ምሳሌ 14

14 ¹ከሴቶች ሁሉ ጥበበኛዋ ቤቷን ትሠራለች፤ ሞኝነት ግን በገዛ እጆቿ የራሷን ያፈርሰዋል። ²በቅንነት የሚመላለስ አባታችንን ይፈራል፤ መንገዱ ጠማማ የሆነ ግን ይንቀዋል። ³የተላላ ሰው አፍ ለገዛ ትዕቢቱ በትር ነው፤ የጥበበኞች ከንፈር ግን ይጠብቃቸዋል። ⁴በሬዎች በሌሉበት ጋጣው ንጹሕ ሆኖ ይኖራል፤ የተትረፈረፈ ምርት ግን በበሬ ኀይል ይገኛል። ⁵ታማኝ ምስክር አይዋሽም፤ ሐሰተኛ ምስክር ግን ውሸትን ይተነፍሳል። ⁶ፌዘኛ ጥበብን ይፈልጋል፤ ነገር ግን አያገኝም፤ ለአስተዋይ ግን ዕውቀት ይቀልለታል። ⁷ከተላላ ሰው ራቅ፤ በከንፈሮቹ ዕውቀትን አታገኝምና። ⁸የልባም ሰው ጥበብ መንገዱን ማስተዋል ነው፤ የተላሎች ሞኝነት ግን ማታለል ነው። ⁹ተላሎች የበደል መሥዋዕትን ይሳለቃሉ፤ በቅኖች መካከል ግን ሞገስ አለ። ¹⁰ልብ የገዛ መረረቱን ያውቃል፤ በደስታውም እንግዳ አይካፈልም። ¹¹የኀጥኣን ቤት ይጠፋል፤ የቅኖች ድንኳን ግን ይለመልማል። ¹²ለሰው ቅን የሚመስል መንገድ አለ፤ ፍጻሜው ግን የሞት መንገድ ነው። ¹³በሳቅ ጊዜ እንኳ ልብ ሊያመው ይችላል፤ የደስታም ፍጻሜ ኀዘን ሊሆን ይችላል። ¹⁴ልቡ ያፈገፈገ ሰው በመንገዱ ፍሬ ይጠግባል፤ ደግ ሰውም በገዛ ሥራው ፍሬ ይጠግባል። ¹⁵አላዋቂ ሁሉን ነገር ያምናል፤ ልባም ግን አካሄዱን ያስተውላል። ¹⁶ጥበበኛ ይፈራል፤ ከክፋትም ይርቃል፤ ተላላ ግን ችኩልና በራሱ የሚተማመን ነው። ¹⁷ፈጥኖ የሚቈጣ ሰው ሞኝነትን ያደርጋል፤ ክፉ ተንኰል የሚያውጠነጥን ሰውም ይጠላል። ¹⁸አላዋቂዎች ሞኝነትን ይወርሳሉ፤ ልባሞች ግን በዕውቀት ዘውድ ይቀዳጃሉ። ¹⁹ክፉዎች በደጋግ ፊት ይሰግዳሉ፤ ኀጥኣንም በጻድቃን ደጅ ይሰግዳሉ። ²⁰ድሆች በባልንጀሮቻቸው እንኳ ይጠላሉ፤ ባለጠጎች ግን ብዙ ወዳጆች አሏቸው። ²¹ባልንጀራውን የሚንቅ ኀጢአትን ያደርጋል፤ ለድሆች ቸርነት የሚያደርግ ግን ብፁዕ ነው። ²²ክፉ የሚያውጠነጥኑ አይስቱምን? ለበጎ የሚያስቡ ግን ምሕረትና ታማኝነት ይኖራቸዋል። ²³በድካም ሁሉ ትርፍ አለ፤ ባዶ ወሬ ግን ወደ ድኽነት ብቻ ይመራል። ²⁴የጥበበኞች ዘውድ ሀብታቸው ነው፤ የተላሎች ሞኝነት ግን ሞኝነትን ብቻ ያስገኛል። ²⁵እውነተኛ ምስክር ነፍሳትን ያድናል፤ ውሸትን የሚተነፍስ ግን አታላይ ነው። ²⁶አባታችንን በመፍራት ጽኑ መታመኛ አለ፤ ልጆቹም መጠጊያ ይኖራቸዋል። ²⁷አባታችንን መፍራት የሕይወት ምንጭ ነው፤ ሰውንም ከሞት ወጥመድ ያርቀዋል። ²⁸የሕዝብ ብዛት የንጉሥ ክብር ነው፤ ሕዝብ ባይኖር ግን መስፍን ይጠፋል። ²⁹ለቍጣ የሚዘገይ ታላቅ ማስተዋል አለው፤ ፈጣን ቍጣ ግን ሞኝነትን ከፍ ከፍ ያደርጋል። ³⁰የረጋ ልብ ለሰውነት ሕይወትን ይሰጣል፤ ምቀኝነት ግን ዐጥንትን ያነቅዛል። ³¹ድኻን የሚጨቍን ፈጣሪውን አባታችንን ይሰድባል፤ ለችግረኛ ቸርነት የሚያደርግ ግን ያከብረዋል። ^a a v31 ድኻን መበደል የፈጠረውን አባት መስደብ ነው፤ ችግረኛ ሁሉ የእጁን ሥራ ክብር ይዞአል። ³²ኀጥኣን በገዛ ክፋታቸው ይገረሰሳሉ፤ ጻድቃን ግን በሞታቸው እንኳ መጠጊያ ያገኛሉ። ³³ጥበብ በአስተዋይ ልብ ውስጥ ታርፋለች፤ በተላሎች መካከል እንኳ ራስዋን ታስታውቃለች። ³⁴ጽድቅ ሕዝብን ከፍ ከፍ ያደርጋል፤ ኀጢአት ግን ለማንኛውም ወገን ነውር ነው። ³⁵የንጉሥ ሞገስ በጥበበኛ አገልጋይ ላይ ያርፋል፤ ቍጣው ግን አሳፋሪ ነገር በሚያደርግ ሰው ላይ ይወርዳል።