د طوفان نه مخکښې راغونډ شئ

بلنه دا ده چې مخکې له دې چې زموږ د پلار قهر او حکم راپرېوځي، راټول شئ، او يوازينی اميد چې وړاندې کېږي يو 'شايد' دی — عاجزي ولټوئ، ښايي پټ پاتې شئ. بيا شاوخوا قومونه يو په يو نومول کېږي، او په پای کې مغروره نينوا، چې پر ځان ډاډه وه، کنډواله پاتې کېږي.

څپرکی 2.

راغونډ شئ، يو ځائ راغونډ شئ، اے بې‌حيا قومه، د دې نه مخکښې چې حُکم زېږون وکړى. هغه ورځ د بوسو په شان تېريږى. د دې نه مخکښې چې د زمونږ پلار سوزونکے غضب درباندې راشى، د دې نه مخکښې چې د زمونږ پلار د غضب ورځ درباندې راشى. زمونږ پلار ولټوئ، اے د دې مُلک ټولو عاجزانو چې د هغۀ اِنصاف تعميلوئ. صداقت ولټوئ، عاجزى ولټوئ. شايد چې تاسو به د زمونږ پلار د غضب په ورځ پټ شئ. ځکه چې غزه به پرېښودے شى، او اشقلون به وران شى. اشدود به د غرمې په وخت وشړلے شى، او عقرون به له جرړو نه وايستلے شى. افسوس دے پر تاسو چې د سمندر غاړې اوسئ، اے د کريتيانو قومه! د زمونږ پلار کلام ستاسو خلاف دے، اے کنعانه، د فلسطينيانو مُلکه: ”زۀ به تاسو تباه کړم، ترڅو چې هيڅ اوسېدونکے پاتې نۀ شى.“ او د سمندر غاړه به د څرېدو پټى شى، د شپونو دپاره مرغزارونه او د رمو دپاره شپولونه. دا غاړه به د يهوداه د کور د پاتې شويو خلقو شى. هلته به هغوئ څرى، او د اشقلون په کورونو کښې به د ماښام په وخت څملى. ځکه چې زمونږ پلار به د هغوئ خيال ساتى او د هغوئ حالت به بيا جوړ کړى. ما د موآب طعنې او د عمونيانو سپکاوے واورېدو، چې په هغو يې زما قوم ته طعنې ورکړې او د هغوئ په مُلک يې لويى وکړله.

نو، لکه څنګه چې زۀ ژوندے يم، د آسمان د لښکرو پلار فرمائى، د اِسرائيل زمونږ پلار، موآب به د سدوم په شان شى، او عمونيان به د عموره په شان. د ازغو او د مالګې د کُندو مُلک، تل دپاره وران. زما د قوم پاتې شوى خلق به هغوئ لوټ کړى، او زما د قوم بچ شوى به هغوئ په خپل قبضه کښې راولى. ”دا هغه څۀ دى چې د خپل غرور په بدل کښې به ورته ورسيږى، ځکه چې هغوئ د آسمان د لښکرو د پلار په قوم باندې طعنې او لويى وکړله. زمونږ پلار به ورته هيبتناک وى، ځکه چې هغه به د زمکې ټول بتان وږى کړى. او د قومونو ټولې غاړې به هغۀ ته سجده وکړى، هر يو د خپل ځائ نه.“

اے کوشيانو، تاسو به هم زما د تورې نه ووژلے شئ.

او هغه به خپل لاس د شمال په خلاف وغزوى او اسور به تباه کړى، او نينوه به د ويرانې ځائ کړى، د صحرا په شان وچ. د هغې په مينځ کښې به رمې څملى، هر قسم ځنګلى ځناور. د بوم او د زمزنى دواړه به د هغې د ستنو په سرونو باندې ځائ ونيسى. په کړکو کښې به يو آواز سندرې وايى، په دروازه کښې کاڼى خاورې، ځکه چې د صنوبر کار بربنډ کړے شوے دے. دا هغه بې‌فکره ښار دے چې په امن کښې اوسېدو، چې په خپل زړۀ کښې يې وئيل، ”زۀ يم، او زما نه علاوه بل هيڅوک نشته.“ هغه څنګه ويرانه شوه، د ځنګلى ځناورو دپاره ځائ! هر څوک چې د هغې نه تېريږى، شپيلۍ وهى او خپله مُټ ورته ښورول.