ଯେଉଁ ପଥ ଠିକ୍ ବୋଲି ଦିଶେ

ଲୋକେ କେତେ ସହଜରେ ଭୁଲ ବିଚାର କରନ୍ତି, ନିଜକୁ ମଧ୍ୟ, ଏହା ସେ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତିତ। ଗୋଟିଏ ପଥ ଅଛି ଯାହା ଠିକ୍ ବୋଧ ହୁଏ କିନ୍ତୁ ମୃତ୍ୟୁରେ ଶେଷ ହୁଏ, ସରଳ ଲୋକ ସବୁ କଥା ବିଶ୍ୱାସ କରେ, ଏବଂ ହସ ଏପରି ଏକ ବେଦନାକୁ ଢାଙ୍କିପାରେ ଯାହା କୌଣସି ଅପରିଚିତ ଭାଗ କରେ ନାହିଁ। ଏହାର ସାମାଜିକ ଧାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ: ଦରିଦ୍ରକୁ ତାହାର ପଡ଼ୋଶୀ ମଧ୍ୟ ଏଡ଼ାଇ ଚାଲନ୍ତି।

ଅଧ୍ୟାୟ 14।

ବୁଦ୍ଧିମତୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଆପଣା ଗୃହ ନିର୍ମାଣ କରେ, କିନ୍ତୁ ମୂର୍ଖାମି ଆପଣା ହସ୍ତରେ ତାହା ଭାଙ୍ଗି ପକାଏ। ଯେ ସରଳତାରେ ଚାଲେ, ସେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଭୟ କରେ, କିନ୍ତୁ ଯାହାର ପଥ କୁଟିଳ, ସେ ତାହାଙ୍କୁ ତୁଚ୍ଛ କରେ। ମୂର୍ଖର ମୁଖ ତାହାର ନିଜ ଅହଙ୍କାର ନିମନ୍ତେ ଦଣ୍ଡ, କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଓଷ୍ଠ ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ। ଯେଉଁଠାରେ ବଳଦ ନାହିଁ, ସେଠାରେ କୁଣ୍ଡ ପରିଷ୍କାର ରହେ, କିନ୍ତୁ ବଳଦର ଶକ୍ତି ଦ୍ଵାରା ପ୍ରଚୁର ଶସ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ବିଶ୍ଵସ୍ତ ସାକ୍ଷୀ ମିଥ୍ୟା କହେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀ ମିଥ୍ୟା କଥା ବାହାର କରେ। ନିନ୍ଦକ ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ଵେଷଣ କରେ, ମାତ୍ର କିଛି ପାଏ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ପ୍ରତି ଜ୍ଞାନ ସହଜ ହୁଏ। ମୂର୍ଖଠାରୁ ଦୂରେ ଥାଅ, କାରଣ ତାହାର ଓଷ୍ଠରେ ତୁମ୍ଭେ କୌଣସି ଜ୍ଞାନ ପାଇବ ନାହିଁ। ଆପଣା ପଥ ବୁଝିବା ବୁଦ୍ଧିମାନର ଜ୍ଞାନ, କିନ୍ତୁ ମୂର୍ଖମାନଙ୍କ ମୂର୍ଖାମି ଛଳନା। ମୂର୍ଖମାନେ ଦୋଷାର୍ଥକ ବଳିଦାନକୁ ପରିହାସ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସରଳ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନୁଗ୍ରହ ଥାଏ। ହୃଦୟ ଆପଣା ତିକ୍ତତା ଜାଣେ, ଆଉ କୌଣସି ବିଦେଶୀ ତାହାର ଆନନ୍ଦର ଅଂଶୀ ହୁଏ ନାହିଁ। ଦୁଷ୍ଟର ଗୃହ ଉଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବ, କିନ୍ତୁ ସରଳ ଲୋକର ତମ୍ବୁ ଉନ୍ନତି କରିବ। ଗୋଟିଏ ପଥ ଅଛି, ଯାହା ମନୁଷ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଠିକ୍ ବୋଲି ଦିଶେ, କିନ୍ତୁ ତାହାର ପରିଣାମ ମୃତ୍ୟୁର ପଥ। ହସ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ହୃଦୟ ବ୍ୟଥିତ ହୋଇପାରେ, ଆଉ ଆନନ୍ଦର ଅନ୍ତ ଶୋକ ହୋଇପାରେ। ବିପଥଗାମୀ-ହୃଦୟ ଲୋକ ଆପଣା ପଥର ଫଳରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ, ଆଉ ସୁଜନ ଆପଣା କର୍ମର ଫଳରେ ତୃପ୍ତ ହେବ। ଅସରଳ ଲୋକ ସମସ୍ତ କଥା ବିଶ୍ଵାସ କରେ, କିନ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଆପଣା ପାଦଗତି ବିଷୟରେ ବିଚାର କରେ। ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଭୟ କରି ମନ୍ଦତାରୁ ଦୂରେ ଯାଏ, କିନ୍ତୁ ମୂର୍ଖ ବେପରୋୟା ଓ ଅତ୍ୟଧିକ ଆତ୍ମନିର୍ଭର ହୁଏ। ଯେ ଶୀଘ୍ର କ୍ରୋଧୀ, ସେ ମୂର୍ଖାମି କରେ, ଆଉ ଯେ କୁମନ୍ତ୍ରଣା କରେ, ସେ ଘୃଣିତ ହୁଏ। ଅସରଳ ଲୋକ ମୂର୍ଖାମି ଅଧିକାର କରେ, କିନ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜ୍ଞାନରୂପ ମୁକୁଟ ପରିଧାନ କରେ। ମନ୍ଦ ଲୋକମାନେ ସୁଜନମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନତ ହୁଅନ୍ତି, ଆଉ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଧାର୍ମିକମାନଙ୍କ ଦ୍ଵାରଦେଶରେ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି। ଦରିଦ୍ର ଲୋକ ଆପଣା ପ୍ରତିବାସୀ ଦ୍ଵାରା ମଧ୍ୟ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଧନୀର ବନ୍ଧୁ ଅନେକ। ଯେ ଆପଣା ପ୍ରତିବାସୀକୁ ତୁଚ୍ଛ କରେ, ସେ ପାପ କରେ, କିନ୍ତୁ ଯେ ଦରିଦ୍ର ପ୍ରତି ଦୟା କରେ, ସେ ଧନ୍ୟ। ଯେଉଁମାନେ କୁମନ୍ତ୍ରଣା କରନ୍ତି, ସେମାନେ କି ଭ୍ରାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ? କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ହିତ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟା ଓ ସତ୍ୟତା ଥାଏ। ସମସ୍ତ ପରିଶ୍ରମରେ ଲାଭ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ କେବଳ ବାକ୍ୟ କେବଳ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଆଡ଼କୁ ନିଏ। ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମୁକୁଟ ସେମାନଙ୍କ ଐଶ୍ଵର୍ଯ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ମୂର୍ଖମାନଙ୍କ ମୂର୍ଖାମି କେବଳ ମୂର୍ଖାମି ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ। ସତ୍ୟବାଦୀ ସାକ୍ଷୀ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା କରେ, କିନ୍ତୁ ଯେ ମିଥ୍ୟା କଥା ବାହାର କରେ, ସେ ବିଶ୍ଵାସଘାତକ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭୟରେ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ଵାସ ଥାଏ, ଆଉ ତାହାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଆଶ୍ରୟ ପାଇବେ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭୟ ଜୀବନର ନିର୍ଝର, ଯାହା ମନୁଷ୍ୟକୁ ମୃତ୍ୟୁର ଫାନ୍ଦରୁ ଫେରାଇଥାଏ। ଲୋକବାହୁଲ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ମହିମା, କିନ୍ତୁ ଲୋକ ନ ଥିଲେ ଅଧିପତି ବିନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଯେ କ୍ରୋଧରେ ଧୀର, ସେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, କିନ୍ତୁ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧ ମୂର୍ଖାମିକୁ ଉନ୍ନତ କରେ। ଶାନ୍ତ ହୃଦୟ ଶରୀରକୁ ଜୀବନ ଦିଏ, କିନ୍ତୁ ଈର୍ଷା ଅସ୍ଥିକୁ କ୍ଷୟ କରେ। ଯେ ଦରିଦ୍ର ପ୍ରତି ଉପଦ୍ରବ କରେ, ସେ ସେମାନଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରେ, କିନ୍ତୁ ଯେ ଅଭାବଗ୍ରସ୍ତ ପ୍ରତି ଦୟା କରେ, ସେ ତାହାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦିଏ। ^a ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଆପଣା ଦୁଷ୍ଟତା ଦ୍ଵାରା ନିପାତିତ ହୁଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଧାର୍ମିକ ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ ପାଏ। ବୁଦ୍ଧିମାନର ହୃଦୟରେ ଜ୍ଞାନ ବାସ କରେ, କିନ୍ତୁ ମୂର୍ଖମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ତାହା ଆପଣାକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ। ଧାର୍ମିକତା ଗୋଟିଏ ଗୋଷ୍ଠୀକୁ ଉନ୍ନତ କରେ, କିନ୍ତୁ ପାପ ଯେକୌଣସି ଲୋକସମୂହ ନିମନ୍ତେ ଅପମାନଜନକ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଦାସ ଉପରେ ରାଜାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଯେ ଲଜ୍ଜାଜନକ କର୍ମ କରେ, ତାହା ଉପରେ ତାହାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ପଡ଼େ।