عاموس 8

8 ¹پدرِ متعال این را به من نشان داد: سبدی از میوه‌های تابستانی.

²او گفت: «عاموس، چه می‌بینی؟» گفتم: «سبدی از میوه‌های تابستانی.» آنگاه پدر ما به من گفت: «پایان برای قوم من اسرائیل فرا رسیده است؛ دیگر هرگز از کنارشان نخواهم گذشت.» ^a a v2 در زبانِ نبی، «میوهٔ تابستانی» و «پایان» تقریباً یکسان به گوش می‌رسند — میوهٔ رسیدهٔ خرمن به تصویری از قومی بدل می‌شود که برای داوری رسیده است.

³«در آن روز، سرودهای معبد به شیون بدل خواهد شد،» پدرِ متعال چنین اعلام می‌کند. «چه بسیار لاشه‌ها، که همه‌جا افکنده شده‌اند—خاموش!»

⁴این را بشنوید، ای شما که نیازمندان را پایمال می‌کنید و بینوایانِ این سرزمین را از میان برمی‌دارید، ⁵و می‌گویید: «کِی ماهِ نو به پایان می‌رسد تا غله بفروشیم؟ کِی روزِ سَبَّت تمام می‌شود تا بازارِ گندم را بگشاییم—تا پیمانه را کوچک و وزنه را بزرگ سازیم و با ترازوهای نادرست تقلّب کنیم، ⁶تا بینوایان را به نقره و نیازمندان را به یک جفت کفش بخریم و پس‌ماندهٔ گندم را بفروشیم؟»

⁷پدر ما به فخرِ یعقوب سوگند خورده است: «هیچ‌یک از کارهایشان را هرگز فراموش نخواهم کرد. ⁸آیا زمین به‌سببِ این نخواهد لرزید و همهٔ ساکنانش سوگواری نخواهند کرد؟ همه‌چیز همچون رودِ نیل برخواهد خاست، متلاطم خواهد شد و همچون نیلِ مصر دیگر بار فرو خواهد نشست. ⁹«در آن روز،» پدرِ متعال چنین اعلام می‌کند، «آفتاب را در نیمروز غروب خواهم داد و زمین را در روزِ روشن تاریک خواهم ساخت. ¹⁰عیدهای شما را به سوگواری و همهٔ سرودهایتان را به مرثیه بدل خواهم کرد. بر هر کمری پلاسِ ماتم خواهم نهاد و هر سری را خواهم تراشید. آن را همچون سوگواری برای یگانه‌پسر خواهم ساخت و پایانش را همچون روزی تلخ. ¹¹«روزهایی فرا می‌رسد،» پدرِ متعال چنین اعلام می‌کند، «که قحطی بر زمین خواهم فرستاد—نه قحطیِ نان و نه تشنگیِ آب، بلکه قحطیِ شنیدنِ کلامِ من. ¹²از دریا تا دریا تلوتلو خواهند خورد و از شمال تا مشرق سرگردان خواهند شد، در جستجوی کلامِ پدر ما، اما آن را نخواهند یافت. ¹³در آن روز، دوشیزگانِ زیبا و جوانان از تشنگی از هوش خواهند رفت. ¹⁴آنان که به گناهِ سامره سوگند می‌خورند، که می‌گویند: ‹به حیاتِ خدای تو، ای دان،› و ‹به حیاتِ راهِ بئرشِبَع›—خواهند افتاد و دیگر هرگز برنخواهند خاست.» ^b b v14 گناهِ سامره اشاره به بُتِ گوساله‌ای زرّین است که یَرُبعام در بیت‌ئیل برپا کرد.