1 List Piotra 2

2 ¹Odrzućcie więc wszelką złość i wszelki podstęp, i obłudę, i zazdrość, i wszelkie oszczerstwo. ²Jak nowo narodzone niemowlęta pragnijcie czystego mleka słowa, abyście dzięki niemu wzrastali ku zbawieniu, ³skoro już zakosztowaliście, że dobry jest Pan. ^a a v3 Piotr bierze słowa psalmu „skosztujcie i zobaczcie, że dobry jest Pan” i odnosi je do Jezusa — Tego, do którego czytelnicy przyszli i którego uznali za dobrego. ⁴Przychodząc do niego, kamienia żywego, odrzuconego wprawdzie przez ludzi, lecz wybranego i drogocennego u naszego Ojca, ⁵i wy sami jako żywe kamienie jesteście budowani w dom duchowy i święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, które nasz Ojciec przyjmuje przez Jezusa Chrystusa.

⁶Pismo mówi: „Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany, drogocenny, a kto w niego wierzy, nigdy nie będzie zawstydzony”.

⁷Dla was więc, którzy wierzycie, jest ten zaszczyt. Dla tych zaś, którzy nie wierzą, kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym

⁸oraz kamieniem potknięcia i skałą, która powala. Potykają się, ponieważ są nieposłuszni słowu — i do tego też zostali przeznaczeni.

⁹Ale wy jesteście ludem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem należącym do naszego Ojca, abyście głosili chwałę tego, który was powołał z ciemności do swojego cudownego światła. ¹⁰Niegdyś nie byliście ludem, teraz zaś jesteście ludem naszego Ojca; niegdyś nie dostąpiliście miłosierdzia, teraz zaś dostąpiliście miłosierdzia. ^b b v10 Piotr nawiązuje do Ozeasza: ci, którzy niegdyś byli „nie ludem”, teraz zostali uznani za własność naszego Ojca — obcy, który został przyprowadzony do domu i doznał miłosierdzia.

¹¹Umiłowani, zachęcam was jako przybyszów i wygnańców, abyście wystrzegali się cielesnych pożądliwości, które walczą przeciwko duszy. ¹²Prowadźcie wśród narodów dobre życie, aby wtedy, gdy oczerniają was jako złoczyńców, widząc wasze dobre uczynki, oddali chwałę naszemu Ojcu w dniu, w którym nas nawiedzi.

¹³Bądźcie poddani wszelkiej ludzkiej władzy ze względu na Pana — czy to cesarzowi jako najwyższemu, ¹⁴czy to namiestnikom, posłanym przez niego, aby karali złoczyńców, a chwalili tych, którzy czynią dobrze. ¹⁵Taka bowiem jest wola naszego Ojca, abyście dobrze czyniąc, uciszali niewiedzę nierozumnych ludzi. ¹⁶Żyjcie jak ludzie wolni, lecz nie posługujcie się wolnością jako zasłoną dla zła, ale jako słudzy naszego Ojca. ¹⁷Wszystkich szanujcie, wspólnotę wierzących miłujcie, naszego Ojca się bójcie, cesarza czcijcie.

¹⁸Słudzy, bądźcie poddani swoim panom z całym szacunkiem, nie tylko dobrym i łagodnym, lecz także surowym. ¹⁹To bowiem godne pochwały, gdy ktoś, pomny na naszego Ojca, znosi ból, cierpiąc niesprawiedliwie. ²⁰Bo jaka to chwała, jeśli znosicie chłostę za przewinienia? Lecz jeśli znosicie cierpienie za dobre czyny, to jest godne pochwały przed naszym Ojcem.

²¹Do tego bowiem zostaliście powołani, gdyż i Chrystus cierpiał za was, zostawiając wam przykład, abyście wstępowali w jego ślady. ²²„On grzechu nie popełnił ani w jego ustach nie znaleziono podstępu”. ²³Gdy go znieważano, nie odpłacał tym samym; gdy cierpiał, nie groził, lecz powierzał się temu, który sądzi sprawiedliwie. ²⁴On sam poniósł nasze grzechy w swoim ciele na drzewie, abyśmy umarli dla grzechu, a żyli dla sprawiedliwości; jego ranami zostaliście uzdrowieni. ^c c v24 „Drzewo” oznacza krzyż — Piotr nawiązuje do starotestamentowego obrazu noszenia przekleństwa przez zawiśnięcie na drzewie (Księga Powtórzonego Prawa 21,23). ²⁵Byliście bowiem jak błądzące owce, lecz teraz nawróciliście się do Pasterza i Stróża waszych dusz.