Ένας δρόμος που φαίνεται σωστός

Το απασχολεί το πόσο εύκολα οι άνθρωποι κρίνουν λάθος, ακόμη και τον εαυτό τους. Υπάρχει δρόμος που φαίνεται σωστός και καταλήγει στον θάνατο, ο απλοϊκός πιστεύει οτιδήποτε, και το γέλιο μπορεί να σκεπάζει έναν πόνο που κανένας ξένος δεν μοιράζεται. Η κοινωνική του αιχμή είναι κοφτερή: τον φτωχό τον αποφεύγουν ακόμη και οι γείτονές του.

Κεφάλαιο 14.

Η πιο σοφή γυναίκα χτίζει το σπίτι της, αλλά η ανοησία γκρεμίζει το δικό της με τα ίδια της τα χέρια. Όποιος πορεύεται με ευθύτητα σέβεται τον Πατέρα μας, αλλά εκείνος που οι δρόμοι του είναι στραβοί τον περιφρονεί. Το στόμα του ανόητου είναι ράβδος για την ίδια του την περηφάνια, αλλά τα χείλη των σοφών τους προστατεύουν. Όπου δεν υπάρχουν βόδια, το παχνί μένει καθαρό, αλλά η πλούσια σοδειά έρχεται με τη δύναμη του βοδιού. Ο αξιόπιστος μάρτυρας δεν λέει ψέματα, αλλά ο ψευδομάρτυρας ξεστομίζει ψέματα. Ο χλευαστής ζητάει σοφία και δεν βρίσκει, αλλά η γνώση έρχεται εύκολα σ’ εκείνον που έχει διάκριση. Μείνε μακριά από τον ανόητο, γιατί δεν θα βρεις γνώση στα χείλη του. Η σοφία του συνετού είναι να διακρίνει τον δρόμο του, αλλά η ανοησία των ανόητων είναι απάτη. Οι ανόητοι περιγελούν τη θυσία για την ενοχή, αλλά ανάμεσα στους έντιμους υπάρχει εύνοια. Η καρδιά γνωρίζει τη δική της πίκρα, και κανένας ξένος δεν μοιράζεται τη χαρά της. Το σπίτι των κακών θα καταστραφεί, αλλά η σκηνή των έντιμων θα ανθίσει. Υπάρχει δρόμος που φαίνεται σωστός στον άνθρωπο, αλλά το τέλος του είναι ο δρόμος του θανάτου. Ακόμα και στο γέλιο η καρδιά μπορεί να πονάει, και το τέλος της χαράς μπορεί να είναι θλίψη. Ο αποστάτης στην καρδιά θα χορτάσει τον καρπό των δρόμων του, και ο καλός άνθρωπος τον καρπό των δικών του. Ο άπειρος πιστεύει τα πάντα, αλλά ο συνετός προσέχει τα βήματά του. Ο σοφός φοβάται και απομακρύνεται από το κακό, αλλά ο ανόητος είναι απερίσκεπτος και υπερβολικά σίγουρος. Ο ευέξαπτος φέρεται ανόητα, και εκείνος που σχεδιάζει πονηριές γίνεται μισητός. Οι άπειροι κληρονομούν ανοησία, αλλά οι συνετοί στεφανώνονται με γνώση. Οι κακοί θα σκύψουν μπροστά στους καλούς, και οι άσεβοι στις πύλες των δικαίων. Τον φτωχό τον αποφεύγουν ακόμα και οι γείτονές του, αλλά ο πλούσιος έχει πολλούς φίλους. Όποιος περιφρονεί τον γείτονά του αμαρτάνει, αλλά μακάριος είναι εκείνος που δείχνει καλοσύνη στους φτωχούς. Δεν πλανιούνται εκείνοι που σχεδιάζουν το κακό; Όμως η πιστή αγάπη και η αφοσίωση ανήκουν σ’ εκείνους που σχεδιάζουν το καλό. Σε κάθε σκληρή δουλειά υπάρχει κέρδος, αλλά τα λόγια μόνο οδηγούν στη φτώχεια. Το στεφάνι των σοφών είναι ο πλούτος τους, αλλά η ανοησία των ανόητων γεννάει μόνο ανοησία. Ο αληθινός μάρτυρας σώζει ζωές, αλλά εκείνος που ξεστομίζει ψέματα είναι δόλιος. Στον σεβασμό προς τον Πατέρα μας υπάρχει ισχυρή πεποίθηση, και τα παιδιά του θα έχουν καταφύγιο. Ο σεβασμός προς τον Πατέρα μας είναι πηγή ζωής, που απομακρύνει τον άνθρωπο από τις παγίδες του θανάτου. Ο πολυάριθμος λαός είναι η δόξα του βασιλιά, αλλά χωρίς λαό ο άρχοντας καταστρέφεται. Όποιος αργεί να θυμώσει έχει μεγάλη σύνεση, αλλά η οξυθυμία εξυψώνει την ανοησία. Η ήρεμη καρδιά δίνει ζωή στο σώμα, αλλά ο φθόνος σαπίζει τα κόκαλα. Όποιος καταπιέζει τον φτωχό προσβάλλει τον Πατέρα μας, τον Δημιουργό του, αλλά όποιος δείχνει καλοσύνη στον άπορο τον τιμά. ^a Οι κακοί γκρεμίζονται από τη δική τους κακία, αλλά οι δίκαιοι βρίσκουν καταφύγιο ακόμα και στον θάνατο. Η σοφία αναπαύεται στην καρδιά του συνετού, αλλά ακόμα και ανάμεσα στους ανόητους φανερώνεται. Η δικαιοσύνη εξυψώνει ένα έθνος, αλλά η αμαρτία είναι ντροπή για κάθε λαό. Η εύνοια του βασιλιά αναπαύεται στον συνετό υπηρέτη, αλλά η οργή του πέφτει σ’ εκείνον που φέρεται επαίσχυντα.