ପାଉଲ ଯେଉଁ ସ୍ଵାଧୀନତା ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି

ଅନ୍ୟ ପ୍ରେରିତମାନଙ୍କ ପରି ଭରଣପୋଷଣ ପାଇବାର ପାଉଲଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧିକାର ଅଛି, ଏବଂ ସେ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଓ ମନ୍ଦିରରୁ ଏହା ପ୍ରମାଣ କରନ୍ତି — ତାʼପରେ ତାହା ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ସେ ନିଜକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦାସ କରନ୍ତି, ଯିହୁଦୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯିହୁଦୀ, ଦୁର୍ବଳମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ବଳ, ନିଜକୁ ଅନୁଶାସିତ କରନ୍ତି ଯେପରି କେତେକ ପରିତ୍ରାଣ ପାଆନ୍ତି।

ଅଧ୍ୟାୟ 9।

ମୁଁ କି ସ୍ଵାଧୀନ ନୁହେଁ? ମୁଁ କି ପ୍ରେରିତ ନୁହେଁ? ମୁଁ କି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଦେଖି ନାହିଁ? ତୁମ୍ଭେମାନେ କି ପ୍ରଭୁଙ୍କଠାରେ ମୋହର କର୍ମ ନୁହଁ? ଯଦି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ମୁଁ ପ୍ରେରିତ ନୁହେଁ, ତେବେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରେରିତ ଅଟେ; କାରଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କଠାରେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ମୋହର ପ୍ରେରିତପଦର ମୁଦ୍ରା ଅଟ।

ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଏହା ମୋହର ଉତ୍ତର: ଭୋଜନ ଓ ପାନ କରିବାର ଅଧିକାର କି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ନାହିଁ? ଅନ୍ୟ ପ୍ରେରିତ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭ୍ରାତୃଗଣ ଓ କୈଫାଙ୍କ ପରି ଜଣେ ବିଶ୍ଵାସିନୀ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ସଙ୍ଗରେ ନେଇଯିବାର ଅଧିକାର କି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ନାହିଁ? ଅବା କେବଳ ବର୍ଣ୍ଣବ୍ବା ଓ ମୋହର କି ଜୀବିକା ନିମନ୍ତେ ପରିଶ୍ରମ ନ କରିବାର ଅଧିକାର ନାହିଁ? କିଏ କେବେ ଆପଣା ବ୍ୟୟରେ ସୈନିକ ହୋଇ ସେବା କରେ? କିଏ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ର କରି ତାହାର ଫଳ ଭୋଜନ ନ କରେ? ଅବା କିଏ ପଲ ଚରାଇ ତାହାର ଦୁଗ୍ଧ ପାନ ନ କରେ?

ମୁଁ କି କେବଳ ମନୁଷ୍ୟର ମତ ଅନୁସାରେ ଏହା କହୁଅଛି? ବ୍ୟବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ କି ଏହା କହେ ନାହିଁ? କାରଣ ମୋଶାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା କହେ, “ଶସ୍ୟ ମର୍ଦ୍ଦନ କରୁଥିବା ବଳଦର ମୁହଁ ବାନ୍ଧ ନାହିଁ।” ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କି ବଳଦମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି? ଅବା ସେ କି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଏହା କହୁଅଛନ୍ତି? ହଁ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ତ ଏହା ଲିଖିତ ହେଲା—ହଳିଆ ଭରସାରେ ହଳ କରିବା ଉଚିତ, ପୁଣି ମର୍ଦ୍ଦନକାରୀ ଶସ୍ୟର ଅଂଶ ପାଇବା ଭରସାରେ ମର୍ଦ୍ଦନ କରିବା ଉଚିତ। ଆମ୍ଭେମାନେ ଯଦି ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆତ୍ମିକ ବିଷୟ ବୁଣିଲୁ, ତେବେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କଠାରୁ ଐହିକ ବିଷୟ କାଟିବା କି ବଡ଼ କଥା? ଯଦି ଅନ୍ୟମାନେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଉପରେ ଏହି ଅଧିକାରର ଅଂଶୀ, ତେବେ ଆମ୍ଭେମାନେ କି ଆହୁରି ଅଧିକ ନୁହଁ? ତଥାପି ଆମ୍ଭେମାନେ ଏହି ଅଧିକାର ବ୍ୟବହାର କରି ନାହୁଁ—ବରଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସୁସମାଚାରର କୌଣସି ବାଧା ନ ଘଟାଇବା ନିମନ୍ତେ ସମସ୍ତ ବିଷୟ ସହ୍ୟ କରୁଅଛୁ।

ଯେଉଁମାନେ ମନ୍ଦିରରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମନ୍ଦିରରୁ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ପୁଣି ଯେଉଁମାନେ ବେଦିର ସେବା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବେଦିର ନୈବେଦ୍ୟର ଅଂଶୀ ହୁଅନ୍ତି, ଏହା କି ତୁମ୍ଭେମାନେ ଜାଣ ନାହିଁ? ସେହିପ୍ରକାରେ ପ୍ରଭୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ ଯେ, ଯେଉଁମାନେ ସୁସମାଚାର ପ୍ରଚାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁସମାଚାରରୁ ଜୀବିକା ନିର୍ବାହ କରନ୍ତୁ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏସବୁ ଅଧିକାରର କିଛି ବ୍ୟବହାର କରି ନାହିଁ, ପୁଣି ଆପଣା ନିମନ୍ତେ ଏଗୁଡ଼ିକ ଦାବି କରିବା ନିମନ୍ତେ ମୁଁ ଏସବୁ ଲେଖୁ ନାହିଁ। କେହି ମୋହର ଏହି ଦର୍ପ ବ୍ୟର୍ଥ କରିବା ଅପେକ୍ଷା ବରଂ ମୋହର ମରଣ ଭଲ। ସୁସମାଚାର ପ୍ରଚାର କରିବାରେ ମୋହର ଦର୍ପ କରିବାର କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ—ମୁଁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଅଛି। ଯଦି ମୁଁ ସୁସମାଚାର ପ୍ରଚାର ନ କରେ, ତେବେ ମୋʼ ପ୍ରତି ହାୟ ହାୟ! କାରଣ ଯଦି ମୁଁ ଆପଣା ଇଚ୍ଛାରେ ଏହା କରେ, ତେବେ ମୋହର ପୁରସ୍କାର ଅଛି; କିନ୍ତୁ ଯଦି ଅନିଚ୍ଛାରେ କରେ, ତଥାପି ମୋʼ ନିକଟରେ ଏକ ଭାର ସମର୍ପିତ ହୋଇଅଛି। ତେବେ ମୋହର ପୁରସ୍କାର କʼଣ? ଏହା ଯେ, ପ୍ରଚାର କରିବା ସମୟରେ ମୁଁ ସୁସମାଚାରରେ ଆପଣା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧିକାର ବ୍ୟବହାର ନ କରି ବିନା ବେତନରେ ସୁସମାଚାର ଦେଇଥାଏ।

କାରଣ ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ସ୍ଵାଧୀନ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଲୋକଙ୍କୁ ଲାଭ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଆପଣାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କର ଦାସ କଲି। ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କୁ ଲାଭ କରିବା ନିମନ୍ତେ ମୁଁ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଯିହୂଦୀ ପରି ହେଲି; ବ୍ୟବସ୍ଥାଧୀନ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଲାଭ କରିବା ନିମନ୍ତେ, ମୁଁ ନିଜେ ବ୍ୟବସ୍ଥାଧୀନ ନ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାଧୀନ ଲୋକ ପରି ହେଲି। ବ୍ୟବସ୍ଥାବିହୀନ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଲାଭ କରିବା ନିମନ୍ତେ ମୁଁ ବ୍ୟବସ୍ଥାବିହୀନ ଲୋକ ପରି ହେଲି (ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାବିହୀନ ହୋଇ ନୁହେଁ, ବରଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଅଧୀନ ହୋଇ)। ଦୁର୍ବଳମାନଙ୍କୁ ଲାଭ କରିବା ନିମନ୍ତେ ମୁଁ ଦୁର୍ବଳମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୁର୍ବଳ ହେଲି। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଉପାୟ ଦ୍ଵାରା କେତେକଙ୍କୁ ପରିତ୍ରାଣ କରିବା ନିମନ୍ତେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି ସମସ୍ତ ବିଷୟ ହୋଇଅଛି। ସୁସମାଚାର ସକାଶେ ମୁଁ ଏସବୁ କରୁଅଛି, ଯେପରି ମୁଁ ତାହାର ଆଶୀର୍ବାଦର ସହଭାଗୀ ହୋଇପାରେ।

ଦୌଡ଼ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଯେଉଁମାନେ ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦୌଡ଼ନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କେବଳ ଜଣେ ପୁରସ୍କାର ପାଏ, ଏହା କି ତୁମ୍ଭେମାନେ ଜାଣ ନାହିଁ? ତୁମ୍ଭେମାନେ ଜୟ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଦୌଡ଼। ଯେକେହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଯୋଗ ଦିଏ, ସେ ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ଆପଣାକୁ ସଂଯମ କରେ; ସେମାନେ ତ କ୍ଷୟଣୀୟ ମୁକୁଟ ପାଇବା ନିମନ୍ତେ ତାହା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ତ ଅକ୍ଷୟ। ଅତଏବ ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ୟହୀନ ଭାବେ ଦୌଡ଼େ ନାହିଁ, ପୁଣି ବାୟୁକୁ ଆଘାତ କଲା ପରି ମୁଷ୍ଟିଯୁଦ୍ଧ କରେ ନାହିଁ। ମାତ୍ର ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରଚାର କରିବା ପରେ ମୁଁ ନିଜେ ଯେପରି ଅଗ୍ରାହ୍ୟ ନ ହୁଏ, ଏଥିପାଇଁ ଆପଣା ଶରୀରକୁ ପ୍ରହାର କରି ବଶୀଭୂତ କରେ।