اول پطرس 2

2 ¹پس هر کینه و هر فریب و ریاکاری و حسد و هرگونه بدگویی را از خود دور کنید. ²همچون نوزادان، مشتاق شیر خالص کلام باشید تا با آن به سوی نجات رشد کنید، ³اکنون که چشیده‌اید که خداوند نیکوست. ^a a v3 پطرس واژه‌های مزمور، «بچشید و ببینید که خداوند نیکوست»، را برمی‌گیرد و آن‌ها را بر عیسی به کار می‌بندد ــ همان کسی که خوانندگان نزد او آمده و او را نیکو یافته‌اند. ⁴چون نزد او می‌آیید، آن سنگ زنده که از سوی مردمان رد شد، اما برگزیده و گران‌بها نزد پدر ماست. ⁵شما نیز همچون سنگ‌های زنده بنا می‌شوید تا خانه‌ای روحانی و کهانتی مقدّس باشید و قربانی‌های روحانی را که پدر ما از راه عیسی مسیح می‌پذیرد، تقدیم کنید.

⁶کتاب‌مقدّس می‌گوید: «بنگرید، من در صَهیون سنگی زاویه، برگزیده و گران‌بها می‌نهم؛ و هر که به او ایمان آوَرَد، هرگز سرافکنده نخواهد شد.»

⁷پس این حرمت از آنِ شما ایمان‌داران است. اما برای آنان که ایمان نمی‌آورند، همان سنگی که معماران رد کردند، سنگ زاویه شده است،

⁸و سنگی که سبب لغزش می‌شود و صخره‌ای که ایشان را می‌لغزاند. آنان می‌لغزند، زیرا از کلام نافرمانی می‌کنند ــ و برای همین نیز مقرّر شده بودند.

⁹اما شما قومی برگزیده‌اید، کهانتی سلطنتی، امّتی مقدّس و قومی که از آنِ پدر ماست، تا فضایل او را که شما را از تاریکی به نور شگفت‌انگیز خود فراخوانده است، اعلام کنید. ¹⁰زمانی قوم نبودید، اما اکنون قوم پدر ما هستید؛ زمانی رحمت نیافته بودید، اما اکنون رحمت یافته‌اید. ^b b v10 پطرس از هوشع بهره می‌گیرد: آنان که زمانی «قوم نبودند»، اکنون از آنِ پدر ما شمرده می‌شوند ــ بیگانه‌ای که به خانه آورده شده و بر او رحمت شده است.

¹¹ای عزیزان، از شما که غریب و در تبعیدید، اصرار می‌کنم که از امیال جسمانی که با جان شما در جنگ‌اند، بپرهیزید. ¹²در میان قوم‌ها نیکو زندگی کنید، تا هرگاه شما را چون بدکاران بدنام کنند، با دیدن کارهای نیک شما، پدر ما را در روزی که ما را دیدار می‌کند، جلال دهند.

¹³به‌خاطر خداوند، تسلیم هر مرجع بشری باشید ــ چه امپراتور که برترین است، ¹⁴و چه والیان که از سوی امپراتور فرستاده می‌شوند تا بدکاران را مجازات کنند و نیکوکاران را بستایند. ¹⁵زیرا خواست پدر ما این است که با نیکوکاری، دهانِ گفتار نادانانه‌ی مردمانِ بی‌خرد را ببندید. ¹⁶همچون آزادگان زندگی کنید ــ نه چنان که آزادی را پوششی برای شرارت سازید ــ بلکه همچون بندگان پدر ما. ¹⁷همه را حرمت نهید، خانواده‌ی ایمان‌داران را محبت کنید، از پدر ما بترسید، و امپراتور را گرامی بدارید.

¹⁸ای خادمان، با کمال احترام تسلیم اربابان خود باشید ــ نه تنها آنان که نیک و ملایم‌اند، بلکه آنان که تندخو نیز هستند. ¹⁹زیرا اگر کسی با یاد پدر ما، درد رنجِ ناروا را تحمّل کند، این پسندیده است. ²⁰چه افتخاری است اگر برای خطاکاری، کتک بخورید و آن را تحمّل کنید؟ اما اگر برای نیکوکاری رنج بکشید و آن را تحمّل کنید، این نزد پدر ما پسندیده است.

²¹شما به همین فراخوانده شده‌اید، زیرا مسیح نیز برای شما رنج کشید و سرمشقی برای شما بر جای گذاشت تا در گام‌های او قدم بردارید. ²²«او هیچ گناهی نکرد، و در دهانش هیچ فریبی یافت نشد.» ²³چون بر او دشنام می‌ریختند، تلافی نمی‌کرد؛ چون رنج می‌کشید، تهدید نمی‌کرد، بلکه خود را به آن که به عدالت داوری می‌کند، سپرد. ²⁴او خودْ گناهان ما را در بدن خویش بر آن چوب حمل کرد، تا ما نسبت به گناه بمیریم و برای عدالت زندگی کنیم؛ به‌واسطه‌ی زخم‌های او شما شفا یافته‌اید. ^c c v24 «چوب» به‌معنای صلیب است ــ پطرس تصویر عهد عتیق را بازمی‌تاباند که آویخته‌شدن بر چوب، حمل لعنت بود (تثنیه ۲۱:۲۳). ²⁵زیرا همچون گوسفندان گمراه شده بودید، اما اکنون به سوی شبان و نگاهبانِ جان‌های خود بازگشته‌اید.