Bilai Marang Wong kang Ayem lan Lena

Bilai wong-wong kang lelungguhan ing paturon gadhing, mangan cempe-cempe pilihan, nganggit kidung-kidung, lan ora susah babar pisan bab karisakane Yusuf. Kepenake uripe iku kang dadi dakwaan. Rama kita wis supaos kalawan Sarirane piyambak: wong-wong mau bakal kabuwang ing pambuwangan ing barisan paling ngarep, lan Panjenengane ngadegake sawijining bangsa kanggo nindhes wong-wong mau.

Pasal 6.

Bilai tumrap wong kang padha ayem ing Sion, lan wong kang padha rumangsa tentrem ing gunung Samaria—para panggedhening bangsa kang utama dhewe, kang diparani dening turune Israel! Padha nyabranga menyang Kalne lan delengen; saka ing kono terusna menyang Hamat kang gedhe; banjur mudhuna menyang Gat ing tanah Filisti. Apa kowe luwih becik tinimbang karajan-karajan iku? Utawa apa wilayahe luwih amba tinimbang wilayahmu? Kowe padha nyingkirake dina bilai, nanging malah nyedhakake paprentahan kang ganas. Padha turon ing paturon gadhing lan padha glegasan ing dhipan, mangan cempe saka ing pepanthan lan pedhet saka ing kandhang panglemon. Padha ngunekake clempung, lan kaya Prabu Dawud, padha nganggit piranti musik kanggo awake dhewe. Padha ngombe anggur nganggo bokor lan njebadi awake nganggo lenga kang paling becik, nanging padha ora prihatin marang karusakane Yusuf. Mulane saiki wong-wong iku bakal padha dadi boyongan minangka wong kang dhisik dhewe, lan pista-porane wong kang padha glegasan sakepenake bakal sirna.

Rama kita kang Mahakwasa wis supaos demi sarirane Piyambak—mangkono pangandikane Rama Panguwasaning bala swarga: Aku gething marang gumunggunge Yakub lan sengit marang beteng-betenge, sarta Aku bakal masrahake kutha dalah saisine kabeh.

Lan manawa ana wong sepuluh kang kari ing sawijining omah, iku uga bakal padha mati.

Lan nalika sanak-sedulure wong iku, yaiku kang ngobong layon, njunjung dheweke arep nggawa balung-balunge metu saka ing omah, banjur nyeluk marang sapa wae kang ana ing kamar kang njero dhewe: “Apa isih ana wong karo kowe?” lan wong mau mangsuli: “Ora ana,” banjur bakal ngucap: “Meneng! Kita ora kena nyebut asmane Rama kita.”

Awit lah, Rama kita paring dhawuh, mula omah kang gedhe bakal digempur dadi rempon-rempon lan omah kang cilik dadi ajur mumur. Apa jaran bisa mlayu banter ing watu parang? Apa wong bisa mluku segara nganggo sapi? Nanging kowe padha malih kaadilan dadi racun lan wohing kabeneran dadi racun kang pait. Kowe kang padha bungah marga Lo-debar lan padha ngucap: “Apa dudu srana kakuwatan kita dhewe anggon kita ngrebut Karnaim kanggo awake dhewe?” ^a

Nanging lah—Aku bakal nangekake sawijining bangsa nglawan kowe, he turune Israel, mangkono pangandikane Rama Panguwasaning bala swarga, lan bangsa iku bakal nindhes kowe wiwit saka Lebo-hamat nganti tekan Kali Araba.