عاموس 6

6 ¹وای بر آنان که در صهیون آسوده‌اند، و بر آنان که بر کوه سامره احساس امنیت می‌کنند— مردانِ سرشناسِ برترین قوم، که خاندان اسرائیل نزدشان می‌آید! ²به کَلنه بگذرید و بنگرید؛ از آنجا به حَماتِ بزرگ بروید؛ سپس به جَتِ فلسطینیان فرود آیید. آیا شما از این پادشاهی‌ها بهترید؟ یا قلمروِ آنان از قلمروِ شما بزرگ‌تر است؟ ³شما روزِ مصیبت را دور می‌رانید، اما سلطهٔ خشونت را نزدیک می‌آورید. ⁴بر تخت‌های عاج دراز می‌کشند و بر بسترهای خود لم می‌دهند، بره‌ها را از گله و گوساله‌ها را از آغلِ پرواربندی می‌خورند. ⁵بر بربط می‌نوازند و همچون داوود، برای خود سازهای موسیقی اختراع می‌کنند. ⁶شراب را جام‌جام می‌نوشند و خود را به بهترین روغن‌ها تدهین می‌کنند، اما برای ویرانیِ یوسف اندوهگین نمی‌شوند. ⁷پس اکنون در پیشاپیشِ تبعیدیان به تبعید خواهند رفت، و بزمِ آنان که به آسودگی لم می‌دهند، پایان خواهد یافت.

⁸پدرِ متعال به ذاتِ خود سوگند خورده است—این است فرمودهٔ پدرِ لشکرهای آسمان: من از غرورِ یعقوب بیزارم و از دژهایش نفرت دارم، و شهر را با هرآنچه در آن است تسلیم خواهم کرد.

⁹و اگر ده مرد در یک خانه باقی بمانند، آنان نیز خواهند مرد.

¹⁰و چون خویشاوندِ آن مرد، همان که بدن‌ها را می‌سوزاند، او را برمی‌دارد تا استخوان‌ها را از خانه بیرون ببرد، و به هرکه در درونی‌ترین اتاق است ندا می‌دهد: «آیا کسی هنوز با توست؟» و او پاسخ می‌دهد: «هیچ‌کس»، آنگاه خواهد گفت: «خاموش! نباید نامِ پدر ما را بر زبان آوریم.»

¹¹زیرا بنگرید، پدر ما فرمان می‌دهد، و خانهٔ بزرگ به پاره‌ها و خانهٔ کوچک به خُرده‌ها کوبیده خواهد شد. ¹²آیا اسبان بر صخره می‌تازند؟ آیا کسی دریا را با گاوان شخم می‌زند؟ اما شما انصاف را به زهر بدل کرده‌اید و ثمرهٔ عدالت را به زهرِ تلخ. ¹³ای شما که بر لودِبار شادی می‌کنید و می‌گویید: «آیا ما به نیروی خود قَرنَین را برای خود تسخیر نکردیم؟» ^a a v13 دو شهری که اسرائیل به تسخیرشان می‌بالد، معانیِ تمسخرآمیز دارند: لودِبار به «چیزی هیچ» می‌ماند، و قَرنَین به معنای «شاخ‌ها» است—نمادی از قدرت. پس فخرِ مغرورانهٔ آنان به منزلهٔ فخر کردن به هیچ است.

¹⁴اما بنگرید—من قومی را بر ضدِ شما برمی‌انگیزم، ای خاندان اسرائیل، پدرِ لشکرهای آسمان چنین می‌فرماید، و ایشان شما را از لِبوحَمات تا وادیِ عَرَبه به تنگ خواهند آورد.