நீதிமொழிகள் 14

14 ¹ஸ்திரீகளில் ஞானமுள்ளவள் தன் வீட்டைக் கட்டுகிறாள், மதியீனமோ தன் கைகளினாலேயே தன் வீட்டை இடித்துப்போடுகிறது. ²செம்மையாய் நடக்கிறவன் எங்கள் பிதாவுக்குப் பயந்து நடக்கிறான், தன் வழிகளில் கோணலானவனோ அவரை அசட்டைபண்ணுகிறான். ³மூடனுடைய வாய் அவனுடைய அகந்தைக்கு ஒரு கோலாயிருக்கிறது, ஞானிகளின் உதடுகளோ அவர்களைக் காக்கின்றன. ⁴எருதுகள் இல்லாத இடத்தில் தொழுவம் சுத்தமாயிருக்கும், மிகுந்த விளைச்சலோ எருதின் பலத்தினால் உண்டாகும். ⁵உண்மையுள்ள சாட்சிக்காரன் பொய் சொல்லான், பொய்ச்சாட்சிக்காரனோ பொய்களை ஊதிவிடுகிறான். ⁶பரியாசக்காரன் ஞானத்தைத் தேடியும் காணாதிருக்கிறான், விவேகியோ அறிவை எளிதாய் அடைகிறான். ⁷மூடனை விட்டு விலகிப்போ, அவனுடைய உதடுகளில் அறிவைக் காணமாட்டாய். ⁸விவேகியின் ஞானம் தன் வழியை உணர்ந்துகொள்வதே, மூடரின் மதியீனமோ வஞ்சகமாயிருக்கிறது. ⁹மூடர் குற்றநிவாரணபலியைப் பரியாசம்பண்ணுகிறார்கள், செம்மையானவர்களிடத்திலோ தயவு உண்டு. ¹⁰இருதயம் தன் சொந்தக் கசப்பை அறிந்திருக்கிறது, அதின் சந்தோஷத்தில் அந்நியன் ஒருவனும் பங்குகொள்ளான். ¹¹துன்மார்க்கருடைய வீடு அழிக்கப்படும், செம்மையானவர்களுடைய கூடாரமோ செழிக்கும். ¹²மனுஷனுக்குச் சரியாய்த் தோன்றுகிற வழி ஒன்று உண்டு, அதின் முடிவோ மரணத்தின் வழிகளாயிருக்கிறது. ¹³நகைப்பிலும் இருதயம் நோகலாம், சந்தோஷத்தின் முடிவு துக்கமாகலாம். ¹⁴இருதயத்தில் பின்வாங்குகிறவன் தன் வழிகளின் பலனால் நிரப்பப்படுவான், நல்ல மனுஷனோ தன் செய்கைகளின் பலனால் நிரம்புவான். ¹⁵பேதை எதையும் நம்புகிறான், விவேகியோ தன் நடைகளைக் குறித்துச் சிந்திக்கிறான். ¹⁶ஞானமுள்ளவன் பயந்து பொல்லாப்பை விட்டு விலகுகிறான், மூடனோ அஜாக்கிரதையாய்த் தன்னைத் தானே நம்பி மேட்டிமைப்படுகிறான். ¹⁷சீக்கிரமாய்க் கோபப்படுகிறவன் மதியீனமாய் நடந்துகொள்ளுகிறான், தீய தந்திரங்களைச் சூழ்கிறவனோ பகைக்கப்படுகிறான். ¹⁸பேதைகள் மதியீனத்தைச் சுதந்தரித்துக்கொள்ளுகிறார்கள், விவேகிகளோ அறிவினால் முடிசூட்டப்படுகிறார்கள். ¹⁹பொல்லாதவர்கள் நல்லவர்களுக்கு முன்பாகக் குனிந்து வணங்குகிறார்கள், துன்மார்க்கர் நீதிமானின் வாசல்களில் தாழ்ந்து வணங்குகிறார்கள். ²⁰தரித்திரன் தன் அயலானாலும் வெறுக்கப்படுகிறான், ஐசுவரியவானுக்கோ அநேக சிநேகிதர் உண்டு. ²¹தன் அயலானை அசட்டைபண்ணுகிறவன் பாவம் செய்கிறான், தரித்திரர்மேல் இரங்குகிறவனோ பாக்கியவான். ²²தீமையைச் சூழ்கிறவர்கள் வழிதப்பிப்போகிறதில்லையா? நன்மையைத் திட்டமிடுகிறவர்களுக்கோ உடன்படிக்கை அன்பும் உண்மையும் உரியனவாயிருக்கின்றன. ²³எல்லாக் கடும் உழைப்பிலும் ஆதாயம் உண்டு, வெறும் பேச்சோ தரித்திரத்துக்கே ஏதுவாகும். ²⁴ஞானிகளின் கிரீடம் அவர்களுடைய ஐசுவரியமே, மூடரின் மதியீனமோ மதியீனத்தையே பயக்கிறது. ²⁵உண்மையுள்ள சாட்சிக்காரன் ஜீவன்களைத் தப்புவிக்கிறான், பொய்களை ஊதிவிடுகிறவனோ துரோகியாயிருக்கிறான். ²⁶எங்கள் பிதாவுக்குப் பயப்படுதலில் திடமான நம்பிக்கை உண்டு, அவருடைய பிள்ளைகளுக்கு அடைக்கலமாயிருக்கும். ²⁷எங்கள் பிதாவுக்குப் பயப்படுதல் ஜீவ ஊற்றாயிருக்கிறது, அது மனுஷனை மரணக் கண்ணிகளினின்று விலக்குகிறது. ²⁸ஜனத்தின் மிகுதி ராஜாவின் மகிமை, ஜனம் இல்லாதிருப்பதோ அதிபதிக்கு அழிவு. ²⁹நீடிய சாந்தமுள்ளவன் மிகுந்த புத்திமான், முன்கோபியோ மதியீனத்தை உயர்த்துகிறான். ³⁰அமைதியான இருதயம் சரீரத்துக்கு ஜீவன், பொறாமையோ எலும்புகளை அழுகப்பண்ணுகிறது. ³¹தரித்திரனை ஒடுக்குகிறவன் அவனை உண்டாக்கின எங்கள் பிதாவை நிந்திக்கிறான், எளியவன்மேல் இரங்குகிறவனோ அவரைக் கனம்பண்ணுகிறான். ^a a v31 தரித்திரனுக்கு அநியாயம் செய்வது அவனை உண்டாக்கின பிதாவை நிந்திப்பதாகும் — ஒவ்வொரு எளியவனும் அவருடைய கரவேலையின் மகத்துவத்தைத் தன்னில் சுமந்திருக்கிறான். ³²துன்மார்க்கன் தன் சொந்தத் தீமையினால் தள்ளுண்டுபோகிறான், நீதிமானோ மரணத்திலும் அடைக்கலம் காண்கிறான். ³³விவேகியின் இருதயத்தில் ஞானம் தங்கியிருக்கிறது, மூடரின் நடுவிலும் அது தன்னை வெளிப்படுத்துகிறது. ³⁴நீதி ஜாதியை உயர்த்தும், பாவமோ எந்த ஜனத்துக்கும் இகழ்ச்சி. ³⁵விவேகமுள்ள ஊழியக்காரன்மேல் ராஜாவின் தயவு தங்கும், அவமானமாய் நடக்கிறவன்மேலோ அவனுடைய கோபம் இறங்கும்.