لاویان 22

22 ¹آنگاه پدر ما به موسی گفت:

²«به هارون و پسرانش بگو که در خصوص هدایای مقدّسی که قوم اسرائیل به من وقف می‌کنند محتاط باشند، تا نام مقدّس مرا بی‌حرمت نسازند. من پدر شما هستم.

³«به ایشان بگو: در نسل‌های شما، هر یک از فرزندانتان که نجس باشد و به هدایای مقدّسی که قوم اسرائیل به من وقف می‌کنند نزدیک شود، از حضور من منقطع خواهد شد. من پدر شما هستم.

⁴«هیچ‌یک از فرزندان هارون که به بیماری پوستی یا جریانی مبتلا باشد، تا پاک نشود از هدایای مقدّس نخورد. و هر که چیزی نجس‌شده از جسدِ مرده را لمس کند، یا مردی که از او منی خارج شده باشد، ⁵یا هر خزنده‌ای را که او را نجس می‌سازد لمس کند، یا شخصی را که او را نجس می‌سازد، هر نوع نجاستی که داشته باشد؛ ⁶هر که چنین چیزی را لمس کند تا شب نجس خواهد بود و نباید از هدایای مقدّس بخورد، مگر اینکه بدن خود را با آب شسته باشد. ⁷هنگام غروب آفتاب پاک می‌شود؛ آنگاه می‌تواند از هدایای مقدّس بخورد، زیرا که خوراک اوست. ⁸او نباید چیزی مرده یا دریده‌شده به دست حیوانات وحشی را بخورد، زیرا او را نجس می‌سازد. من پدر شما هستم. ⁹کاهنان باید دستورهای مرا نگاه دارند، وگرنه گناه را بر خود حمل کرده، به سبب بی‌حرمتی به آنها خواهند مرد. من پدر شما هستم، که ایشان را مقدّس می‌سازم.

¹⁰«هیچ بیگانه‌ای نباید از هدیهٔ مقدّس بخورد؛ نه مهمانِ کاهن و نه مزدور او از آن بخورند. ¹¹اما اگر کاهنی برده‌ای را با پول خود بخرد، آن برده می‌تواند از آن بخورد؛ و آنان که در خانهٔ کاهن زاده شده‌اند نیز می‌توانند از خوراک او بخورند. ¹²اگر دختر کاهن با مردی غیرکاهن ازدواج کند، دیگر نمی‌تواند از هدایای مقدّس بخورد. ¹³اما اگر دختر کاهن بیوه یا مطلّقه شود و فرزندی نداشته باشد و همچون دوران جوانی‌اش به خانهٔ پدرش بازگردد، می‌تواند از خوراک پدرش بخورد. ولی هیچ بیگانه‌ای نباید از آن بخورد.

¹⁴«هر که به اشتباه از هدیهٔ مقدّس بخورد، باید یک‌پنجم بر ارزش آن بیفزاید و آن را به کاهن بدهد. ¹⁵کاهنان نباید هدایای مقدّسی را که قوم اسرائیل به من تقدیم می‌کنند بی‌حرمت سازند، ¹⁶و با خوردن هدایای مقدّسِ آنان، تقصیری را که مستلزم پرداخت است بر ایشان بار کنند. زیرا من پدر شما هستم، که ایشان را مقدّس می‌سازم.»

هدایای شایستهٔ پدر

¹⁷آنگاه پدر ما به موسی گفت:

¹⁸«به هارون، پسرانش و همهٔ اسرائیلیان بگو: هرگاه یکی از شما—چه بومی و چه غریبه‌ای که در اسرائیل ساکن است—هدیهٔ سوختنی‌ای برای من بیاورد، خواه برای ادای نذری و خواه به عنوان هدیه‌ای داوطلبانه، ¹⁹نری بی‌عیب از گاو، گوسفند یا بز تقدیم کند، تا برای شما مقبول افتد. ²⁰چیزی را که عیبی داشته باشد تقدیم نکنید، زیرا از جانب شما پذیرفته نخواهد شد. ²¹هرگاه کسی هدیهٔ سلامتی‌ای از رمه یا گله برای من بیاورد، خواه برای ادای نذری خاص و خواه به عنوان هدیه‌ای داوطلبانه، باید بی‌عیب باشد تا مقبول افتد—هیچ عیبی در آن نباشد. ²²چیزی کور، شکسته، ناقص، زگیل‌دار، گر یا چرکین را برای من تقدیم نکنید. و هیچ‌یک از اینها را به عنوان هدیهٔ خوراکی برای من بر مذبح مگذارید. ²³می‌توانید گاو یا گوسفندی را که ناقص‌الخلقه یا رشدنیافته باشد به عنوان هدیه‌ای داوطلبانه تقدیم کنید، اما برای ادای نذر پذیرفته نخواهد شد. ²⁴حیوانی را که بیضه‌هایش کوفته، له‌شده، دریده یا بریده شده باشد برای من تقدیم نکنید. در سرزمین خود چنین مکنید. ²⁵نباید چنین حیواناتی را از دست غریبه بپذیرید تا به عنوان خوراک پدرتان تقدیم کنید، زیرا ناقص‌الخلقه و معیوبند—از جانب شما پذیرفته نخواهند شد.» ^a a v25 این هدایا به‌عنوان یک تعبیر مجازی، «خوراک» خدا خوانده می‌شوند—پدر ما به هیچ چیز نیازمند نیست، اما پرستشی را که این هدیه بیانگر آن است می‌پذیرد.

²⁶آنگاه پدر ما به موسی گفت:

²⁷«چون گوساله، بره یا بزغاله‌ای زاده شود، هفت روز نزد مادرش می‌ماند؛ از روز هشتم به بعد به عنوان هدیهٔ خوراکی برای من مقبول است. ²⁸گاو یا گوسفند را با بچه‌اش در یک روز ذبح نکنید.

²⁹«هرگاه هدیهٔ شکرگزاری‌ای برای من قربانی کنید، آن را چنان قربانی کنید که مقبول افتید. ³⁰باید در همان روز خورده شود؛ چیزی از آن را تا صبح باقی نگذارید. من پدر شما هستم.

³¹«احکام مرا نگاه دارید و آنها را به جای آورید. من پدر شما هستم. ³²نام مقدّس مرا بی‌حرمت نسازید؛ من باید در میان اسرائیلیان به عنوان قدّوس محترم شمرده شوم. من پدر شما هستم، که شما را مقدّس می‌سازم، ³³و شما را از مصر بیرون آوردم تا پدر شما باشم. من پدر شما هستم.»