Ngariung Saméméh Prahara

Panggeroan teh sina ngumpul saencan bebendu Rama urang jeung putusan-Na tumiba, sarta hiji-hijina harepan nu ditawarkeun nya eta ‘sugan’ — teangan sipat handap asor, sugan maneh bakal disumputkeun. Tuluy bangsa-bangsa di sabudeureun disebut hiji-hiji, nepi ka pamungkasna Ninewe nu sombong, nu yakin kana dirina sorangan, ditinggalkeun jadi ruruntuhan.

Pasal 2.

Ngariung, kumpulkeun diri, hé bangsa nu teu boga kaera, saméméh putusan éta ngajadi—poé éta ngaliwat lir huut—saméméh bebendu Rama urang nu hurung murub turun ka maraneh, saméméh poé bebendu Rama urang datang ka maraneh. Sing nareangan Rama urang, hé sakabéh jalma handap asor di nagri ieu, anu ngalaksanakeun kaadilana-Na; sing nareangan kabeneran, sing nareangan handap asor. Bisa jadi maraneh bakal disumputkeun dina poé bebendu Rama urang. Sabab Gaza bakal ditinggalkeun, jeung Askelon bakal jadi suwung; Asdod bakal diusir dina tengah poé, jeung Ékron dirabut tina akarna. Cilaka maraneh nu maratuh di sisi laut, hé bangsa urang Kéret! Pangandika Rama urang ngalawan ka maraneh, hé Kanaan, tanah urang Pelisti: “Kami rék numpes maraneh nepi ka taya saurang ogé nu nyésa nyicingan.” Sarta sisi laut bakal jadi pangangonan, jadi tegal keur para pangangon jeung kandang keur ingon-ingon. Sisi laut éta bakal jadi milik turunan urang Yuda nu nyésa; di dinya maranéhna bakal ngangon, jeung di imah-imah Askelon maranéhna bakal ngagolér waktu soré. Sabab Rama urang bakal ngaraksa maranéhna sarta mulangkeun deui kamakmuranana. Kami geus ngadéngé pangécé Moab jeung panghina urang Amon, anu ku maranéhna dipaké ngécé umat Kami sarta agul-agulan ngeunaan tanahna.

Ku sabab éta, demi Kami anu jumeneng, kitu dawuhan Rama, Panglima balad sawarga, Rama urang Israil, Moab bakal jadi cara Sodom, jeung urang Amon cara Gomora—jadi tanah pinuh ku tangkal cucuk jeung liang uyah, suwung salalanggengna. Umat Kami nu nyésa bakal ngarampas maranéhna, jeung bangsa Kami nu salamet bakal ngawasa tanahna. “Ieu anu bakal katarima ku maranéhna lantaran kaangkuhanana, lantaran maranéhna ngécé jeung agul-agulan ngalawan umat Rama, Panglima balad sawarga. Rama urang bakal matak pikagimireun pikeun maranéhna, sabab Mantenna bakal ngalaparkeun sakabéh déwa di bumi; sarta sakabéh basisir ti sagala bangsa bakal sarujud ka Mantenna, masing-masing ti tempatna séwang-séwangan.”

Maraneh ogé, hé urang Kus, bakal tiwas ku pedang Kami.

Sarta Mantenna bakal ngulurkeun panangan-Na ngalawan tanah kalér sarta numpes Asur, sarta Mantenna bakal nyieun Ninewe jadi suwung, garing cara gurun keusik. Ingon-ingon bakal ngagolér di tengah-tengahna, rupa-rupa sato leuweung; boh bueuk boh landak bakal nyarayang dina luhureun tihang-tihangna. Sora bakal ngahariring dina jandéla-jandéla, ruruntuhan dina lawang panto, sabab papaés tina kai aras geus kasingkab. Ieu kota nu tadina suka bungah teu boga kahariwang, nu hirupna aman tengtrem, nu ngomong jero haténa, “Ngan kuring, euweuh deui saurang ogé salian ti kuring.” Kacida ancurna manéhna ayeuna, jadi sayang sato leuweung! Unggal jalma nu ngaliwat ngaheroan jeung ngeupelkeun peureupna.