Zefanias 2

2 ¹Pagtigom, pagtapok kamo, nasod nga walay ulaw, ²sa dili pa manganak ang sugo—molabay ang adlaw sama sa tahop—sa dili pa moabot diha kaninyo ang nagdilaab nga kasuko sa atong Amahan, sa dili pa moabot kaninyo ang adlaw sa kasuko sa atong Amahan. ³Pangitaa ninyo ang atong Amahan, kamong tanan nga mapainubsanon sa yuta, nga nagatuman sa iyang hustisya; pangitaa ang pagkamatarong, pangitaa ang pagpaubos. Tingali matago kamo sa adlaw sa kasuko sa atong Amahan. ⁴Kay ang Gaza pagabiyaan, ug ang Askelon mahimong biniyaan; ang Asdod abogon sa udto, ug ang Ekron ibton. ⁵Alaot kamo nga nagpuyo daplin sa dagat, nasod sa mga Keretnon! Ang pulong sa atong Amahan batok kaninyo, Canaan, yuta sa mga Filisteo: “Laglagon ko kamo hangtod nga walay mahibilin nga molupyo.” ⁶Ug ang baybayon mahimong sibsibanan, uban sa mga sabsabanan alang sa mga magbalantay ug mga toril alang sa mga panon. ⁷Ang baybayon mapanag-iya sa mga nahibilin sa panimalay ni Juda; didto sila manibsib, ug sa mga balay sa Askelon manghigda sila sa pagkagabii. Kay ang atong Amahan magbantay kanila ug mopasig-uli sa ilang kahimtang. ⁸Nadungog ko ang mga pagbiaybiay sa Moab ug ang mga pagtamay sa mga Ammonhon, nga pinaagi niini gibiaybiay nila ang akong katawhan ug nanghambog sila batok sa ilang yuta.

⁹Busa, ingon nga ako buhi, nag-ingon ang Amahan sa kasundalohan sa langit, ang atong Amahan sa Israel, ang Moab mahisama sa Sodoma, ug ang mga Ammonhon sama sa Gomora—usa ka yuta sa mga sampinit ug mga gahong sa asin, usa ka biniyaan hangtod sa kahangtoran. Ang mga nahibilin sa akong katawhan mangilog kanila, ug ang mga nakalas sa akong nasod manag-iya kanila. ¹⁰“Mao kini ang ilang madawat tungod sa ilang garbo, kay gibiaybiay ug gihambogan nila ang katawhan sa Amahan sa kasundalohan sa langit. ¹¹Ang atong Amahan mahadlokan nila, kay pagagutmon niya ang tanang dios sa yuta; ug ang tanang baybayon sa kanasoran moyukbo kaniya, ang matag usa gikan sa kaugalingong dapit niini.”

¹²Kamong mga taga-Cush pagapatyon usab pinaagi sa akong espada.

¹³Ug iyang ituy-od ang iyang kamot batok sa amihanan ug laglagon ang Asiria, ug himoon niyang biniyaan ang Nineve, uga sama sa disyerto. ¹⁴Manghigda ang mga panon sa iyang taliwala, ang tanang matang sa ihalas nga mga mananap; ang ngiwngiw ug ang porkupino mopuyo sa ibabaw sa iyang mga haligi. Adunay tingog nga moawit sa mga bintana, nagkatag nga mga guba sa pultahan, kay ang hinimo nga sedro nahuboan na. ¹⁵Mao kini ang siyudad nga walay kabalaka nga nagpuyo nga luwas, nga miingon sa iyang kasingkasing, “Ako mao, ug wala nay lain gawas kanako.” Pagkangil-ad sa pagkaguba nga iyang naabot, usa ka lungib sa ihalas nga mga mananap! Ang matag usa nga molabay kaniya mositsit ug mowarawara sa iyang kumo.