Doğru Görünen Bir Yol

İnsanların, kendileri de dahil, ne kadar kolay yanıldığıyla meşgul. Doğru görünen ama ölümle biten bir yol vardır, saf kişi her söze inanır ve gülüş, hiçbir yabancının paylaşmadığı bir acıyı örtebilir. Toplumsal keskinliği serttir: yoksuldan komşuları bile kaçar.

Bölüm 14.

Kadınların en bilgesi evini kurar, ama akılsızlık kendi elleriyle evini yıkar. Doğrulukla yürüyen Babamız'dan korkar, ama yolları eğri olan O'nu hor görür. Akılsızın ağzı kendi gururuna kırbaç olur, ama bilgelerin dudakları onları korur. Öküz olmayan yerde yemlik temiz kalır, ama bol ürün öküzün gücüyle gelir. Güvenilir tanık yalan söylemez, ama yalancı tanık yalan solur. Alaycı bilgelik arar ama bulamaz, oysa anlayışlı için bilgi kolaydır. Akılsızdan uzak dur, çünkü dudaklarında bilgi bulamazsın. İhtiyatlının bilgeliği kendi yolunu anlamaktır, ama akılsızların akılsızlığı aldatmacadır. Akılsızlar suç sunusuyla alay eder, ama dürüstler arasında lütuf vardır. Yürek kendi acısını bilir, ve sevincine bir yabancı ortak olamaz. Kötülerin evi yıkılacak, ama dürüstlerin çadırı gelişecek. İnsana doğru görünen bir yol vardır, ama sonu ölüm yoludur. Gülerken bile yürek sızlayabilir, ve sevincin sonu keder olabilir. Yüreği dönek olan kendi yollarının meyvesiyle doyacak, iyi insan da kendininkiyle. Saf kişi her söze inanır, ama ihtiyatlı adımlarını iyice düşünür. Bilge korkup kötülükten uzaklaşır, ama akılsız düşüncesizce davranır ve kendine aşırı güvenir. Çabuk öfkelenen akılsızca davranır, ve kötü düzenler kuran nefret edilir. Saf kişiler akılsızlığı miras alır, ama ihtiyatlılar bilgiyle taçlanır. Kötüler iyilerin önünde eğilecek, ve fesatçılar doğruların kapılarında. Yoksuldan komşuları bile kaçınır, ama zenginin birçok dostu olur. Komşusunu hor gören günah işler, ama yoksula iyilik eden ne mutludur. Kötülük tasarlayanlar yoldan sapmaz mı? Ama antlaşma sevgisi ve sadakat iyilik tasarlayanlarındır. Her türlü emekte kazanç vardır, ama boş laf yalnızca yoksulluğa götürür. Bilgelerin tacı zenginliğidir, ama akılsızların akılsızlığı yalnızca akılsızlık doğurur. Doğru tanık canları kurtarır, ama yalan soluyan haindir. Babamız'a duyulan korkuda güçlü bir güven vardır, ve O'nun çocuklarının sığınağı olur. Babamız korkusu yaşam pınarıdır, insanı ölümün tuzaklarından uzaklaştırır. Kalabalık halk kralın görkemidir, ama halkı olmayan önder yıkıma uğrar. Öfkede yavaş olanın anlayışı büyüktür, ama tez öfkelenen akılsızlığı yüceltir. Huzurlu yürek bedene yaşam verir, ama kıskançlık kemikleri çürütür. Yoksula baskı yapan, onu Yaratan Babamız'ı aşağılamış olur, ama muhtaca iyilik eden O'nu onurlandırır. ^a Kötüler kendi kötülükleriyle devrilir, ama doğrular ölümde bile sığınak bulur. Bilgelik anlayışlının yüreğinde barınır, ama akılsızlar arasında bile kendini belli eder. Doğruluk bir ulusu yüceltir, ama günah herhangi bir halk için utançtır. Kralın lütfu bilge hizmetkârın üzerindedir, ama öfkesi utanç verici davranan üzerine iner.