Die vryheid wat Paulus prysgee

Paulus het alle reg om soos die ander apostels onderhou te word, en bewys dit uit die wet en die tempel — en weier dit dan. Hy maak homself 'n slaaf van almal, 'n Jood vir die Jode, swak vir die swakkes, en hou homself onder dissipline sodat sommige gered word.

Hoofstuk 9.

Is ek nie vry nie? Is ek nie ’n apostel nie? Het ek nie vir Jesus ons Here gesien nie? Is julle nie my werk in die Here nie? As ek vir ander geen apostel is nie, is ek dit sekerlik vir julle; want julle is die seël van my apostelskap in die Here.

Dit is my verdediging teenoor dié wat my wil ondersoek: Het ons nie die reg om te eet en te drink nie? Het ons nie die reg om ’n gelowige vrou saam te neem nie, soos die ander apostels, die Here se broers, en Sefas? Of is dit net ek en Barnabas wat nie die reg het om van werk vir ’n lewensonderhoud af te sien nie? Wie dien as soldaat op sy eie koste? Wie plant ’n wingerd sonder om die vrugte daarvan te eet? Of wie pas ’n kudde op sonder om van die melk daarvan te drink?

Sê ek dit maar net op menslike gesag? Sê die wet nie dieselfde nie? Want die wet van Moses sê: “Moenie ’n os wat graan dors, se bek toebind nie.” Bekommer ons Vader hom oor beeste? Of praat hy heeltemal ter wille van ons? Ja, dit is vir ons geskryf—die ploeër behoort in hoop te ploeg, en die dorser in die hoop om in die oes te deel. As ons geestelike dinge onder julle gesaai het, is dit te veel om stoflike dinge van julle te oes? As ander in hierdie reg oor julle deel, het ons dit nie des te meer nie? Tog het ons dit nie gebruik nie—ons verdra eerder alles, sodat ons nie die evangelie van Christus in die weg staan nie.

Weet julle nie dat dié wat in die tempel werk, van die tempel se voedsel eet nie, en dat dié wat by die altaar dien, in die altaar se offers deel nie? Net so het die Here beveel dat dié wat die evangelie verkondig, van die evangelie moet lewe. Maar ek het niks van hierdie regte gebruik nie, en ek skryf dit nie om dit vir myself op te eis nie. Ek sal eerder sterf as dat iemand my roem leeg maak. Om die evangelie te verkondig, gee my geen rede om te roem nie—ek is onder dwang. Wee my as ek dit nie verkondig nie! Want as ek dit gewillig doen, het ek ’n beloning; as ek dit onwillig doen, is ’n opdrag nogtans aan my toevertrou. Wat is dan my beloning? Dat ek, wanneer ek verkondig, die evangelie kosteloos aanbied, sonder om my volle reg in die evangelie te gebruik.

Want hoewel ek van almal vry is, het ek myself ’n slaaf van almal gemaak om meer te wen. Vir die Jode het ek soos ’n Jood geword om die Jode te wen. Vir dié wat onder die wet is, soos een wat onder die wet is—hoewel ek self nie onder die wet is nie—om dié wat onder die wet is, te wen. Vir dié wat buite die wet is, het ek soos een geword wat buite die wet is (nie buite ons Vader se wet nie, maar binne Christus se wet), om dié wat buite die wet is, te wen. Vir die swakkes het ek swak geword om die swakkes te wen. Ek het vir almal alles geword om op elke moontlike manier sommige te red. Ek doen dit alles ter wille van die evangelie, sodat ek in sy seëninge kan deel.

Weet julle nie dat al die hardlopers in ’n wedloop hardloop, maar net een die prys kry nie? Hardloop om te wen. Elkeen wat deelneem, oefen selfbeheersing in alles om ’n krans te wen wat verwelk—maar ons s'n verwelk nie. Daarom hardloop ek nie doelloos nie, en ek boks nie teen die lug nie. Maar ek kasty my liggaam en bring dit onder beheer, sodat ek, nadat ek vir ander verkondig het, nie self gediskwalifiseer word nie.