لاویان 23

23 ¹پدر ما به موسی سخن گفت و فرمود:

²«با بنی‌اسرائیل سخن بگو و به ایشان بگو: عیدهای معیّن من، که باید آنها را همچون گردهم‌آیی‌های مقدّس اعلام کنید—اینها عیدهای معیّن من‌اند.

³«شش روز کار می‌توان کرد؛ امّا روز هفتم سَبَّتِ آرامشِ کامل است، گردهم‌آیی مقدّس—هیچ کاری مکنید. این سَبَّت من است، در هر جا که ساکن باشید.

پِسَح و نان فطیر

⁴«اینها عیدهای معیّن من‌اند، گردهم‌آیی‌های مقدّسی که باید در زمان‌های مقرّرشان اعلام کنید. ⁵در ماه اوّل، در روز چهاردهم آن ماه، به هنگام غروب، پِسَحِ من است. ⁶و در روز پانزدهم آن ماه، عید نان فطیرِ من است؛ هفت روز نان فطیر بخورید. ⁷در روز نخست، گردهم‌آیی مقدّس برپا دارید؛ هیچ کارِ معمول مکنید. ⁸هفت روز هدیه‌ای خوراکی به من تقدیم کنید. روز هفتم گردهم‌آیی مقدّس است—هیچ کارِ معمول مکنید.»

عید نوبَرها

⁹پدر ما به موسی سخن گفت و فرمود:

¹⁰«با بنی‌اسرائیل سخن بگو و به ایشان بگو: چون به سرزمینی که به شما می‌بخشم درآیید و محصول آن را درو کنید، بافه‌ای از نخستین محصول خود را نزد کاهن بیاورید. ¹¹او آن بافه را در حضور من خواهد جنبانید تا برای شما مقبول افتد؛ کاهن آن را در فردای سَبَّت خواهد جنبانید. ^a a v11 نخستین بافهٔ محصول که در فردای سَبَّت جنبانیده می‌شد، به عیسی اشاره دارد—که در نخستین روزِ هفته برخیزانیده شد، همچون نوبَرِ همهٔ آنان که به حیاتِ تازه برخواهند خاست. ¹²در روزی که بافه را می‌جنبانید، برّه‌ای نرِ یک‌ساله و بی‌عیب همچون قربانی سوختنی به من تقدیم کنید، ¹³به همراه هدیهٔ آردی آن—حدود چهار کیل آرد نرم آمیخته با روغن، هدیه‌ای خوراکی به من، عطری خوشایند—و هدیهٔ ریختنی آن، حدود یک کیل شراب. ¹⁴تا آن روز، تا زمانی که هدیهٔ پدر خود را نیاورده‌اید، نه نان بخورید، نه غلّهٔ بریان، و نه غلّهٔ تازه. این فریضه‌ای است جاودانی برای همهٔ نسل‌های شما، در هر جا که ساکن باشید.

عید هفته‌ها

¹⁵«از فردای سَبَّت، از روزی که بافهٔ هدیهٔ جنباندنی را آوردید، هفت هفتهٔ تمام بشمارید. ¹⁶پنجاه روز بشمارید، تا فردای هفتمین سَبَّت، آنگاه هدیهٔ آردی تازه‌ای به من بیاورید. ^b b v16 شمردنِ پنجاه روز از عید نوبَرها، عیدی را رقم می‌زند که بعدها پِنطیکاست نامیده شد—روزی که پدر ما روح‌القدس را بر فرزندان گِردآمدهٔ خود فرو ریخت. ¹⁷از خانه‌های خود دو قرص نان از آرد نرم بیاورید، حدود چهار کیل، که با خمیرمایه پخته شده باشد، همچون هدیهٔ جنباندنیِ نوبَرها به من. ¹⁸همراه با این نان، هفت برّهٔ نرِ یک‌ساله و بی‌عیب، یک گوسالهٔ نر، و دو قوچ تقدیم کنید. اینها قربانی سوختنی به من‌اند، به همراه هدایای آردی و ریختنیِ آنها—هدیه‌ای خوراکی، عطری خوشایند برای من. ¹⁹یک بز نر همچون قربانی گناه، و دو برّهٔ نرِ یک‌ساله همچون قربانیِ هدایای سلامتی تقدیم کنید. ²⁰کاهن آنها را با نان نوبَرها و آن دو برّه، همچون هدیهٔ جنباندنی در حضور من خواهد جنبانید. اینها برای من مقدّس‌اند و از آنِ کاهن خواهند بود. ²¹در همان روز اعلام کنید، گردهم‌آیی مقدّس برپا دارید، و هیچ کارِ معمول مکنید. این فریضه‌ای است جاودانی در هر جا که ساکن باشید، نسل اندر نسل.

²²«چون محصول سرزمین خود را درو می‌کنید، گوشه‌های کشتزار خود را تماماً درو مکنید و خوشه‌های افتاده را جمع مکنید. آنها را برای فقیر و غریب واگذارید. من پدر شما هستم.»

عید کَرِناها

²³پدر ما به موسی سخن گفت و فرمود:

²⁴«به بنی‌اسرائیل بگو: در روز نخستِ ماه هفتم، روزِ آرامشِ کامل نگاه دارید، یادبودی با نواختنِ کَرِناها، گردهم‌آیی مقدّس. ²⁵هیچ کارِ معمول مکنید؛ هدیه‌ای خوراکی به من تقدیم کنید.»

روز کفّاره

²⁶پدر ما به موسی سخن گفت و فرمود:

²⁷«روز دهمِ این ماه هفتم، روز کفّاره است—گردهم‌آیی مقدّس برپا دارید، خویشتن را خوار سازید، و هدیه‌ای خوراکی به من بیاورید. ^c c v27 خویشتن را خوار سازید: در روز کفّاره، این به معنای روزه گرفتن و پرهیز از هر کار یا لذّتِ معمول بود. ²⁸در آن روز هیچ کاری مکنید—زیرا روز کفّاره است، تا در حضور من، پدرِ شما، برای شما کفّاره کند. ²⁹هر که در آن روز خویشتن را خوار نسازد، باید از قوم خود منقطع گردد. ³⁰و هر که در آن روز هیچ کاری کند، آن کس را از میان قومش نابود خواهم کرد. ³¹هیچ کاری مکنید—این فریضه‌ای است جاودانی، نسل اندر نسل، در هر جا که ساکن باشید. ³²این برای شما سَبَّتِ آرامشِ کامل است؛ خویشتن را خوار سازید. از غروبِ روز نهمِ ماه تا غروبِ روز بعد، سَبَّتِ خود را نگاه دارید.»

عید خیمه‌ها

³³پدر ما به موسی سخن گفت و فرمود:

³⁴«به بنی‌اسرائیل بگو: در روز پانزدهمِ این ماه هفتم، عید خیمه‌های من آغاز می‌شود و هفت روز به طول می‌انجامد. ³⁵روز نخست: گردهم‌آیی مقدّس. هیچ کارِ معمول مکنید. ³⁶هفت روز، هدایای خوراکی به من تقدیم کنید. در روز هشتم گردهم‌آیی مقدّس برپا دارید و هدیه‌ای خوراکی به من تقدیم کنید—مجلسی باشکوه است. هیچ کارِ معمول مکنید.

³⁷«اینها زمان‌های معیّن من‌اند، که باید آنها را همچون گردهم‌آیی‌های مقدّس اعلام کنید و هدایای خوراکی به من تقدیم نمایید—قربانی سوختنی و هدیهٔ آردی، قربانی و هدایای ریختنی—هر یک در روز خودش، ³⁸افزون بر سَبَّت‌های من، افزون بر عطایای شما، همهٔ هدایای نذری‌تان، و همهٔ هدایای داوطلبانه‌تان که به من می‌دهید.

³⁹«پس در روز پانزدهمِ ماه هفتم، چون محصول سرزمین را گِرد آوردید، هفت روز عید مرا جشن بگیرید: روز نخست آرامشِ کامل، و روز هشتم آرامشِ کامل. ⁴⁰در روز نخست، میوهٔ درختانِ باشکوه، شاخه‌های نخل، شاخه‌های پُربرگ، و بیدهای کنار جوی را بردارید، و هفت روز در حضور من، پدرِ خود، شادی کنید. ⁴¹هر سال هفت روز آن را همچون عید من جشن بگیرید، فریضه‌ای جاودانی برای نسل‌های شما؛ آن را در ماه هفتم جشن بگیرید. ⁴²هفت روز در سایبان‌ها ساکن شوید؛ هر بومیِ اسرائیلی باید در سایبان‌ها ساکن گردد، ⁴³تا نسل‌های شما بدانند که چون بنی‌اسرائیل را از مصر بیرون آوردم، ایشان را در سایبان‌ها ساکن ساختم. من پدر شما هستم.»

⁴⁴پس موسی عیدهای معیّنِ پدر ما را به بنی‌اسرائیل اعلام کرد.