Watu-watu kang Urip, Umat Pilihan
Para pracaya katimbalan dadi watu urip kang dibangun dadi padaleman ngubengi watu kang dibuwang déning para tukang — dadi imam-imam, umat kagungané Rama kita, kang biyèn dudu umat. Banjur pitutur kang abot kanggo wong-wong kang ngumbara: uripa becik nganti pitenah ora ana gunané, padha ngèstokna, lan tahana kasangsaran kang ora adil kaya kang wis ditindakaké Kristus.
2 1Mulane padha buwangen sakehing piala, sakehing apus-apus, lamis, drengki lan sakehing pitenah. 2Kaya bayi kang lagi bae lair, padha ngangsa-angsaa marang banyu susu kang murni saka ing pangandika, supaya kowe padha saya gedhe tumuju marang karahayon, 3awit kowe wis padha ngrasakake yen Gusti iku becik. a a v3 Petrus mundhut tembunge masmur “rasakna lan deleng-en yen Gusti iku becik” banjur ditrapake marang Gusti Yesus — Panjenengane kang wis ditekani lan tinemu becik dening para kang maca. 4Sajrone kowe padha sowan marang Panjenengane, watu kang urip, kang ditampik dening manungsa, nanging pinilih sarta aji ana ing ngarsane Rama kita. 5Kowe uga padha diedegake, kaya watu-watu kang urip, dadi padaleman kasukman lan kaimaman kang suci, kang nyaosake kurban-kurban kasukman kang ditampa dening Rama kita lantaran Gusti Yesus Kristus.
6Kitab Suci ngandika: “Lah, Aku masang ing Sion watu pojok kang pinilih tur aji; sapa kang pracaya marang Panjenengane ora bakal kawirangan.”
7Dadi kaurmatan iki kanggo kowe kang padha pracaya. Nanging tumrap kang ora pracaya, watu kang ditampik dening para tukang bangunan wis dadi watu pojok,
8lan dadi watu sandhungan, parang kang njalari padha kesandhung. Anggone padha kesandhung iku amarga ora mbangun-turut marang pangandika — pancen mangkono iku kang wis katemtokake tumrap wong-wong mau.
9Nanging kowe iku umat pilihan, kaimaman karajan, bangsa kang suci, umat kagungane Rama kita, supaya kowe padha ngabarake kaluhurane Panjenengane kang wis nimbali kowe saka ing pepeteng menyang ing pepadhange kang ngeram-eramake. 10Maune kowe dudu umat, nanging saiki kowe iku umate Rama kita; maune kowe padha ora kawelasan, nanging saiki wis padha kawelasan. b b v10 Petrus ngrujuk marang kitab Hosea: wong-wong kang maune “dudu umat” saiki diaku dadi kagungane Rama kita piyambak — wong jaba kang digawa mulih lan diparingi welas.
11He para kekasih, aku ngatag marang kowe — para wong manca lan para wong buwangan — supaya padha nyingkiri hawa-nepsuning daging kang nglawan marang nyawamu. 12Padha nindakna urip kang becik ana ing antarane para bangsa, supaya samangsa kowe difitnah kaya wong duraka, wong-wong mau padha bisa weruh panggawemu kang becik, banjur ngluhurake Rama kita ing dina rawuhe nekani kita.
13Padha sumuyuda marang saben panguwasa kamanungsan marga saka Gusti — dadia marang Sang Nata minangka kang pinunjul dhewe, 14utawa marang para gubernur, kang diutus dening Sang Nata kanggo ngukum wong kang gawe piala lan ngalembana wong kang gawe becik. 15Awit mangkene karsane Rama kita: supaya srana nindakake kabecikan, kowe mbungkem calathu kang tanpa kawruh saka wong-wong kang bodho. 16Padha uripa kaya wong mardika — ora migunakake kamardikan kanggo nutupi piala — nanging kaya abdine Rama kita. 17Ngajenana marang saben wong, tresnaa marang sadulur-sadulur tunggal pracaya, ngabektia marang Rama kita, ngurmatana marang Sang Nata.
18He para batur, padha sumuyuda marang bendaramu kanthi pakurmatan kang sampurna — ora mung marang kang becik lan sabar, nanging uga marang kang kereng. 19Awit iku pantes ginunggung, manawa ana wong kang nandhang lara sangsara kang ora samesthine, kanthi tansah eling marang Rama kita. 20Apa pangalembanane manawa kowe nandhang gebugan marga nglakoni piala? Nanging nandhang sangsara marga gawe becik — iki kang pantes ginunggung ana ing ngarsane Rama kita.
21Kowe padha katimbalan marang bab iki, awit Sang Kristus uga wis nandhang sangsara kanggo kowe, sarta ninggal tuladha supaya kowe padha ngetut-buri tindake Panjenengane. 22“Panjenengane ora nglampahi dosa, sarta ing lesane ora tinemu apus-apus.” 23Nalika Panjenengane dipoyoki, Panjenengane ora males; nalika nandhang sangsara, ora ngancam; nanging masrahake sarirane marang Panjenengane kang ngadili kanthi adil. 24Panjenengane piyambak kang mikul dosa kita ana ing sarirane, ana ing kayu salib, supaya kita padha mati tumrap dosa lan urip tumrap kabeneran; marga saka tatu-tatune, kowe wis padha kasarasake. c c v24 “Kayu” iku ateges salib — Petrus ngelingake gegambaran ing Prajanjian Lawas bab nanggung ipat-ipat srana kagantung ing kayu (Pangandharing Toret 21:23). 25Awit maune kowe padha nasar kaya wedhus, nanging saiki wis padha bali marang Sang Pangon lan Kang Rumeksa nyawamu.