت و جلال و حکمت و سپاس و حرمت و قدرت و توانایی، تا ابدالآباد از آنِ پدر ما باد! آمین.»

¹³آنگاه یکی از پیران از من پرسید: «این کسان که جامه‌های سفید بر تن دارند، کیستند و از کجا آمده‌اند؟»

¹⁴گفتم: «ای سرورم، تو خود می‌دانی.» او گفت: «اینان کسانی‌اند که از آن مصیبتِ عظیم بیرون آمده‌اند؛ ایشان جامه‌های خود را شستند و در خونِ برّه سفید کردند.»

¹⁵از این روست که در برابر تختِ پدر ما هستند و شبانه‌روز او را در معبدش خدمت می‌کنند؛ و آن که بر تخت نشسته است، ایشان را در سایهٔ خیمهٔ خود پناه خواهد داد. ¹⁶دیگر هرگز گرسنه نخواهند شد و دیگر هرگز تشنه نخواهند گشت؛ آفتاب بر آنان نخواهد تابید و نه هیچ گرمای سوزان. ¹⁷زیرا برّه‌ای که در میانِ تخت است، شبانِ ایشان خواهد بود و آنان را به چشمه‌های آبِ حیات هدایت خواهد کرد؛ و پدر ما هر اشک را از چشمانشان پاک خواهد کرد. ^b b v17 پدر ما خودش — نه فرشته‌ای، نه خادمی — اشک‌ها را از چشمانِ فرزندانش پاک می‌کند.