آرام او بې پروا خلقو ته افسوس

افسوس پر هغو چې د عاج پر تختونو غځېدلي، غوره وريان خوري، سندرې جوړوي، او د يوسف له تباهۍ بې غمه دي. همدا هوساينه يې تور دی. زموږ پلار په خپل ځان قسم خوړلی: هغوی به د کتار په سر کې جلاوطنۍ ته ځي، او هغه به يو قوم پاڅوي چې ظلم پرې وکړي.

څپرکی 6.

افسوس دې په هغو وى چې په صيون کښې آرام دى، او په هغو چې د سامريه په غر باندې بې فکره دى — د غوره قوم نامى سړى، چې د اِسرائيل کور هغوئ ته راځى! کلنے ته ورتېرشئ او وګورئ؛ له هغه ځايه حمات ته ورشئ چې لوئ دے؛ بيا د فلستيانو جات ته ښکته شئ. آيا تاسو د دې بادشاهيو نه بهتر يئ؟ يا د هغوئ سيمه ستاسو د سيمې نه لويه ده؟ تاسو د آفت ورځ لرې کوئ، خو د ظلم حکومت نزدے کوئ. هغوئ د عاج په بسترو باندې پراته دى او په خپلو تختونو باندې غځېدلى دى، د رمې وري او د غوړولو د طويلې سخى خورى. هغوئ په رباب غږ کوى، او د داؤد په شان، د ځان دپاره د ساز آلات جوړوى. هغوئ په پيالو پيالو شراب څښى او په عمده تېلو ځان مسح کوى، خو د يوسف په تباهۍ باندې غمژن نۀ دى. نو اوس به هغوئ د جلاوطنو په سر کښې جلاوطنۍ ته لاړ شى، او د هغو عيش عشرت به ختم شى چې په آرام غځېدلى دى.

حاکم پلار په خپل ذات قسم خوړلے دے — د آسمان د لښکرو پلار فرمائى: زۀ د يعقوب د غرور نه نفرت کوم او د هغۀ د قلعو نه کرکه کوم، او زۀ به ښار او هر څۀ چې په هغه کښې دى حواله کړم.

او کۀ په يو کور کښې لس سړى پاتې شى، نو هغوئ به هم مړۀ شى.

او کله چې د يو سړى خپلوان، هغه څوک چې لاشونه سوزوى، هغه پورته کړى چې د کور نه هډوکى بهر يوسى، او هغه چا ته آواز وکړى چې د کور په دننۀ کوټه کښې وى، ”آيا نور څوک لا ستا سره شته؟“ او هغه جواب ورکړى، ”هيڅوک نه،“ نو هغه به ووائى، ”چپ شه! مونږ ته د زمونږ پلار نوم اخستل په کار نۀ دى.“

ځکه وګورئ، زمونږ پلار حُکم کوى، او لوئ کور به ټوټه ټوټه شى او وړوکے کور به ريزه ريزه شى. آيا آسونه په ګړنګ باندې منډې وهى؟ آيا څوک سمندر په غويانو کرى؟ خو تاسو انصاف په زهرو واړولو او د صداقت مېوه په تريخو زهرو. تاسو چې په لودبار باندې خوشحالېږئ او وايئ، ”آيا مونږ په خپل زور قرنيم د ځان دپاره نۀ دے نيولے؟“ ^a

خو وګورئ — زۀ ستاسو خلاف يو قوم راپاڅوم، اے د اِسرائيل کوره، د آسمان د لښکرو پلار فرمائى، او هغوئ به پر تاسو د لبو حمات نه د عربه تر ناوې پورې ظلم وکړى.