1 Korinta 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹Apa aku ora mardika? Apa aku dudu rasul? Apa aku ora wis ndeleng Gusti Yesus, Gusti kita? Apa kowe kabeh dudu asil pakaryanku ana ing Gusti? ²Senajan aku dudu rasul tumrap wong liya, nanging tumrap kowe kabeh aku mesthi rasul; amarga kowe iku segel karasulanku ana ing Gusti.

³Mangkene pamelaku marang wong-wong kang padha arep nliti aku: ⁴Apa aku kabeh ora duwe wewenang kanggo mangan lan ngombe? ⁵Apa aku kabeh ora duwe wewenang kanggo ngajak bojo kang pracaya, kaya para rasul liyane, para sadulure Gusti, lan Kefas? ⁶Apa mung aku karo Barnabas kang ora duwe wewenang kanggo leren saka nyambut gawe golek pangan? ⁷Sapa kang dadi prajurit kanthi wragade dhewe? Sapa kang nandur kebon anggur nanging ora mangan wohe? Utawa sapa kang ngengon pepanthan nanging ora ngombe susune?

⁸Apa anggonku ngomong iki mung manut cara manungsa? Apa angger-anggering Toret ora mratelakake kaya mangkono uga? ⁹Awit ing angger-anggering Musa ketulis: “Sapi kang lagi ngirik gandum aja kokbrongsong cangkeme.” Apa Rama kita iku nggalih marang sapi? ¹⁰Utawa apa anggone ngandika iku pancen kanggo kita kabeh? Pancen, iki katulis kanggo kita—wong kang mbajak kudu mbajak kanthi pangarep-arep, lan wong kang ngirik kudu ngirik kanthi pangarep-arep oleh panduman saka asil panen. ¹¹Yen aku kabeh wis nyebar prakara-prakara karohanen ana ing antaramu, apa kakehan yen aku padha ngeneni prakara-prakara kadonyan saka kowe? ¹²Yen wong liya padha oleh wewenang iki tumrap kowe, apa aku ora luwih maneh? Nanging aku kabeh ora nganggo wewenang mau—malah aku padha nandhang samubarang, supaya ora ngalang-alangi Injile Sang Kristus.

¹³Apa kowe ora padha ngreti, yen wong-wong kang padha nyambut gawe ing Padaleman Suci iku mangan saka Padaleman Suci, lan wong-wong kang padha leladi ing misbyah iku padha oleh panduman saka pisungsung ing misbyah? ¹⁴Mangkono uga Gusti wis dhawuh, yen wong-wong kang padha ngabarake Injil iku padha urip saka Injil. ¹⁵Nanging aku ora nganggo salah sawijining wewenang iku, lan aku nulis iki dudu supaya aku oleh wewenang mau. Aku luwih becik mati tinimbang ana wong kang mbatalake anggonku gumunggung. ¹⁶Anggonku ngabarake Injil iku ora dadi jalaran kanggo gumunggung—amarga aku kapeksa nglakoni. Cilaka aku yen aku ora ngabarake Injil! ¹⁷Awit yen aku nindakake iki kanthi legawa, aku oleh ganjaran; nanging yen ora saka karepku dhewe, aku isih dipasrahi tugas iku. ¹⁸Dadi apa ganjaranku? Yaiku nalika aku ngabarake, aku nyuguhake Injil kanthi lelahanan, tanpa nganggo wewenangku kabeh ing sajroning Injil.

¹⁹Awit senajan aku mardika saka samubarang, aku ndadekake awakku dhewe dadi batur-tukon kanggo wong kabeh, supaya aku bisa menangake luwih akeh wong. ²⁰Tumrap wong Yahudi aku dadi kaya wong Yahudi, supaya aku bisa menangake wong Yahudi. Tumrap wong-wong kang padha kawengku ing angger-anggering Toret, aku dadi kaya wong kang kawengku ing angger-angger—senajan aku dhewe ora kawengku—supaya aku bisa menangake wong-wong kang kawengku ing angger-angger iku. ²¹Tumrap wong-wong kang ora duwe angger-angger, aku dadi kaya wong kang ora duwe angger-angger (ora tegese aku ucul saka angger-anggere Rama kita, nanging aku kawengku ing angger-anggere Sang Kristus), supaya aku bisa menangake wong-wong kang ora duwe angger-angger iku. ²²Tumrap wong kang ringkih aku dadi ringkih, supaya aku bisa menangake wong kang ringkih. Aku wis dadi samubarang kanggo wong kabeh, supaya kanthi sarupaning cara aku bisa nylametake sawatara wong. ²³Kabeh iki daklakoni marga saka Injil, supaya aku bisa melu ngrasakake berkahe.

²⁴Apa kowe ora padha ngreti, yen kabeh wong kang mbalapan lumayu iku padha lumayu, nanging mung siji kang oleh ganjarane? Mula padha lumayua supaya menang. ²⁵Saben wong kang melu tandhing iku ngendhaleni awake ing samubarang prakara, supaya oleh makutha kang bakal alum—nanging makutha kita ora bakal alum. ²⁶Mulane anggonku lumayu iku ora tanpa tujuan, lan anggonku ninju iku ora kaya wong kang ninju angin. ²⁷Nanging aku nggebugi awakku lan nelukake, supaya sawise aku ngabarake marang wong liya, aku dhewe aja nganti ditampik.