Umate Rama kita Kapisahake

Nehemia bali saka kraton Persia lan nemoni Tobia dipapanake ing gudhang-gudhange Rama kita, para Lewi wis bali menyang pategalane amarga ora dibayar, dagang ing dina Sabat lagi rame-ramene, lan bocah-bocah kang ora bisa basa Yehuda. Dheweke mbuwang prabote metu lan miwiti maneh saka wiwitan.

Pasal 13.

Ing dina iku kitabe Nabi Musa diwaca kanthi seru ana ngarepe wong akeh, lan ketemu tulisan kang muni yen ora ana wong Amon utawa wong Moab kang kena mlebu ing pasamuwane Rama kita, amarga wong-wong mau ora metuki bangsa Israel kanthi nggawa roti lan banyu, nanging malah ngopahi Bileam supaya nyupatani bangsa Israel—nanging Rama kita malih supata mau dadi berkah. Bareng wong akeh padha krungu Toret mau, banjur misahake saben wong turunan manca saka Israel.

Sadurunge iku, Imam Eliasib, kang didadekake panriksa ing gudhang-gudhange padalemane Rama kita, nduweni sesambungan kang cedhak karo Tobia. Tobia mau wis dicawisake kamar kang amba, panggonan sing biyen dienggo nyimpen kurban dhaharan, menyan, piranti-pirantine Padaleman Suci, sarta prasepuluhan gandum, anggur anyar, lan lenga kang kaperang kanggo para wong Lewi, para penyanyi, lan para penjaga gapura, uga pisungsung kanggo para imam. Sajrone kedadeyan iku kabeh aku ora ana ing Yerusalem, amarga ing taun kaping telung puluh loro jumenenge Prabu Artahsasta, raja Babil, aku wis sowan marang ngarsane raja mau. Sawise sawatara wektu aku nyuwun idin marang raja supaya bisa lunga, banjur aku bali menyang Yerusalem lan ngerti bab piala kang wis ditindakake Eliasib kanggo Tobia, yaiku gawe kamar kanggo Tobia ana ing plataran padalemane Rama kita. Atiku banget susahe, mula barang-barange omahe Tobia kabeh dakbuwang metu saka kamar mau. Banjur aku prentah supaya kamar-kamar mau diresiki, tumuli dakbalekake maneh piranti-pirantine padalemane Rama kita, kurban dhaharan lan menyan.

Aku uga ngerti yen bagean-bageane para wong Lewi ora diwenehake marang wong-wong mau, mula para wong Lewi lan para penyanyi kang nindakake pagawean mau wis padha mlayu, saben wong bali menyang pategalane dhewe-dhewe. Mula aku nggugat para panggedhe, tembungku: “Yagene padalemane Rama kita diterlantarake?” Banjur para wong Lewi dakklumpukake lan dakbalekake marang papan tugase. Mula wong Yehuda kabeh padha nggawa prasepuluhan gandum, anggur anyar, lan lenga menyang gudhang-gudhang panyimpenan. Aku ngangkat Imam Selemya, Zadok ahli Toret, lan Pedaya wong Lewi dadi panriksane gudhang-gudhang panyimpenan, dibantu dening Hanan bin Zakur bin Matanya, amarga wong-wong mau kena dipracaya; tugase yaiku mbage-mbage pawetu marang para wong Lewi kancane.

Dhuh Rama kawula, mugi Paduka ngengeti kawula awit saking punika; sampun ngantos Paduka mbusek pakaryan setya ingkang sampun kawula tindakaken kangge padalemaning Rama kawula saha pangibadahipun.

Ing dina-dina iku aku weruh wong-wong ing Yehuda padha ngidak pamipitan anggur ing dina Sabat, nggawa tumpukan gandum lan ngemoti kabeh mau ing kuldi, dalah anggur, woh anggur, woh anjir, lan maneka warna momotan, sarta digawa mlebu menyang Yerusalem ing dina Sabat. Mula ing dina iku aku ngelingake wong-wong mau bab adol pangan. Wong-wong Tirus kang manggon ing kono padha nggawa iwak lan maneka warna barang dagangan, banjur didol ing dina Sabat marang wong Yehuda, malah ana ing Yerusalem dhewe. Mula aku nggugat para panggedhene Yehuda lan ngucap marang wong-wong mau: “Apa piala kang koktindakake iki, nganti kowe najiske dina Sabat? Apa dudu para leluhurmu kang wis nindakake kaya mangkono, nganti Rama kita nekakake sakehing bilai iki marang kita lan marang kutha iki? Saiki kowe malah nambahi bebendu kang luwih gedhe marang Israel srana najiske dina Sabat.”

Mula bareng gapura-gapurane Yerusalem wiwit peteng sadurunge dina Sabat, aku prentah supaya lawang-lawang mau ditutup, lan ora kena dibukak nganti rampunge dina Sabat. Aku uga nempatake sawatara abdiku ing gapura-gapura mau, supaya ora ana momotan kang bisa mlebu ing dina Sabat. Ping pisan utawa ping pindho para sudagar lan para bakul maneka warna barang padha nginep ana ing jaba Yerusalem. Mula aku ngelingake wong-wong mau lan ngucap: “Yagene kowe padha nginep ana ing sacedhake tembok? Yen kowe padha mbaleni maneh, kowe bakal dakcekel.” Wiwit nalika iku wong-wong mau ora teka maneh ing dina Sabat. Banjur aku prentah marang para wong Lewi supaya padha sesuci, teka njaga gapura-gapura, lan nucekake dina Sabat. Dhuh Rama kawula, mugi Paduka ugi ngengeti kawula awit saking punika, saha mugi Paduka welas dhateng kawula miturut agenging sih-kadarman Paduka.

Ing dina-dina iku aku uga weruh wong-wong Yahudi kang wis padha omah-omah karo wong wadon Asdod, Amon, lan Moab. Separo saka anak-anake padha nganggo basa Asdod, utawa basane bangsa liya, lan ora bisa ngomong nganggo basa Yehuda. Mula aku nggugat wong-wong mau, nyupatani wong-wong mau, nggebugi sawatara wong lanang, lan njambaki rambute. Wong-wong mau dakpeksa supaya sumpah demi Rama kita: “Aja kokwenehake anakmu wadon marang anake lanang wong-wong mau, lan aja njupuk anake wadon wong-wong mau kanggo anakmu lanang utawa kanggo awakmu dhewe. Apa dudu amarga palakrama kaya mangkono, Prabu Suleman, raja Israel, tumiba ing dosa? Ing antarane sakehing bangsa ora ana raja kang madhani panjenengane; Rama kita ngasihi panjenengane, lan Rama kita ngangkat panjenengane dadi raja ngerehake Israel kabeh. Ewadene para wong wadon manca njalari panjenengane uga tumiba ing dosa. Apa kita kudu ngrungokake kowe lan nindakake sakehing piala gedhe iki, yaiku cidra marang Rama kita srana omah-omah karo wong wadon manca?”

Salah sijine anake Yoyada, bin Eliasib, Imam Agung, dadi mantune Sanbalat wong Horon, mula wong mau daktundhung saka ngarepku. Dhuh Rama kawula, mugi Paduka ngengeti tiyang-tiyang punika, amargi sampun sami najisaken kaimaman, saha prajanjianing kaimaman lan para tiyang Lewi.

Mula wong-wong mau dakresiki saka samubarang kang asipat manca, lan aku netepake tugase para imam lan para wong Lewi, saben wong miturut pagaweane dhewe-dhewe. Aku uga ngatur pisungsung kayu ing wektu-wektu kang wis katemtokake, lan uga woh wiwitan. Dhuh Rama kawula, mugi Paduka ngengeti kawula kanthi sih-rahmat.