عاموس 7

7 ¹پدرِ حاکم چنین به من نشان داد: هان، او دسته‌ای از ملخ‌ها را می‌آفرید، آنگاه که محصولِ پسین آغاز به روییدن کرده بود، محصولِ پسین پس از درویدنِ سهمِ پادشاه. ²چون از خوردنِ گیاهانِ زمین فارغ شدند، گفتم: «ای پدرِ حاکم، تمنا دارم بیامرز! یعقوب چگونه برپا بماند؟ چراکه بسیار کوچک است!» ^a a v2 چون نبی التماس می‌کند، پدر ما گوش فرا می‌دهد و داوری را نگاه می‌دارد ــ دلی که در پسِ حاکمیتِ اوست رحمت است، نه شتاب برای نابودی.

³پدر ما از این کار منصرف شد. پدر ما فرمود: «چنین نخواهد شد.»

⁴پدرِ حاکم چنین به من نشان داد: هان، پدرِ حاکم داوری را با آتش فرا خواند؛ و آن ژرفای بزرگ را بلعید و زمین را می‌خورد. ⁵آنگاه گفتم: «ای پدرِ حاکم، تمنا دارم بازایست! یعقوب چگونه برپا بماند؟ چراکه بسیار کوچک است!»

⁶پدر ما از این کار منصرف شد. پدرِ حاکم فرمود: «این نیز نخواهد شد.»

⁷او چنین به من نشان داد: هان، پدرِ حاکم بر دیواری ایستاده بود که با شاقول راست بنا شده بود، و شاقولی در دستش داشت. ^b b v7 شاقول ریسمانی است وزنه‌دار که راستیِ دیوار را می‌سنجد ــ در اینجا تصویری از پدر ما که می‌سنجد آیا زندگیِ قومش راست است.

⁸و پدر ما به من گفت: «ای عاموس، چه می‌بینی؟» گفتم: «شاقولی.» آنگاه پدرِ حاکم فرمود: «هان، در میان قوم خود اسرائیل شاقولی می‌گذارم؛ دیگر هرگز از ایشان چشم‌پوشی نخواهم کرد.»

⁹«معبدهای بلندیِ اسحاق ویران خواهند شد، و جایگاه‌های مقدسِ اسرائیل خراب خواهند گشت، و من با شمشیر بر خاندان یَرُبعام برخواهم خاست.»

اَمَصیا نبی را خاموش می‌کند

¹⁰اَمَصیا، کاهنِ بیت‌ئیل، نزد یَرُبعام پادشاه اسرائیل پیغام فرستاد: «عاموس در میان خاندان اسرائیل بر ضد تو توطئه چیده است. زمین تابِ تحمل همهٔ سخنانش را ندارد. ¹¹زیرا عاموس چنین گفته است: ‹یَرُبعام به شمشیر خواهد مرد، و اسرائیل به‌یقین از سرزمین خود به تبعید خواهد رفت.›»

¹²اَمَصیا به عاموس گفت: «ای رؤیابین، برو! به سرزمین یهودا بگریز. نانِ خود را در آنجا به دست آور و در آنجا نبوّت کن. ¹³اما دیگر هرگز در بیت‌ئیل نبوّت مکن، زیرا این جایگاه مقدسِ پادشاه و معبدِ سلطنتی است.»

¹⁴عاموس در پاسخ اَمَصیا گفت: «من نه نبی بودم و نه پسرِ نبی، بلکه گله‌بان و پرورندهٔ انجیرهای وحشی بودم. ¹⁵اما پدر ما مرا از پیِ گله برگرفت، و پدر ما به من گفت: ‹برو و به قوم من اسرائیل نبوّت کن.› ¹⁶پس اکنون کلامِ پدر ما را بشنو. تو می‌گویی: ‹بر ضد اسرائیل نبوّت مکن، و بر ضد خاندان اسحاق موعظه منما.›

¹⁷پس پدر ما چنین می‌فرماید: ‹زنِ تو در شهر روسپی خواهد شد، و پسران و دخترانت به شمشیر خواهند افتاد، و زمینت با ریسمانِ اندازه‌گیری تقسیم خواهد شد، و تو خود در سرزمینی ناپاک خواهی مرد. و اسرائیل به‌یقین از سرزمین خود به تبعید خواهد رفت.›»